آزاده دواچی ـ آنچه امروز در ایران شاهدیم، یک ریاکاری ساختاری است. حضور زنان بی‌حجاب در نمایش‌های وطنی، فصلی از کتابِ بقای سیاسی است که در آن «بدن زن» به عنوان آخرین سنگرِ حاکمیت مصادره شده است. تا زمانی که بدن زن به عنوان ابزارِ قدرت شناخته شود، هیچ نمایشی در خیابان نمی‌تواند بحرانِ عمیقِ مشروعیت را پنهان کند. مبارزه زنان ایران، نبرد برای بازپس‌گیری «فردیت» از اسارت ایدئولوژی است؛ نبردی که از خیابان آغاز شده و تا امن کردنِ خصوصی‌ترین زوایای خانه ادامه خواهد داشت.