«گاهی برای رهایی از این غم‌ها و ناامیدی‌هایم دور هم جمع می‌شویم و ماری‌جوانا می‌کشیم؛ این تنها خلاف بزرگ ماست.» برای ایلیا، مصرف «گل» از یک تجربه کنجکاوانه و سرخوشی چندساعته آغاز شد و به جایی رسید که می‌گوید بدون آن حالش «سر جایش نمی‌آید». روایت او و سه جوان دیگر نشان می‌دهد چگونه تصور بی‌خطر و غیر اعتیادآور بودن ماری‌جوانا، دسترسی آسان، فشار جمع دوستان و میل به فرار موقت از اضطراب و ناامیدی، مصرف را به بخشی از زندگی برخی جوانان ایرانی تبدیل کرده است.