اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام گفت که «هیچ وجدان بشری» از وضعیت به وجود آمده پس از انتخابات در ایران «راضی» نیست.

بعد از ۲۲ خرداد ماه، این دومین بار است که آقای هاشمی در خصوص مسائل انتخابات ریاست جمهوری ایران اظهارنظر می‌کند.

رئیس مجلس خبرگان که امروز شنبه در جمع گروهی از خانواده‌های بازداشت شدگان پس از انتخابات سخنرانی می‌کرد، از اتفاقات رخ داده پس از انتخابات اظهار تاسف کرد و گفت که این وقایع «ذائقه‌ها را تلخ کرد و فکر نمی‌کنم هیچ وجدان بیداری از وضع به وجود آمده راضی باشد.»

به گزارش خبرگزاری‌های ایران، آقای هاشمی در این دیدار اظهار امیدواری کرد که در روز‌های آینده «مشکلات» حل و فصل شود و «آلام» خانواده‌های چشم انتظار «کاهش» یابد.

وی همچنین افزود که «باید سعی کنیم با مراعات حقوق همه شهروندان، موجب حفظ همدلی و وحدت، ضمن افزایش اعتماد و اعتبار نظام در نزد افکار عمومی، جلوی سوء استفاده دشمنان را نیز سد کنیم.»

هاشمی پیش‌تر در اظهارنظری گفته بود که «فتنه پیچیده‌ای» قصد دارد مردم را از نظام جمهوری اسلامی جدا کند.

وی پیش از آغاز انتخابات نیز در نامه‌ای به آیت‌الله علی خامنه‌ای از سخنان «غیر مسئولانه» محمود احمدی‌نژاد در جریان مناظره‌های انتخاباتی که علیه وی ایراد کرده بود، انتقاد و از آقای خامنه‌ای به خاطر سکوت در برابر چنین وضعیتی به طور تلویحی انتقاد کرد.

آقای هاشمی از ۲۲ خرداد ماه تاکنون در هیچ یک از نماز جمعه‌های تهران شرکت نکرده است. وی در نماز جمعه‌ای که به امامت آیت‌الله خامنه‌ای برگزار شده نیز شرکت نکرد.

خانواده بازداشت‌ شدگان پیش از دیدار با هاشمی، با محمد خاتمی و مهدی کروبی نیز دیدار و گفتگو کرده بودند.

این دو از با انتقاد از بازداشت برخی فعالان سیاسی، مدنی و روزنامه‌نگار، خواستار آزادی فوری آنها شده‌اند.

آقای خاتمی گفته بود که انتخابات اخیر «کودتایی مخملی» علیه مردم بوده است.

نتایج این انتخابات از سوی مهدی کروبی، میرحسین موسوی و چند حزب سیاسی «نامشروع» خوانده شده است.

زمانی که اریک کانتونا فوتبالیست مشهور فرانسوی و یک کمپانی سینمایی فرانسوی تصمیم گرفتند فیلمسازی را برای کارگردانی فیلمی در باره رابطه بین کانتونا و طرفدارانش انتخاب کنند، فورا نام کن لوچ به خاطرشان رسید. سینماگری انگلیسی که جامعه بریتانیا و اقشار اجتماعی مختلف آن به ویژه طبقه کارگر بریتانیا را به خوبی می‌شناخت و فیلم‌های ماندگار زیادی در باره آنها ساخته بود. ضمن اینکه کن لوچ از طرفداران تیم سرخ پوش‌ها یعنی منچستر یونایتد بود، یعنی همان تیمی که اریک کانتونا سال‌ها در آن بازی کرد. به علاوه بیشترین طرفداران فوتبال و تیم منچستر یونایتد را افراد طبقه کارگر بریتانیا تشکیل می‌دهند.

در جستجوی اریک، آخرین ساخته کن لوچ که در فستیوال کن امسال نیز به نمایش درآمد، حاصل همکاری کن لوچ، اریک کانتونا و پل لاورتی فیلمنامه نویس همیشگی فیلم‌های کن لوچ است. فیلمنامه نویسی که تم‌های مورد علاقه کن لوچ را می‌شناسد و به خوبی با روحیه و علائق او آشناست.

پوستر فیلم

در جستجوی اریک داستان مرد پستچی ای به نام اریک بیشاپ که همه چیز خود را باخته‌است و در میان سالی احساس پوچی و درماندگی می‌کند و تنها با خاطرات خوب گذشته اش دلخوش است.

فیلم‌های لوچ اصولا شخصیت محورند. او استاد شخصیت پردازی است و در این کار مهارت بسیاری دارد. شخصیت‌هایی که لوچ می‌آفریند آدم‌هایی زنده، باور پذیر و قابل لمس اند. همان‌هایی اند که ما در زندگی روزمره در پیرامون خود می‌بینیم. لوچ یکی از مهم ترین نمایندگان جنبش رئالیسم اجتماعی بریتانیاست. جنبشی سینمایی که از دهه شصت به وجود آمد و ریشه در سنت مستندسازی غنی بریتانیایی و جنبش‌های سینمایی رئالیستی کشورهای دیگر مثل نئورئالیسم ایتالیا و رئالیسم شاعرانه فرانسوی دارد.

کن لوچ همواره در فیلم‌هایش با رویکردی رئالیستی، بی عدالتی‌ها و کمبودهای نظام سرمایه داری و محرومیتها و فشارهایی را که بر دوش طبقه کارگر بریتانیاست تصویر کرده و فیلم‌های او منعکس کننده روح شکننده، آسیب پذیر و در عین حال سرکش و مقاوم افراد این طبقه‌است.

در این فیلم نیز کن لوچ، بر روی زندگی شخصیتی متمرکز شده که با مشکلات اجتماعی بسیاری در زندگی اش مواجه‌است از بیکاری گرفته تا فقر، تنهایی، بحران خانواده و زندگی زناشویی متلاشی شده و از خود بیگانگی.

اریک مرد میان سال تنها و افسرده‌ای است که دو بار ازدواج کرده و هر دو بار شکست خورده و حالا از فرط درماندگی به الکل و مواد مخدر پناه برده‌است. او با پسرخوانده‌هایش که از زن دومش برایش باقی مانده در خانه‌ای محقر در منچستر زندگی می‌کند. بچه‌هایی تنبل، تن پرور و بی ادب که تا لنگ ظهر می‌خوابند و کاری جز مست کردن، دختربازی و تماشای فیلم‌های پورنو ندارند.

آنها چنان به این بی عاری و تنبلی عادت کرده‌اند که هنگامی که یک روز اریک تصمیم می‌گیرد دیگر برایشان غذا درست نکند و خود به تنهایی غذایش را بخورد، با وقاحت و دریدگی در مقابل او می‌ایستند.

کن لوچ | عکس از پرویز جاهد

فوتبال برای کن لوچ بهانه‌ای است تا امیدها، یاس‌ها، شکست‌ها و ایزوله شدن آدم‌ها را در جامعه امروز بریتانیا تصویر کند. لوچ بدون اینکه شعار دهد و احساساتی شود، به کمک شخصیت پردازی خلل ناپذیر، رابطه‌های درست بین شخصیت‌ها و دیالوگ‌هایی جذاب و دراماتیک، بیانیه‌هایی محکم و پرشور علیه سرمایه داری و مناسبات پیچیده و کاسبکارانه آن می‌سازد. رئالیسم اجتماعی لوچ با شوخی‌های گرم، دلبستگی‌های فردی و سرزندگی‌های شخصیت‌های او که عموما از افراد فرودست جامعه‌اند، ویژگی منحصر به فردی پیدا می‌کند.

رابطه بین اریک بیشاپ و اریک کانتونا نیز در این فیلم بسیار جالب ایجاد شده‌است. مرد پستچی برای غلبه بر تنگناها و بن بست‌های زندگی اش، به پیشنهاد یکی از دوستان فیلسوف مآبش به شخصیتی خیالی که قهرمان ایده آل اوست یعنی اریک کانتونا متوسل می‌شود و او را در ذهن خود می‌سازد. پس از آن کانتونا به محرم رازهای او، و مشاور نزدیک او تبدیل می‌شود. کانتونا با حضورش در خلوت شبانه اریک به او امید و انگیزه می‌دهد و او را برای مقابله با مشکلاتی که با آن مواجه‌است تشویق می‌کند. به کمک کانتونا اریک سعی می‌کند، زندگی ویران شده اش را دوباره بسازد. او به سراغ لیلی همسر سابق اش می‌رود و از او می‌خواهد که زندگی مشترکشان را دوباره از سر گیرند.

