عسل عباسیان ـ پدرش می‌گفت «هنر برای امثال ما نان نمی‌شود» و سروناز احمدی ناچار شد از رؤیای تئاتر فاصله بگیرد. سال‌ها بعد، در بند زنان زندان اوین، همان رؤیا را با چند صندلی و یک میز پلاستیکی به صحنه برد؛ نمایشی که در آن زنان زندانی از تجربه کار و زندگی خود می‌گفتند. سروناز پیش از زندان، مددکار کودکان کار و خانواده‌های مهاجر افغانستانی بود و با ترجمه آثار فمینیستی، از کار بی‌مزد زنان و نابرابری‌های اجتماعی می‌نوشت. امروز با شخصیت طنزآمیز «خانم احمدی» کلیشه‌های جنسیتی را به چالش می‌کشد. از مددکاری تا زندان و کمدی، دغدغه او یکی بوده است: بازکردن راهی برای دیده‌شدن و شنیده‌شدن کسانی که اغلب صدایشان نادیده گرفته می‌شود.