در بخش دوم گفت‌وگو، بهروز فراهانی با نقد رویکرد اردوگاه‌گرایی هشدار می‌دهد که هم‌سنگر شدن تاکتیکی با نیروهای متضاد - مانند حمایت بی‌قید از هر جناحی در برابر اسرائیل - نباید به ائتلاف استراتژیک یا چشم‌پوشی از مبارزه با استبداد داخلی بینجامد؛ او با یادآوری تجربهٔ کمونیست‌های چین در دوران اشغال ژاپن تأکید می‌کند که مقاومت در برابر سلطهٔ خارجی تنها زمانی مؤثر است که با نقد قدرت‌های داخلی همراه شود. فراهانی در ادامه، سلطهٔ مالی امروز را خطرناک‌تر از اشغال نظامی می‌داند و توضیح می‌دهد که نهادهایی چون بانک جهانی و فدرال رزرو، با تحمیل «شلاق مالی» و تحریم‌های یک‌جانبه، عملاً حاکمیت اقتصادی کشورهای کوچک را محدود کرده و استقلال سیاسی را بدون استقلال مالی ناممکن می‌سازند.