در میانه‌ی جنگ، تحریم و سرکوب، جامعه‌ی ایران چگونه می‌تواند از دوگانه‌ای عبور کند که از یک سو رنج آن را بهای ناگزیر «مقاومت» می‌داند و از سوی دیگر، صداهای متکثرش را در پروژه‌ی یکپارچه‌ی اپوزیسیون راست ادغام می‌کند؟ مینا خانلرزاده، پژوهشگر تاریخ فرهنگی و فکری، در این گفت‌وگو ضدامپریالیسم دولت‌محور، بحران دائمی، تعلیق مبارزه با اقتدارگرایی داخلی، مسئولیت نیروهای خارج از کشور و معنای عادی‌سازی روابط را بررسی می‌کند. در مرکز بحث او این پرسش قرار دارد که چگونه می‌توان جامعه‌ی ایران را نه موضوع تفسیر و نمایندگی دیگران، بلکه تولیدکننده‌ی اندیشه‌ی سیاسی دانست.