زنان سرپرست خانوار در ایران گروهی یکدست نیستند؛ از زنان شاغل و تحصیل‌کرده‌ای که زندگی مستقل خود را اداره می‌کنند تا زنانی که در روستاها و حاشیه شهرها، بدون شغل و درآمد کافی، بار تأمین خانواده را به دوش می‌کشند. بایز افروزی، تحلیل‌گر و مددکار اجتماعی، در گفت‌وگو با زمانه می‌گوید برای بخش بزرگی از این زنان، «تنها بودن» الزاماً به معنای «مستقل بودن» نیست. فقر، بازار کار مردانه، تبعیض‌های اجتماعی و حمایت ناکافی دولت، بسیاری را به کمک‌های ناچیز دولتی وابسته کرده و پیامدهای این وضعیت، از ترک تحصیل و کار کودکان تا ازدواج زودهنگام دختران، به نسل بعد نیز منتقل می‌شود.