ایده مواجهه خیالی اریک با قهرمان محبوبش یعنی کانتونا تا حد زیادی یادآور ایده فیلم «دوباره سعی کن سم» وودی آلن است که در آن سم با شخصیت محبوب سینمایی اش یعنی همفری بوگارت در خیال، رابطه دوستانه برقرار کرده و با او در باره مسائل زندگی اش مشورت می‌کند.

کن لوچ این رابطه خیالی و سورئال را بسیار ظریف و هوشمندانه می‌سازد. تماشاگر با اینکه می‌داند حضور کانتونا واقعی نیست اما آن را می‌پذیرد. اریک بیشاپ با فوتبالیست محبوبش از گذشته حرف می‌زند، از جوانی و عشق‌های قدیمی، از فرصت‌های از دست رفته، از عصر طلایی منچستر یونایتد، مسابقه‌های پرهیجان و گل‌های زیبایی که کانتونا برای این تیم زد. آنها با هم راک اند رول می‌رقصند و کانتونا برایش ساکسیفون می‌نوازد.

کن لوچ و نویسنده فیلم نامه اش: پل لاورتی | عکس از پرویز جاهد

اریک کانتونا در این فیلم در نقش خود ظاهر شده و بازی موثر و گیرایی ارائه می‌دهد. او نشان می‌دهد که نه تنها یک بازیکن قهار فوتبال است بلکه می‌تواند یک بازیگر خوب سینما نیز باشد.

او همان اریک کانتوناست که انگلیسی را با لهجه فرانسوی بسیار غلیظش حرف می‌زند و وسط حرف‌هایش از جملات فرانسوی استفاده می‌کند.

بازی رئالیستی استیو ایوتز(بازیگر نقش‌های متوسط تلویزیونی) در نقش اریک بیشاپ نیز درخور تحسین است. سبک بازی او یادآور بازی‌های نابازیگران فیلم‌های کیارستمی است. با همان تازگی و باورپذیری و دوری از تصنع و جلوه‌های اغراق آمیز بازیگران حرفه‌ای.

در جستجوی اریک تفاوت‌های مهمی با فیلم‌های قبلی کن لوچ دارد. با اینکه درونمایه فیلم تلخ و تراژیک است اما برخلاف فیلم‌های قبلی کن لوچ، این فیلم بیشتر از آنکه لحن سرد وغم انگیزی داشته باشد، شاد و مفرح است(البته طنز همیشه یکی از عناصر مهم فیلم‌های لوچ بوده‌است). هم نشینی اریک با دوستانش در میکده و شوخی‌ها و جوک‌های بامزه آنها و رابطه خیالی و سورئالیستی او با کانتونا در مجموع فضایی نشاط آور و کمدی ساخته‌است که زهر و تلخی رابطه‌های سست و گسسته میان اریک و خانواده او را می‌گیرد.

تفاوت دیگر این فیلم با آثار دیگر کن لوچ در به کارگیری فانتزی و عنصر خیال و ترکیب رئالیسم اجتماعی با رئالیسم جادویی است.

اما خیال پردازی و دنیای فانتزی اریک دوام زیادی نمی‌یابد چرا که واقعیت‌های زندگی بی رحم تر از آن است که به او اجازه ماندن در این دنیای ذهنی و غرق شدن در تخیلات شیرین اش را بدهد.

هنگامی که اریک اسلحه‌ای را در میان لوازم شخصی یکی از پسر خوانده‌هایش می‌یابد و پی به رابطه او با گانگسترها می‌برد، تنش دراماتیک فیلم بالا می‌گیرد.

فرزند اریک بعد از بلایی که دوستان خلافکارش بر سر اریک می‌آورند تصمیم می‌گیرد با آنها قطع رابطه کند اما آنها زیربار نمی‌روند و اسلحه شان را می‌خواهند. اما اریک سرانجام موفق می‌شود با کمک دوستانش(طرفداران منچستر یونایتد)، به سراغ گانگسترها رفته و آنها را تنبیه کند.

این رویکرد فانتزی لوچ اگرچه با لحن شاد و کمیک فیلم تا حدی هماهنگ است اما بیش از حد سطحی و غیرواقعی است.

شاید اتحاد طرفداران فوتبال علیه گانگسترها در ذهن کن لوچ استعاره‌ای از آرمان سوسیالیستی دیرپای او برای اتحاد طبقه کارگر بریتانیا علیه سرمایه داری هار باشد اما ایده‌ای است بسیار ذهنی، ساده انگارانه و خوش باورانه که در شرایط امروز جهان دیگر کاربردی ندارد.

محمود احمدی‌نژاد می‌گوید که حوادث روی داده در ایران پس از برگزاری انتخابات، تلاشی برای «انحراف» افکار عمومی از «بحران مالی جهان» بوده است.

به گزارش واحد مرکزی خبر، آقای احمدی‌نژاد که در مراسم روز صنعت و معدن سخن می‌گفت، غرب را متهم کرد که برای «منحرف» کردن افکار عمومی مردم جهان از «بحران‌های مالی»، مسائلی از قبیل بیماری آنفلوآنزای خوکی و حوادث انتخابات ایران را طراحی و به اجرا گذاشت.

وی افزود که غرب همچنان درگیر این «بحران بزرگ» است و نمی‌تواند آن را انکار کند.

آقای احمدی‌نژاد سه‌شنبه هفته گذشته در دیدار با کارمندان وزارت اطلاعات گفته بود که طرح‌های «پنهان و پیدای» دشمنان برای «براندازی نرم» در انتخابات اخیر ایران با شکست مواجه شده است.

محمد خاتمی رئیس جمهوری پیشین ایران در واکنش به این اظهارات اظهار داشت که در انتخابات اخیر «کودتای مخملی» علیه مردم صورت گرفته است.

آقای احمدی‌نژاد در حالی خود را رئیس جمهوری قانونی ایران می‌داند که رقبای وی دولت او را «نامشروع» دانسته‌اند.

سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، حزب مشارکت، مجمع روحانیون مبارز و مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم از جمله جریان‌های سیاسی و مذهبی در ایران هستند که دولت آقای احمدی‌نژاد را «نامشروع» اعلام کرده‌اند.

محمود احمدی‌نژاد و برخی دیگر از مقام‌های جمهوری اسلامی معتقدند که کشور‌های غربی در حوادث روی داده پس از انتخابات ۲۲ خرداد ماه دست داشته‌اند؛ ادعایی که بارها از سوی رهبران اروپا رد شده است.

ایران هفته گذشته اعلام کرده بود که ۹ تن از کارمندان سفارت بریتانیا در تهران را به اتهام دست داشتن در ناآرامی‌های اخیر شهر بازداشت کرده است. از میان این افراد آن‌طور که مقام‌های ایرانی می‌گویند تنها یک نفر در بازداشت به سر می‌برد و هشت تن دیگر آزاد شده‌اند.

اتحادیه اروپا روز گذشته در واکنش به این اقدام ایران، سفرای جمهوری اسلامی در ۲۷ کشور اروپایی را احضار کرد تا مراتب اعتراض خود را اعلام کند.

احمد جنتی دبیر شورای نگهبان و خطیب جمعه روز گذشته تهران نیز گفته است که بازداشت‌شدگان سفارت بریتانیا‌ به طور «قطع» محاکمه خواهند شد.

مقام‌های بریتانیایی از اظهارات روز گذشته آقای جنتی اظهار نگرانی کرده‌اند.

احمدی‌نژاد در سخنرانی خود ادامه داد: «خیلی سعی کردند با حواشی‌ای که درست می‌کنند، ذهن‌ها را از این بحران عظیم برگردانند و برای مثال آنفلوآنزای خوکی را درست، یا سعی کردند از مسئله انتخابات ایران چیز دیگری بسازند و ذهن‌ها را به سوی آن منحرف کنند.»

وی کارهای صورت گرفته در مقطع ۳۰ ساله بعد از انقلاب را در تاریخ ایران «بی‌سابقه» خواند و افزود: «دو مقطع سازندگی در زمان هخامنشیان و ساسانیان و یک مقطع هم در زمان صفویان در ایران داشته‌ایم، اما در این ۳۰ سال کارهایی صورت گرفته است که قابل قیاس با هیچ کدام از این مقاطع نیست.»

