در حالی‌که حکومت با نمایشِ اموال سوخته می‌کوشد معترضان را «دشمن مردم» نشان دهد، نویسنده در این مقاله یادآوری می‌کند که در این نظام، اشیا مقدس‌اند اما جان انسان بی‌ارزش. با مرور تجربه‌های تاریخی، ایرانمنش نشان می‌دهد خشونت علیه اشیا و کشیده شدن اعتراض به میدان خشونت، در نهایت به سود قدرت سرکوبگر تمام می‌شود. حکومت‌ها بهتر از هر نیروی معترضی می‌توانند چرخه خشونت را به نفع خود مصادره کنند. نتیجه روشن است: کشاندن اعتراض به تقابل مسلحانه، فقط راه را برای سرکوب گسترده‌تر باز می‌کند. پرسش نهایی این است: در نبرد خشونت، چه کسی واقعاً برنده می‌شود؟