بامداد پوینده ـ میرزا حمید در ظاهر فقط روی دیوار نقاشی می‌کند، اما در عمل روی حافظه‌ی شهر کار می‌کند. او به مکان‌هایی می‌رود که معمولاً در حاشیه‌ی توجه قرار دارند: دیوارهای فراموش‌شده، ساختمان‌های آسیب‌دیده و فضاهایی که نشانه‌های یک گذشته‌ی دشوار را در خود نگه داشته‌اند. نقاشی‌های سرخ او نه گزارش مستقیم جنگ‌اند و نه صرفاً تزئین شهری. آن‌ها جایی میان سند و شعر قرار می‌گیرند؛ میان آنچه اتفاق افتاده و آنچه هنوز باید به خاطر آورده شود. در زمانه‌ای که بسیاری از تصاویر جنگ، بحران و خشونت به سرعت وارد چرخه‌ی فراموشی می‌شوند، این دیوارها تلاش می‌کنند چیزی را حفظ کنند: نه فقط یک رویداد، بلکه تجربه‌ی انسانیِ زیستن در میان فروپاشی.