سیاوش شهابی ـ‌ برای فهم حملات اخیر به اردوگاه‌های احزاب کرد ایرانی، باید از قاب صرفا نظامی بیرون آمد. در روزهای گذشته، هم الگوی حمله به مقرها ادامه یافته، هم فشار مستقیم بر خانواده‌ها و پناهندگان آشکارتر شده است. در چنین شرایطی، هر گزارشی که فقط از «موقعیت‌های نظامی» حرف بزند و خانواده‌ها، خانه‌ها، زنان، کودکان و زندگی معلق پناهندگان را از تصویر حذف کند، در واقع بخشی از حقیقت را حذف کرده است. حقیقت این است که در اقلیم کردستان عراق، جمهوری اسلامی فقط با رقبای سیاسی و نظامی‌اش نمی‌جنگد؛ سایه این حملات بر سر مردمی افتاده که سال‌هاست با تبعید، بی‌حقوقی و انتظار زیسته‌اند، و حالا حتی همان انتظار هم زیر آتش رفته است.