به باور نویسنده بحران امروز چپِ دیاسپورا بیش از آن‌که «شکست گفتمانی» باشد، بحرانِ نداشتن نسبتِ ارگانیک با «زمین» است: جایی که بدون تشکل، میانجی‌های مادی و بدن جمعی، «ما» به یک حس نوستالژیک و تخیلی فروکاسته می‌شود و سیاست‌ورزی به توهم اثرگذاری. متن پیشنهاد می‌کند برای بازگرداندن «ما» به روی زمین، باید از خودفریبی و فرافکنی عبور کرد و به میانجی‌های واقعیِ پیوند ـ از جمله دادخواهی، مراقبت سیاسی و شکل‌های محدود اما ملموسِ جمع‌شدن ـ فکر کرد.