منوچهر متکی وزیر خارجه ایران از مقام‌های عراقی به خاطر آنچه که آن را «تعلل در آزادی گروگان‌های ایرانی» نامید، انتقاد کرد.

این برای نخستین بار است که یک مقام دولتی ایران پس از سرنگونی صدام حسین در عراق، از دولتمردان این کشور به صورت علنی و آشکار انتقاد می‌کند.

جمهوری اسلامی با روی کار آمدن دولت جدید در عراق همواره دولت نوری المالکی نخست وزیر را «دوست» خوانده و روابط خود را بسیار «دوستانه» اعلام کرده است.

خبرگزاری مهر امروز شنبه گزارش کرد که آقای متکی در اظهاراتی کم‌سابقه، دولت عراق را به «کم‌کاری» در جهت «آزادی گروگان‌های ایرانی در اربیل عراق» متهم کرد.

منوچهر متکی افزود: «ما از دولت عراق که تا کنون نتوانسته آزادی این دیپلمات‌ها را فراهم کند، گله‌مندیم.»

یازدهم ژانویه ۲۰۰۷، نظامیان آمریکایی با حمله به ساختمانی متعلق به ایران در اربیل عراق، پنج کارمند جمهوری اسلامی را که ایران می‌گوید دیپلمات هستند، همراه خود بردند.

این در حالی است که مقام‌های نظامی آمریکایی مستقر در عراق اعلام کرده‌اند که این افراد، عضو نیرو‌های «اطلاعاتی و نظامی» ایران هستند که برای کمک به گروه‌های شورشی در عراق فعالیت می‌کرده‌اند.

این پنج نفر هم‌اکنون در بازداشت به سر می‌برند و هنوز معلوم نیست که چه زمانی آزاد می‌شوند.

مقام‌های ایران در یک سال اخیر بارها از همتایان عراقی خود خواستار آزادی این «دیپلمات‌ها» شده‌اند، اما بغداد تاکنون به این درخواست‌ها پاسخ مثبت و عملی نداده است.

در سال‌های اخیر تعدادی از شهروندان ایرانی در عراق با اتهاماتی از قبیل «ورود غیرقانونی، تلاش برای ناآرام کردن این کشور و...» بازداشت شده‌اند.

آقای متکی در بخش دیگری از سخنان خود، «ربایش دیپلمات‌های» ایرانی در عراق را «لکه ننگی بر دامان واشینگتن به ویژه در دوره جورج بوش» دانست.

دو ماه پیش از این نیز آیت‌الله خامنه‌ای گفته بود اطلاعاتی در اختیار دارد که نشان می‌دهد آمریکا در مناطق مرزی ایران و عراق مشغول آموزش گروه‌های تروریستی است؛ ادعایی که از سوی مقام‌های آمریکایی رد شده است.

حسین شریعتمداری مدیرمسئول روزنامه کیهان، میرحسین موسوی را به جاسوسی برای آمریکا متهم کرد و خواستار محاکمه وی و محمد خاتمی به جرم «قتل انسان‌های بی‌گناه، برپایی آشوب و بلوا و اجیر کردن اراذل و اوباش» شد.

آقای شریعتمداری در یادداشتی که امروز شنبه در روزنامه کیهان منتشر کرده است، این دو نفر را «ستون پنجم» آمریکا در ایران دانسته که «همکاری آشکاری با بیگانگان» داشته‌اند.

مدیرمسئول روزنامه کیهان ادعا کرده که اسناد و شواهدی در اختیار دارد که نشان می‌دهد «جنایت‌های» آقای موسوی و برخی اطرافیانش در هفته‌های گذشته «ماموریتی از بیرون» بوده است.

میرحسین موسوی نخست وزیر پیشین جمهوری اسلامی یکی از نامزد‌های دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری بود که نتایج این انتخابات را نپذیرفته است.

هواداران آقای موسوی به همراه هواداران مهدی کروبی طی ۲۰ روز گذشته به نتایج انتخابات که محمود احمدی‌نژاد پیروز آن اعلام شده، اعتراض کرده و دست به تظاهرات زدند.

آقای شریعتمداری در بخش دیگری از یادداشت خود ادعا کرده که اعتراض آقای موسوی و هواداران وی به نتایج انتخابات، «دستورالعمل» مقام‌های آمریکایی بوده است که از سوی ستاد انتخاباتی وی به اجرا درآمده است.

نماینده آیت‌الله خامنه‌ای در روزنامه کیهان، مهمترین علت «حمایت بدون استثناء»» آمریکا، اسرائیل و اتحادیه اروپا از نامزدی آقای موسوی را ناشی از «ماموریتی» می‌داند که نیرو‌های خارجی بر عهده وی گذاشته‌اند.

متن کامل یادداشت

شریعتمداری همچنین نوشته است که آقایان موسوی و خاتمی به خاطر «جنایت‌های هولناکی» که مرتکب شده‌اند، باید محاکمه شوند.

مدیر مسئول روزنامه کیهان در بخش دیگری از یادداشت خود به جمعیتی که آقای موسوی قصد راه‌اندازی آن را دارد، اشاره کرده و نوشته است که این جمعیت «قانونی» نیست، چراکه اعضای آن (موسوی و خاتمی) مرتکب «جنایت» شده‌ و باید محاکمه شوند.

شریعتمداری افزود که تشکیل این حزب یا «جمعیت» از سوی موسوی، «فتنه» است و «چاره آن، این سخن حضرت امیر علیه‌السلام است که چشم فتنه را باید کور کرد.»

یادداشت حسین شریعتمداری در حالی منتشر می‌شود که بسیج دانشجویی دانشگاه‌های تهران هفته گذشته از دادستان کل ایران خواسته بود که میرحسین موسوی را دادگاهی کند.

گزارش‌هایی نیز از شکایت ۱۰۰ نماینده مجلس از آقای موسوی در این روز‌ها منتشر شده است.

دفتر سیاسی سپاه پاسداران نیز پیش از برگزاری انتخابات ۲۲ خرداد، آقای موسوی و برخی از اعضای ستاد وی را به مقدمه‌چینی برای «راه‌اندازی انقلاب رنگی» در ایران متهم کرده بود.

میرحسین موسوی اعلام کرده که دولت برآمده از اتخابات ۲۲ خرداد را مشروع نمی‌داند و خواستار ابطال انتخابات است؛ در خواستی که از سوی شورای نگهبان رد شد.

در ۲۰ روز گذشته، تهران و شهرهای مختلف ایران شاهد اعتراضات گسترده به نتایج انتخابات بوده‌ است.
اسماعیل احمدی‌مقدم فرمانده نیروی انتظامی گفته که در ناآرامی‌های اخیر ۲۰ نفر کشته و۱۲۳۲ نفر بازداشت شده‌اند.

سازمان‌های مدافع حقوق بشر آمار بازداشت‌شدگان را بیش از دو هزار نفر اعلام کرده‌اند. شبکه خبری سی‌ان‌ان نیز تعداد کشته‌شدگان حوادث اخیر را تا ۱۵۰ نفر ذکر کرده‌ است.

روحانیان در اسپانیا، نه سی سال؛ بلکه دقیقاً سیصد و شصت و نه سال در زمان اقتدار سازمان انکیزیسیون (سازمان تفتیش عقاید و یا به قول خودشان «ادارهٔ مُقَدّس»)، حاکم بر جان و مال مردم بوده‌اند و در زندگی خصوصی و اجتماعی آنان فضولی کرده‌اند. از غذا خوردن و خوابیدن گرفته، تا طرز لباس پوشیدن، عادت ماهانه زنان و حتی روابط زناشویی آنان.

در طول بیش از سیصد سال حکومت خوف و وحشت، سالوس بازی، خرافات، جاسوسی و سخن چینی علیه یکدیگر، روحانیان که خود را به عنوان وکیل مدافع خدا و دین او بر تودهٔ عوام قبولانده بودند، هزاران نفر را زنده در آتش سوزاندند.

