آیا کردها بار دیگر در آستانهٔ تکرار لحظه‌ای ایستاده‌اند که نیم‌قرن پیش، در سال ۱۹۷۵، در حافظهٔ تاریخی‌شان ثبت شد؟ لحظه‌ای که در آن محاسبات قدرت‌های بزرگ، ملاحظات ژئوپولیتیکی و بده‌بستان‌های پشت‌پرده بر سرنوشت یک جنبش و یک ملتِ بی‌دولت سایه انداخت و ناگهان همه‌چیز فرو ریخت. امروز نیز، با فروپاشی اصل حاکمیت دولت‌ها در نظم بین‌المللیِ پس از جنگ جهانی دوم، بازترسیم حوزه‌های نفوذ در خاورمیانه و بازگشت بی‌پردهٔ منطق معامله در سیاست جهانی، این پرسش دوباره مطرح می‌شود: آیا انزوای راهبردیِ روژاوا نتیجهٔ «ایدئولوژی» چپ‌گرایانهٔ آن است، یا محصول همان منطق عریان منافع راهبردی که پیش‌تر ملا مصطفی بارزانی را قربانی کرد؟ این پرسشی است که کامران متین، استاد روابط بین‌الملل دانشگاه ساسکس بریتانیا، در این مقاله طرح می‌کند و به آن پاسخ می‌دهد.