جنگ هفت‌ماهه آمریکا و اسرائیل علیه ایران، فاصله میان وابستگی اقتصادی تهران به پکن و تعهدات سیاسی و امنیتی چین را آشکارتر کرده است. چین مهم‌ترین خریدار نفت ایران است، اما نه برای شکستن محاصره آن وارد رویارویی نظامی شده و نه مناسبات گسترده‌تر خود با کشورهای خلیج فارس را فدای جمهوری اسلامی کرده است. بااین‌حال، جنگ تناقضی فراتر از روابط دو کشور را نیز برجسته کرده است: گسترش نفوذ اقتصادی چین در منطقه‌ای که امنیت گردش انرژی و تجارت آن همچنان تا حد زیادی به نظمی متکی است که آمریکا قدرت نظامی مسلط در آن به شمار می‌رود. بحران هرمز اکنون هم حدود این شراکت نامتقارن و هم یکی از شکاف‌های نظم جهانیِ در حال چندقطبی‌شدن را آشکار می‌کند.