توماس دِ تُرکمادا

جوانان را در ملاء عام شلاق زدند. به پسر بچه‌ها، زن‌ها و دختر‌ها در زندان تجاوز کردند. اموال صد‌ها هزار نفر (اعم از یهودی و مسلمان و حتی مسیحیان هم کیش خود را) به جرم بی دینی و بی اعتقادی مصادره کردند و آن‌ها را به روز سیاه نشاندند. کتاب‌ها را سانسور و روشنفکران و کسانی را که چون آنان نمی‌اندیشیدند به بَند کشیدند و در سیاهچال‌های خود در زیر شکنجه هلاک کردند.

توماس دِ تُرکمادا، اولین روحانی ای بود که به مقام ریاست کل دادگاه‌های تفتیش عقاید و یا به عبارت دیگر، به ریاست کل دادگاه‌های شرع، در اسپانیا منصوب شد. نمی‌دانم‌ خود او به‌ قضا و قَدَر اِعتقاد داشته‌ است‌ یا نه‌، چون حتّی‌ دست‌ تقدیر هم اسمی‌ را برای‌ این شخص رقم‌ زده‌ است‌ که‌ بوی‌ گوشت‌ جِزغاله‌ از آن‌ به‌ مَشام‌ می‌رسد. زیرا در زبان اسپانیایی «کـِمادا» (quemada) یعنی «سوخته». البته ترکمادا نام شهری در اسپانیاست که چون اصلیّت او از آن شهر بوده‌است، به همین جَهَت به "دِترکمادا" شهرت دارد.

خوان‌ آنتونیو یورِنتِه (Juan Antonio Llorente) - اوّلین‌ مورّخی که جرأت کرد و برای نخستین بار کتابی در نقد انکیزیسیون اسپانیا به رشتهٔ تحریر در آورد - می‌نویسد: «توماس‌ دِ تُرکمادا در مقام‌ ریاست‌ کل‌ دادگاه های‌ شرع‌، بیش‌ از ده‌ هزار نفر را زنده‌ در آتش‌ سوزاند و بیست‌ و پنج هزار نفر دیگر را به‌ مجازات های‌ سخت‌ رساند. خود او بر سوختن دو هزار نفر شخصاً نظارت کرده است».

کمتر غذا می‌ خورد و از خوردن غذاهای‌ لذیذ، پرهیز داشت. در رختخواب خشن می‌خوابید، لباس های‌ ساده‌ می‌پوشید، هم‌ به‌ خودش‌ سخت‌ می‌گرفت‌ و هم‌ به‌ دیگران‌. به‌ اَحدی‌ رَحم‌ نمی‌کرد و در توفان‌ حوادث می‌دانست‌ چگونه‌ راهی‌ برای رهایی‌ خود بیابد. از پذیرفتن‌ مقام سر اسقفی‌ شهر سِویا (سویل) و سایر پست های‌ مهّم‌ سر باز زد و تنها شغل‌ سازمان دهی‌ به‌ تشکیلات‌ انکیزیسیون‌ را که‌ تکلیفی‌ شرعی‌ و الهی‌ برای‌ خود می‌دانست پذیرفت. از این‌ گذشته‌، این‌ سِمَت‌ خواست‌ها و آرزوهایی را که او در سر و عقده‌هایی را که‌ در دل داشت، بهتر بر آورده‌ می‌کرد. تُرکمادا بر این‌ باور بود که‌ پیشرفت های‌ اجتماعی‌ افراد غیر کاتولیک و روشنفکران، موقعیّت‌ دین‌ خدا را در جامعه‌ به‌ خطر می‌اندازد. او در نامه ای‌ خطاب‌ به‌ دربار آن موقع اسپانیا نوشته‌ است‌: «... باید آن‌ها را از جامعه طَرد کرد... و می‌بایست‌ هر جا که‌ می‌روند، علامتی‌ با خود داشته‌ باشند تا معلوم‌ شود که‌ مسیحی‌ نیستند.»

نویسندگان‌ اروپا همیشه‌ در آثار خود از او با عنوان‌ مردی‌ مَظهَر تعصّبات‌ خشک‌ مذهبی‌، خونخوار، که‌ حتّی‌ ذرّه ای‌ رحم و شَفَقَت‌ در وجودش‌ دیده‌ نمی‌شد، یاد کرده‌اند. تصویری از او که در کتابخانه ملّی‌ اسپانیا در مادرید نگهداری‌ می‌شود - و شما آن‌ را در این‌ جا می‌بینید - اَجزای‌ چهرهٔ او را به‌ صورت‌ مردی‌ بسیار جدّی‌، با لب های‌ به‌ هم‌ فشرده‌ و نگاهی‌ نافِذ نشان‌ می‌دهد. او که‌ مردی‌ آرام‌ و در ضمن با معلومات‌ به‌ نظر می‌رسید، و یا لااقّل‌ به‌ افراد عامی‌ و بیسواد، خود را این‌ چنین‌ شناسانده‌ بود، صومعه را برای‌ جلوس‌ بر مَسنَد قضاوت، و به‌ منظور بر قراری‌ حکومت عدل‌ الهی‌ بر روی‌ زمین‌، ترک‌ کرد.

یکی از محاکمات معروفی که زیر نظر شخص تُرکمادا برگزار شده‌است، محاکمه‌ای است معروف به "محاکمهٔ لاگواردیا".

لاگواردیا(la Guardia) نام شهری است واقع در مرکز اسپانیا و در نزدیکی شهر تولدو (Toledo). در روز جمعهٔ مقدس (روز مصلوب شدن حضرت مسیح) سال ۱۴۹۰، به ادارهٔ مُقَدّس اطّلاع دادند که کودکی مسیحی در این شهر ناپدید شده‌است. شایع شد که یهودی‌ها او را دزدیده‌اند. عده‌ای گفتند که ربایندگان یهودی آن کودک، پس از کشتن، قلب او را در آورده‌اند و با آن به جادوگری پرداخته‌اند. عدّه‌ای هم بر این باور بودند که یهودی‌ها پس از بریدن سر او، خونش را در لیوان ریخته و نوشیده‌اند.

توماس دِ تُرکمادا، رسیدگی به ماجرای گم شدن آن کودک را شخصاً به عهده گرفت. هشت نفر در ارتباط با ناپدید شدن آن کودک مسیحی دستگیر شدند: شش نفر یهودی الاصل که به زور تغییر مذهب داده و مسیحی شده بودند و دو نفر یهودی که همچنان بر دین اجدادی خود باقی بودند. محاکمهٔ متهمان نزدیک به یک سال به درازا کشید. مقامات ادارهٔ مُقَدّس اعلام کردند که هر هشت متهّم، در جریان محاکمه، به ارتکاب اتهام وارده اعتراف کرده‌اند. سرانجام دادگاه شرع بر محکومیت و مجازات متهمان رأی داد که پس از صدور، آن‌ها را بلافاصله زنده در آتش سوزاندند. نوشته‌اند که خود توماس دِ تُرکمادا شخصاً بر اجرای حکم هم نظارت داشته‌است.

پس از اینکه، آن نگونبخت‌ها را سوزاندند و خاکسترشان را هم بر باد دادند، ناگهان به قول معروف «دو هزاری» مردم افتاد. آن‌ها از خود پرسیدند جنازهٔ آن کودک که هرگز به دست نیامد، پس قضات چگونه به نحوهٔ قتل پی بردند؟! وانگهی پدر و مادر این کودک چه کسانی بوده اند؟ از آن گذشته، وقتی که یک یهودی می‌خواهد گوشت بخورد حتماً باید رگ‌های گوشت را بیرون کشیده و دور انداخته باشند (گوشت کوشر) تا خونی در آن باقی نمانده باشد؛ چه رسد به اینکه بچه‌ای را سر ببرد و خون او را بنوشد!. ولی دیگر کار از کار گذشته بود چون حکمی بود که پدران روحانی صادر کرده بودند و دیوانعالی قضایی هم آن را تأیید کرده بود. نه تنها نمی‌شد کاری کرد بلکه کسی هم حقّ نداشت که در بارهٔ حقّانیت و درستی آن محاکمه شک و تردیدی به دل راه بدهد.

