به باور سلیمانی، پرسش «جنگ می‌شود یا نه؟» اگر به تصمیمِ ناگهانی یا اراده‌ی یک فرد تقلیل پیدا کند، ما را از دیدن روندهای انباشته کور می‌کند. نویسنده بحران را در گره‌ی «انرژی–امنیت–پول» می‌بیند؛ جایی که ایران، با تحریم و محاصره، به یک نقطه‌ی اتصال تبدیل شده و همین، «رژیمِ بحران» را بازتولید می‌کند. در این چارچوب، سناریوی محتمل‌تر نه صلح است نه جنگ تمام‌عیار، بلکه «تنشِ کنترل‌شده» با ریسک بالای لغزش و خطای محاسباتی است ـ و هزینه‌اش معمولاً روی دوش جامعه می‌افتد