پکن مرکز تازه جهان نیست، اما به نقطه‌ای بدل شده که بحران مرکزیت جهانی از خلال آن دیده می‌شود. آمریکا هنوز قدرتی بی‌بدیل است، اما هژمونی آن رو به افول است؛ با این حال، این افول به معنای انتقال ساده مرکز ثقل جهان به پکن نیست. آنچه تغییر کرده، این است که همه بازیگران جهانی ناچارند نسبت خود را با چین بازتعریف کنند. برای ترامپ، چین رقیبی است که دیگر نمی‌توان آن را صرفاً مهار کرد و باید با آن مذاکره کرد؛ برای پوتین، شریکی است که روزبه‌روز کمتر برابر و روزبه‌روز ضروری‌تر می‌شود. این همه در حالی رخ می‌دهد که خاورمیانه، انرژی، تراشه‌ها، کریدورها و جنگ‌ها همگی در یک میدان واحد ژئواستراتژیک به هم گره خورده‌اند.