طولی نکشید که پدران روحانی، آن کودک را طی مراسمی به مقام قدّیسی رساندند و او را «طفل مُقَدّس» نامیدند. بروز معجزاتی را هم به آن کودک نسبت دادند. کودکی که اصلاً وجود نداشته‌است. یکی از روحانیان هم به نام «دکتر» مارتین مارتینز مورنو کتابی در بارهٔ او نوشته و از او به عنوان «شهید» یاد کرده‌ است. عنوان کتاب «تاریخ شهادت طفل مُقَدّس لا گواردیا...» نام دارد. این کتاب هم مانند بسیاری از کتاب‌هایی که روحانیان نوشته‌اند عنوانی بلند بالا دارد که تقریباً نصف روی جلد را اشغال می‌کند.

اکنون، پس از گذشت پانصد سال، وقتی که صفحات تاریخ آن زمان اسپانیا را ورق می‌زنیم، می‌بینیم که انجام آن محاکمهٔ کذائی صحنه سازی ای بیش نبوده‌است و حاکمان شرع با توسّل به آن فقط خواسته‌اند زهر چشمی از مردم بگیرند و احساسات آنان را به نفع خود، و علیه کسانی که مثل آنان نمی‌اندیشیدند تحریک کنند؛ که موفّق هم شدند. در ضمن آن محاکمه بهانه‌ای شد برای زمینه سازی برای بیرون راندن یهودیان از خاک اسپانیا که یک سال بعد از آن اعدام‌ها و در سال ۱۴۹۲ شروع شد.

متن این مقاله را همراه با تصاویر آن می‌توانید در فرمت پی دی اف، از صفحه مقاله‌ها به نشانی زیر دریافت کنید: http://www.rpedram.com

دفاع مقدس نام دورانی بود که مردم این مرز و بوم برای باز پس گیری خاک خود از متجاوزین، بی توجه به تفاوت نظرها و بی اهمیت به ایدئولوژی‌ جان دادند و جانبازی‌ها کردند تا وجب خاکی که حقمان بود به چنگ متجاوزین نیافتد.

دوران امروز هم شاهد اعتراض مسالمت آمیز ملتی است که برای بازپس گیری رای و حق تعیین سرنوشت خود و فرزندانشان از متجاوزین به حق و متقلبین به رایشان به خیابان ها آمده‌اند، بی خوف از درشتی و دشنه، بی ترس از تهدید و تانک. از لحاظ اخلاقی به همان میزان که باز پس گیری خاک از متجاوزین حق و بلکه وظیفه ملی و تاریخی ما بود، بازپس گیری رای از متقلبین و متجاوزین هم حق اخلاقی، و وظیفه ملی و تاریخی ماست. عقب نشینی از آن جنگ و این جنگ نیز جز به تخریب بیشتر و از دست رفتن بستر امنیت و آرامش نتیجه ایی نخواهد داشت. در عمق تنهایی و تفکر، آنجا که ترس در برابر طمانینه و خوف در برابر اخلاق و تهدید در برابر منطق رنگ میبازد، حق بازپس گیری رای و اراده چنان جلوه واضح و صادقی می‌یابد که عقب نشینی و سر برگرداندن از آن بزدلانه می‌نماید.

اگر که در تعیین اخلاقی بودن یک عمل تنها به جوهره آن عمل بنگریم به راحتی می‌توان ادعا کرد که دفاع از رای و حق تعیین سرنوشت جمعی آنچنان که ایستادن در برابر برده داری درست و اخلاقی می‌نماید درست و اخلاقی است. در مقایسه به دفاع مقدس، دفاع از رای در برابر متقلبین و متجاوزین به حقوق یک ملت اگر ارزشمندتر از دفاع از خاک وطن نباشد قطعا کم ارزشتر از آن نیز نیست.

مگر سرنوشت و اراده ما از خاکمان کمتر می‌ارزد؟ مگر خاک پاک ما بستری برای رشد ما نیست و مگر این رشد در برده حاکمان بودن امکان پذیر است؟ کدام درختی در سایه رشد کرده است؟ «چرا به دانه انسانت این گمان باشد»؟ هیچ ملتی در استبداد رشد نکرده و هیچ انسانی در بردگی انسانیت نکرده‌است. تزریق پول و تهدید حکام کشور را از خود دور و به بیگانه وابسته می‌کند. استعمار فرزند استبداد است و سیاهی سیاهی می‌جوید و در با تخته جفت می‌شود. استعمار روسیه و پوتین در این روزها به دلیل همین تجاوز به رای ما پیروز شده‌است. احتیاج به آزادی و حق تعیین سرنوشت همچون آب و نور خورشید برای رشد یک ملت و نسل‌های بعدی اش حیاتی است.

تنها صدای دلسوز مخالفی که در برابر این دفاع مقدس با بالارفتن هزینه مقاومت‌های مدنی گاها می‌شنویم زمزمه محاسبه هزینه و فایده‌ است. شخصا گمان نمی‌کنم که با وجود تجربه‌های تاریخی ما کسی معتقد به تسلیم در برابر دیکتاتوری باشد، اما در مقام دفاع اخلاقی از این تصمیم اساسی تمامی مخالفت‌های دلسوزانه را نیز باید بررسی کرد و منصفانه به قاضی رفت. سئوال اینست که با افزایش خشونت‌ها و با توجه به اینکه آنها تیغ و تیر و دشنه و درفش دارند و به ما حتی اجازه فریاد الله اکبر هم نمی‌دهند آیا واقعا هزینه این دفاع به فایده آن می‌ارزد؟ گر چه لحن دلسوزانه و واقع بینی در این کلام مشهود است، اما دریغ که بینش و بردباری مغفول افتاده‌است. ته حساب محاسبات هزینه و فایده را نباید به این یک هفته و ده روز منتهی دانست. جنبش جمهوریت و رای ثمره ابدی دارد و هر کاسب موفقی می‌داند که چنین برگشت مطمئن سرمایه ایی سرمایه گذاری زیاد و شجاعت بالایی می‌طلبد. مقابله با تجاوز به خاک و سرنوشت هر دو هزینه گزاف و تجربه سختی دارند ولی راه چاره ایی هم در برابرمان قرار نمی‌دهند. بیش از صد سال از مشروطه میگذرد و گاهی می‌اندیشم اگر آنروز پدربزرگان ما سرمایه گذاری و جان فشانی بیشتری می‌کردند، اگر دلسوزانی که از هزینه زیاد آن زمان ترسیدند و در خانه نشستند، بیرون می‌آمدند و کوتاه نمی‌آمدند، آیا باز ما امروز در خیابانها شعار مرگ بر دیکتاتور می‌دادیم و با متجاوزین در کوچه و پس کوچه گلاویز می‌شدیم؟ آیا اگر امروز هم در خانه بنشینیم، فردا فرزندانمان را دوباره به دست قلدرتری و سلاح مخوف تری نمی‌کوبند؟

دفاع از جمهوریت و اراده جمعی تنها راه کم هزینه و اخلاقی است، راه عیش و راحت و شادی همیشه موقت است و منجر به جنگیدن در میدان‌های سخت تری برای حقوق اساسی مان می‌شود. دفاع از جمهوریت دفاع مقدسی است که باید در میدانش با مسالمت و عدم خشونت حتی آماده به خاک افتادن هم باشیم و گرنه فردای فرزندان و روزگار امروزمان را به لجن برده داری جمعی می‌کشند.

لینک مقاله در نیویورک تایمز

پاریس-شش سال قبل برای گفتگو با مردی که، از گفتن نامش معذورم، به کافه‌ای در پاریس رفتم. او می‌گفت که ۲۴ سال است که از ایران خارج شده‌است درست بعد از انقلاب ۱۹۷۹و به دلایل سیاسی. او از خیلی چیزها حرف زد و حرف‌هایش را با این گفته به پایان رساند که «اگر قرار باشد در کشور خودت زندگی نکنی، می‌توانی هر جای دیگر زندگی کنی، اما من نمی‌خواهم هیچ جا غیر از ایران بمیرم، اگر نه زندگی من معنایی نداشته‌است.»

عمیقا تحت تاثیر این گفته اش قرار گرفتم. هنگامی که به آن چه گفته بود فکر می‌کردم نه تنها آن را درک می‌کردم بلکه با تمام وجود معنای آن را حس می‌کردم من نیز متقاعد شده بودم که نباید در جایی غیر از کشور خودم، ایران، بمیرم، اگر نه زندگی من نیز بی معنا خواهد بود.
بله، ایران را خانه خود می‌نامم، چرا که مهم نیست که مدت طولانی است که در فرانسه‌ام، و علیرغم آن که پس از این همه سال اقامت در فرانسه خود را فرانسوی نیز حس می‌کنم، با این حال «خانه» برای من تنها یک معنا دارد: ایران.

