کتایون کاویانی ـ این نوشته روایتی از زندگی روزمره در تهرانِ جنگ‌زده است؛ از شب‌هایی که صدای بمب، آژیر و ایست‌های بازرسی با گفت‌وگوهای خانوادگی، اضطراب، سوگ و تلاش برای ادامه دادن زندگی درهم می‌آمیزد. این گزارش، از خلال جزئیات کوچک و انسانی ــ از مَش‌اسماعیل رفتگر محله تا کتاب‌فروشی‌های شلوغ و خانه‌هایی که زیر آوار می‌روند ــ تصویری از جامعه‌ای ارائه می‌دهد که میان ترس، خشم و فرسودگی، هنوز می‌کوشد امید و همدلی را زنده نگه دارد.