سیاوش شهابی ـ‌ میناب فقط این پرسش را پیش نمی‌کشد که چه کسی شلیک کرد. این پرسش را هم پیش می‌کشد که چه کسی، بعد از شلیک، تلاش کرد شوک عمومی را خنثی کند؟ چه کسی مرگ کودکان را به پرونده‌ای برای چانه‌زنی سیاسی تقلیل داد؟ و چه کسی از مدرسه، به جای آنکه مدرسه ببیند، یک استثنا ساخت؟ هر پاسخ جدی به پرونده میناب باید هر دو لایه را با هم ببیند: خطای احتمالی یا حمله غیرقانونی در میدان، و فرسایش معیارهای انسانی در زبان. جنگ‌ها معمولا با این دومی دوام می‌آورند. وقتی جامعه بپذیرد که بعضی کودکان کمتر کودک‌اند، کار موشک‌ها خیلی آسان‌تر می‌شود.