گمان می‌کنم برای همه این طور است: خانه جایی است که در آن به دنیا می‌آییم و بزرگ می‌شویم. هر چقدر که عاشق پاریس و زیبایی وصف ناپذیرش باشم، باز هم تهران با همه زشتی‌هایش در نگاه من عروس شهرهای جهان است. سخن از جغرافیا است، از بوی باران، از همه آن چیزهایی که می‌شناسیم بی آنکه هرگز از خود پرسیده باشیم چرا آن‌ها را می‌شناسیم.
سخن از رشته کوه‌های البرز است که از شهر من محافظت می‌کند، کجاست البرز؟ چه کسی حالا از من محافظت خواهد کرد.

سخن از آلودگی غیر قابل تحملی است که بویش را به خوبی می‌شناسم...

سخن از این است که می‌دانم که آسمان همه جا به یک رنگ نیست، و خورشید همه جا به یک شکل نمی‌تابد اما دلم می‌خواهد زیر آسمان آبی خودم راه بروم و آفتاب خودم بالای سرم باشد.

زمانی که این حرف‌ها را از آن مرد شنیدم از آخرین دیدارم از خانه چهار سال گذشته بود. حالا ۱۰ سال است، دقیق تر بگویم، ۱۰ سال و شش ماه و ۳ روز. همه این مدت معتقد شده بودم که چندین دهه دیگر هم می‌آیند و می‌روند و من همچنان نخواهم توانست قدم در کوه‌های خودم بگذارم.اما ۱۸ روز پیش، ۱۲ ژوئن ۲۰۰۹، اتفاقی افتاد، اتفاقی افتاد، اتفاقی که هرگز فکر نمی‌کردم که در زندگیم شاهدش باشم: ایرانی‌ها با استفاده از همان اندک فضای دموکراسی، آنقدر که از میان نامزدهای برگزیده شورای نگهبان یکی را برگزینند، مطابق با قانون رای دادند.
سوالی که اغلب رسانه‌ها تا قبل از این انتخابات می‌پرسیدند این بود که «آیا ایرانی‌ها آماده پذیرش دموکراسی هستند.»

حالا جوابی رسا و روشن به این سوال داده شده‌است: بله

آنان با مشارکت ۸۵ درصدی خود نشان دادند که تغییر ممکن است. نشان دادند که «بله ما هم می‌توانیم.»

یاد آوری این نکته به نظر ضروری نمی‌آید که این اولین بار نیست که ایرانی‌ها عشق خود به آزادی را نشان می‌دهند. تنها به قرن بیستم نگاهی بیندازیم ۱۹۰۶، ایران اولین کشور آسیایی بود که انقلاب مشروطه در آن به وقوع پیوست، ایرانی‌ها اولین ملت در خاورمیانه بودند که در ۱۹۵۱ صنعت نفت را ملی کردند ۱۹۷۹ انقلاب کردند، و قیام‌های دانشجویی ۱۹۹۹ را به راه انداختند، که ما را به امروز و به این فریاد بلند دموکراسی خواهی می‌رساند.

تقریبا ۲۰ سال پیش بود که شروع به تحصیل هنر در تهران کردم در آن زمان نفس کلمه سیاست چنان ترسناک بود که حتی جرات نداشیم به آن فکر کنیم، چه برسد به آن که از آن حرف بزنیم، تظاهرات خیابانی علیه رییس جمهور امری فرا واقعی به نظر می‌آمد، انتقاد از رهبر، اصلا شدنی به نظر نمی‌آمد، و شعار «مرگ بر خامنه‌ای» مجازات مرگ را در پی داشت.


مرگ، شکنجه و زندان بخشی از زندگی روزمره جوانان ایرانی است، این جوانان مثل ما، من و دوستانم در سن و سال آن‌ها نیستند و نمی‌ترسند. اینان آنی نیستند که ما بودیم، دست‌های همدیگر را می‌گیرند و فریاد می‌زنند: «نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم.» آن‌ها می‌دانند که حق گرفتنی است نه دادنی، بر خلاف نسل قبلی-نسل من، که آرزویشان ترک ایران بود- آرزوی قلبی اینان نه ترک ایران که مبارزه برای آزادی آن، دوست داشتنش و از نو ساختنش است. آن‌ها دست‌های همدیگر را می‌گیرند و فریاد می‌زنند: «می جنگم، می‌میرم، ذلت نمی‌پذیرم.» آن‌ها می‌دانند که شرکت در تظاهرات به منزله امضای برگه مرگشان است.

امروز جایی چیزی خواندم که اندک مایه‌ای از طنز در آن بود:«انقلاب مخملی» ایران به «کودتای مخملی» ختم شد، ولی اگر اجازه بدهید این را بگویم که:این نسل، با همهٔ امیدها، رویاها، هراس‌ها و طغیانش برای همیشه جریان تاریخ را تغییر داد، هیچ چیز دیگر مثل سابق نخواهد بود.
از حالا، دیگر کسی ایرانیان را با رییس جمهور به اصطلاح منتخب شان داوری نخواهد کرد.

از حالا دیگر ایرانیان هراسی نخواهند داشت، آنان اعتماد به نفس خود را باز یافته‌اند.

علیرغم همهٔ خطرات آنان گفتند «نه»

و من ایمان دارم که این تازه آغاز راه است.

از حالا به بعد، همیشه خواهم گفت:اگر قرار باشد در کشور خودت زندگی نکنی، می‌توانی هر جای دیگر زندگی کنی، اما من نمی‌خواهم فقط در ایران بمیرم، روزی در آن جا زندگی هم خواهم کرد اگر نه زندگی من معنایی نداشته‌است.

صالح نیکبخت از انتساب اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» به مازیار بهاری خبرنگار نیوزویک و تعدادی از فعالان اصلاح‌طلب خبر داد.

آقای نیکبخت وکیل مدافع مازیار بهاری و تعدادی از اصلاح‌طلبان در گفتگو با خبرگزاری فرانسه، اظهار داشت که قرار است تعدادی از بازداشت شدگان با این اتهام محاکمه شوند.

محمدعلی ابطحی، محسن صفایی فراهانی، بهزاد نبوی و عبدالله رمضان‌زاده از افرادی هستند که احتمال محاکمه آنها به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» وجود دارد.

با این حال این وکیل دادگستری از زمان برگزاری دادگاه موکلانش اظهار بی‌اطلاعی کرده است.

سازمان‌های حقوق بشری از تحت فشار قرار دادن فعالان سیاسی برای «اعتراف‌گیری» از آنها ابراز نگرانی کرده و «اعترافات احتمالی» آنها را فاقد ارزش حقوقی دانسته‌اند.

مازیار بهاری خبرنگار نیوزویک در ایران، هفته گذشته در «اعترافاتی» درباره نقش رسانه‌ها در انقلاب مخملین در ایران اظهاراتی مطرح کرده است.

امیرحسین مهدوی عضو سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی از دیگر روزنامه‌نگارانی است که درباره برخی مسائل انتخاباتی «اعترافاتی» داشته است.

احمد جنتی دبیر شورای نگهبان روز گذشته در نماز جمعه تهران گفت که ماموران امنیتی مشغول گرفتن اعترافات از برخی بازداشت شدگان هستند.

رسانه‌های نزدیک به محافظه‌کاران در روز‌های گذشته گزارش‌هایی مبنی بر پخش اعترافات تلویزیونی برخی فعالان سیاسی دستگیر شده در آینده‌ای نزدیک خبر داده‌اند.

آیت‌الله یوسف صانعی یکی از مراجع تقلید، پخش تلویزیونی چنین اعترافاتی را «نامشروع» دانسته است.

بازداشت‌شدگان در دو هفته اخیر و در جریان ناآرامی‌هایی که بر سر اعلام نتایج انتخابات رخ داد، از سوی ماموران امنیتی دستگیر شده‌اند.

از سرنوشت بسیاری از این افرد اطلاع دقیقی در دست نیست و مشخص نیست که چه تعدادی از آنها آزاد و چه تعداد دیگر محاکمه خواهند شد.

