بیست‌وهشت سال پس از قتل‌های سیاسی پاییز ۱۳۷۷، پرستو فروهر همچنان برای دادخواهی به خانه‌ای بازمی‌گردد که پدر و مادرش، پروانه و داریوش فروهر، در آن به قتل رسیدند. خانه‌ای که حکومت بارها کوشیده درهایش را به روی دادخواهان ببندد و خاطره جنایت را از حافظه عمومی پاک کند. فروهر در این روایت، از پرونده‌سازی، تهدید، تحریف حقیقت و تلاش برای خاموش‌کردن صدای بازماندگان می‌نویسد؛ اما روایت او به گذشته محدود نمی‌ماند. در میانه جنگ، سرکوب و گسترش کینه‌ورزی سیاسی، از بهایی سخن می‌گوید که برای مخالفت با حمله نظامی به ایران و دفاع از موضع مستقل خود پرداخته است. برای او، دادخواهی نه انتقام‌جویی، که ایستادگی بر حق یادآوری، کرامت انسان و عدالت است؛ تلاشی که پس از ۲۸ سال همچنان ادامه دارد.