پویان رادمهر در این مقاله با روایت سه نفر که در مقاطعی به رضا پهلوی به‌عنوان چهره‌ای برای رهبری یا وحدت مخالفان امید بسته بودند، به پرسشی فراتر از خود او می‌پردازد: چرا در شرایط بحران و ضعف سازمان‌یابی، میل به یک رهبر واحد تقویت می‌شود؟ نویسنده استدلال می‌کند که یک چهره سیاسی می‌تواند برای مدتی خلأ ناشی از فقدان سازمان‌های پایدار را پر کند، اما رهبری فردی لزوماً به معنای سازمان‌یابی اجتماعی نیست؛ قدرت پایدار زمانی شکل می‌گیرد که در شبکه‌ها، نهادها و ظرفیت جامعه برای عمل جمعی ریشه داشته باشد.