یکی دیگر از برنامه‏های «روی خط زمانه» را در ارتباط با دهمین دوره‏ی انتخابات ریاست جمهوری در ایران و این بار، در رابطه با تلاش و حضور ایرانیان خارج از کشور، در برخورد با بحران سیاسی موجود در داخل کشور، تهیه کرده‏ام.

برای بررسی این مسأله، با دکتر کاظم علمداری، استاد دانشگاه و تحلیل‏گر سیاسی در لوس‏آنجلس و هم‏چنین دکتر بهروز بیات، تحلیل‏گر سیاسی و مشاور سازمان بین‏المللی انرژی اتمی، گفت و گو کرده‏ام.

از آقای علمداری می‏پرسم که روند حضور ایرانیان خارج از کشور را در صحنه‏ی اعتراضاتی که بعد از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری در ایران، تا کنون صورت گرفته است، چگونه ارزیابی می‏کنند؟

واکنش ایرانیان در خارج از کشور نسبت به آن چیزی که در ایران اتفاق افتاد، بسیار چشم‏گیر بوده و این نشان‏دهنده‏ی وجدان بیدار ایرانی‏ها است که وقتی در ایران، میلیون‏ها مردم به خیابان‏ها آمدند، در مقابل کودتا مقاومت کردند و خواستار روش دمکراتیک تعیین سرنوشت خود، از جمله حکومت و دولت خود بودند، خیلی چشم‏گیر بود.

در شهری که من زندگی می‏کنم (لوس آنجلس) بارها تظاهرات بسیار گسترده‏ای، پی در پی اتفاق افتاد و طول زمان تظاهرات تا هفت، هشت ساعت در روز و طبق آماری که پلیس این شهر ارائه داد، تعداد شرکت کنندگان به بیست هزار نفر رسید. به جرأت می‏توان گفت این گستردگی در خارج از کشور بی‏سابقه بوده است.

ایرانی‏ها نه تنها در تظاهرات گسترده‏ی خیابانی شرکت کرده‏اند و می‏کنند، از نشست‏هایی هم که برگزار می‏شود، استقبال بسیار خوبی می‏شود. از جمله شب گذشته در لوس‏آنجلس در دانشگاه یوسی‏ال‏ای، نشستی با شرکت چهار سخنران، برگزار شد که من هم یکی از سخن‏‏رانان بودم. مراوده‏ی فکری بین سخنران‏ها و حاضرین، نشان‏دهنده‏ی سطح رشد و آگاهی مردم، نسبت به آن‏چه در ایران اتفاق افتاد و می‏گذرد، بود.

آقای بهروز بیات در اتریش، در همین باره می‏گویند:

استقبال ایرانیان مقیم اتریش و وین، از همان ابتدا، از شرکت در انتخابات و بعد هم در واکنش‏ها به نتایج تقلب‏آمیز آن، برای من بسیار غیرقابل انتظار بود. به شکلی که وقتی از روزنامه‏ها برای شرکت در مراسم دعوت می‏کردیم، از حضور صد نفره صحبت می‏کردم، ولی خوشبختانه، حدود دو هزار تا دو هزار و پانصد نفر در تظاهراتی که داشتیم، شرکت می‏کردند. با توجه به این‌که در شهر وین فقط چهار هزار ایرانی زندگی می‏کنند، رقم دو، دو هزار و پانصد رقم بسیار خوبی است.

از آقای علمداری می‏پرسم: گذشته از کمیت و شکل حضور ایرانیان، آیا این حضور تفاوت کیفی معینی نیز با دیگر اشکال اعتراضی حضور ایرانیان در گذشته داشته است؟

کیفیت بالای تجمع‏های ایرانی در این مقطع در این بوده که ایرانیان خارج از کشور نیز هم‏زمان با واکنش مردم در ایران، واکنش نشان دادند. هم‏چنین اکثریت کسانی که در تظاهرات‏ها شرکت می‏کردند، نیروهای جوان بودند. شاید در برخی از آن‏ها، نود درصد شرکت کنندگان را نسل بعد از انقلاب تشکیل می‏داد. نسلی که تصور می‏رفت، در فرهنگ جامعه‏ای که در آن زندگی می‏کند (مثل آمریکا) ذوب شده و دیگر هویت ایرانی‏اش را از دست داده است.

این تظاهرات نشان داد که چنین چیزی نیست، عرق ملی هنوز وجود دارد، دل مردم برای وطن‏شان می‏تپد، اگرچه این نسل، این دانشجویان، شاید برای یک بار، کم‏تر یا بیشتر‏ به ایران رفته باشند و شاید بعضی از آنان ایران را ندیده باشند، اما نسبت به سرنوشت خود، هم‏وطنان‏شان و اجحاف و ستمی که دارد به مردم می‏شود، آگاهی پیدا کرده‏اند.

همین آگاهی‏ها سبب شد که در خارج از کشور نیز شاهد مبارزات هم‏زمان ایرانیان باشیم. مبارزات هم‏زمان به این معنا نیست که مردم در خارج از کشور تحت فشار و ستم جمهوری اسلامی باشند و بازتاب‏شان نتیجه‏ی این ستم باشد. بلکه واکنش مردم نشان‏دهنده‏ی وجدان بیدار و آگاهی‏شان است.

نظر آقای بهروز بیات در ارتباط با تفاوت کیفی اعتراضات این بار ایرانیان خارج از کشور:

قطعاً تفاوت کیفی دارد. از این جهت که اولاً، بخش بزرگی از کسانی که تا به حال در فعالیت‏های سیاسی حاضر نبودند، در این اعتراضات شرکت کردند و این بسیار امیدبخش است. دوم این‌که نوع رفتار ایرانی‏ها با هم، نظم، تعهد به قرارهایی که با هم بسته‏اند و حد همکاری‏شان در این اعتراضات، واقعاً تحسین‌آمیز بوده است.

بسیاری از جوانان، بسیاری از کسانی که تا به حال در جریانات سیاسی نبودند نیز از آن‏چه پیش آمد، بسیار متأثر و عصبانی هستند، و این باعث شده اختلافات، تردیدها و ملاحظه‏کاری‏ها را کنار بگذارند و به طور وسیعی در جریانات اعتراضی شرکت کنند.

دکتر کاظم علمداری، استاد دانشگاه و تحلیل‏گر سیاسی

آقای علمداری، فکر می‏کنید فعالیت این بار ایرانیان در خارج از کشور، می‏تواند تأثیرات معینی در رابطه‏‏ی اپوزیسیون داخل و خارج از کشور گذاشته باشد؟ یا در آینده بگذارد؟

بله، برای یک دوره‏ی نسبتاً طولانی، رابطه‏ی اپوزیسیون خارج از کشور و درون کشور یا قطع شده بود و یا بسیار اندک بود. با توجه به مشکلاتی که جمهوری اسلامی و کودتاچیان در ایران ایجاد کرده‏اند، پیوند نوینی بین اپوزیسیون داخل و خارج به‏وجود آمده است.

اگرچه جمهوری اسلامی تلاش می‏کند این ارتباط را قطع کند، ولی از طریق وسایل ارتباط جمعی، از جمله همین ارتباط جمعی که شما دارید استفاده می‏کنید، یک مراوده‏ی فکری و هم‏زمانی برای پیدا کردن راه حل‏های مناسب رخ داده و من فکر می‏کنم ادامه پیدا کند و به کیفیت خواست‏های مردم و کیفیت شیوه‏ی مبارزه، هم در درون ایران و هم خارج از ایران، اضافه کند.

به این معنا که هم ایرانیان خارج از کشور می‏توانند تجارب دیگران را به ایران منتقل کنند و هم ایرانی‏های درون، می‏توانند نیازمند‏ی‏هایی که در حال حاضر در ایران وجود دارد و توقعی را که از ایرانیان خارج هست منتقل کنند و ارتباطی ارگانیک به‏وجود بیاید که در دو سوی مرز ایران، هم درون و هم برون، اتحاد جدیدی را شکل بدهد.

آقای بیات هم کمابیش همین‏ گونه می‏اندیشند:

به نظر من، شرایط جدید پلی برای ارتباط داخل و خارج از کشور ایجاد کرده است. همان‏طور که نحوه‏ی جنبش داخل ایران انعکاس بیرونی پیدا کرده و در نحوه‏ی رفتار اپوزیسیون خارج از کشور تاثیر گذاشته، زمینه‏ی همکاری هم فراهم شده است.

فکر می‏کنم، این همکاری می‏تواند تعمیق پیدا کند، طوری که اثر متقابل روی هم‏دیگر بگذارند و در واقع، ایرانیان خارج از کشور می‏توانند به عنوان محافظان بین‏المللی جنبش داخل کشور عمل کنند.

برخورد افکار عمومی و روشن‏فکران کشورهای غربی با این مسأله چگونه بوده است؟

آقای علمداری چنین توضیح می‏دهند:

همواره از ایرانی‏ها حمایت کرده‏اند و حمایت بیشتر نیز خواهند کرد و از ایرانی‏ها می‏پرسند که آن‏ها در ارتباط با خواسته‏های مردم ایران، چه‏کار می‏توانند بکنند. مثلاً در همین‏جا، دوستان دانشگاهی‏ام از من می‏پرسند که آن‌ها برای مردم ایران چه کاری می‏توانند انجام دهند.

در اخبار چهارشنبه هم آمده بود که مجله‏ی علمی «نیچر»در حمایت از پژوهش‏گران و محققان ایرانی که می‏دانیم سال‏های گذشته در فشار بودند و نمی‏توانستند مراوده‏ی عادی علمی را با جهان غرب برقرار کنند، در مقاله‏ای مفصل توضیح داده که از خواست مردم ایران پشتیبانی می‏کنیم و همه‏ی ما ایرانی هستیم.

این‌که یک گروه علمی‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏، به طور سمبلیک، خود را ایرانی بنامد، به معنای این است که مشکلات مردم ایران و دانشگاهیان و گروه‏های تحقیقی را درک می‏کند و تلاش می‏کند که هم‏سو با آنان، کمک کند تا این مشکلات برطرف شود.

آقای بیات به این پرسش چگونه پاسخ می‏دهند؟

جوامع اروپایی بسیار ابراز هم‏بستگی و هم‏دردی می‏کنند و مشکلی برای جلب روزنامه‏ها یا رسانه‏های عمومی بر سر این موضوع نیست. خودم، در چند برنامه‏ی تلویزیونی شرکت داشته‏ام. بارها مردم در کوچه و بازار و مغازه، با من صحبت کرده‏اند و از اقداماتی که کرده‏ایم، استقبال می‏کنند.

فکر می‏کنند آدم باید خیلی شجاعت داشته باشد که چنین کارهایی را انجام بدهد که همیشه گفته‏ام: خیر چنین چیزی نیست، شجاعت را کسانی که در ایران هستند دارند. در هر حال، همبستگی بسیار بزرگ است و مشکلی برای جلب همبستگی مردم کشورهایی که در آن زندگی می‏کنیم و در این مورد مشخص، مردم اتریش، نداریم.

اما، آیا این نگرانی وجود ندارد که دولت‏های غربی، علی‏رغم توجه و همراهی‏ای که مردم این کشورها، نسبت به اعتراضات مردم ایران نشان می‏دهند، به دلایل گوناگون سیاسی اقتصادی، سرانجام در صدد تایید دولت آقای احمدی‏نژاد بربیایند؟

آقای علمداری می‏گویند:

شکی نیست که جمهوری اسلامی در صدد این هست که دولت‏های خارجی را زیر فشار قرار بدهد و احتمالاً، وسوسه‏های اقتصادی و قراردادهای جدیدی ایجاد کند که آن‏ها را به سمت خود بکشاند و دولت کودتا را به رسمیت بشناساند.

تا به حال، دولت‏های اروپایی، اتحادیه‏ی اروپا و همین‏طور آمریکا، در مقابل این وسوسه‏ها و فشاری که جمهوری اسلامی بر آن‏ها وارد می‏کند که: «بشتابید، وگرنه امتیازات نفت و قراردادهای ما را از دست می‏دهید»، مقاومت کرده‏اند. بخش زیادی از این مقاومت، به دلیل رابطه‏‏ای است که مردم با دولت‏های‏شان در کشورهای دمکراتیک دارند و فشار وجدان اجتماعی است که به دولت‏ها منتقل می‏شود.

این‌که تا چه حد بتوانند دوام بیاورند، بستگی به این دارد که ما ایرانی‏هایی که در اروپا و یا آمریکا زندگی می‏کنیم، بتوانیم رابطه‏مان را با مردم این کشورها حفظ کنیم، به آن‏ها بگوییم که ایرانی‏ها چه می‏خواهند، به آن‏ها بگوییم که ایرانی‏ها چه مشکلاتی را از سر گذرانده‏اند و بخواهیم که به دولت‏های‏شان فشار بیاورند تا دولت کودتاگر ایران را به رسمیت نشناسند، وارد قراردادهای جدید با او نشوند و تلاش کنند دولت ایران را وادار کنند انتخاباتی را که در آن به طور گسترده تقلب شده، باطل کند و به روندی عادی برگردد.

بنابراین،برمی‏گردد به نوع، میزان و کیفیت فعالیت ما ایرانی‏ها در خارج از کشور که بتوانیم دائماً هم با سازمان‏ ملل تماس برقرار کنیم و هم این‌که با ساکنین شهر و کشوری که در آن زندگی می‏کنیم رابطه‏ی تنگاتنگی به‏وجود بیاوریم تا آن‏ها بتوانند روی دولت‏های‏شان فشار بیاورند که تابع سیاست جمهوری اسلامی نشوند.

همین پرسش را با آقای بهروز بیات مطرح می‏کنم:

به نظر من، چنین خطری وجود دارد. اگر دولت‏های غربی به شانس اپوزیسیون ایران برای موفقیت، زیاد امیدوار نباشند، احتمال کنار آمدن‏شان کم نیست. یعنی، یکی از آلترناتیوها است. چون می‏دانیم بسیاری محاسبات، پاره‏ای به حق، پاره‏ای نقد و پاره‏ای آن‏‏طور است که ما هم می‏خواهیم. چون ما علاقه نداریم که ایران به کل منفرد بشود. علاقه داریم که تبادل صورت بگیرد.

در حال حاضر مسأله بر سر دولت دهم است که مورد اعتراض قرار دارد. فکر می‏کنید جامعه‏ی بین‏المللی می‏تواند دولت دهم را به رسمیت بشناسد و با او وارد گفت‏ و گو یا به طور کلی، تعاملی بشود؟

فکر می‏کنم، در کوتاه مدت، چنین تعامل یا مشروعیت بخشی‏ای صورت نگیرد. بسته به روند امور دارد. غربی‏ها، طبیعتاً از وضعیتی که پیش خواهد آمد، برای خودشان بهترین استفاده را می‏کنند. معنی آن هم حتماً منفی نیست. می‏تواند باشد، می‏تواند نباشد.

اما در هرحال، منافع درازمدت خودشان را درنظر می‏گیرند و ممکن است اگر چشم‏اندازی نبینند، ممکن است کنار بیایند. کما این که با خیلی از کشورهای دیگر هم که استبدادی هستند، کنار آمده‏اند.

ولی در لحظه‏ی حاضر امیدبخش است و مقداری هم بستگی به فعالیت اپوزیسیون ایرانی در خارج از کشور دارد که تا چه حد روی مردم کشورهایی که در آن ساکن هستند، اثر بگذارند که در اثر فشار مردم، در صورتی که دولت‏ها بخواهند کاری بر خلاف حقوق بشر و دمکراسی انجام بدهند، از آن جلوگیری کرد. در هر حال، تکیه باید بر این باشد که فشار را نگاه داشت.

مهدی کروبی دبیر کل حزب اعتماد ملی می‌گوید که مردم می‌دانند آرای آنها در انتخابات «خوانده» نشده و این مسئله، نظام جمهوری اسلامی را دچار «فاجعه‌ای» فرهنگی و دینی کرده است.

آقای کروبی که با خانواده بازداشت‌ شدگان حوادث پس از انتخابات دیدار می‌کرد، افزود که ابعاد گسترده این فاجعه با از «بین رفتن باورها و اعتماد مردمی تقویت می‌شود.»

مهدی کروبی یکی از سه نامزد دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری است که به همراه میرحسین موسوی، نتایج انتخابات را نپذیرفته و دولت برآمده از آن را «نامشروع» خوانده است.

آقای کروبی اعلام کرده است که با دولت جدید از مجاری قانونی «مبارزه» خواهد کرد.

دبیر کل حزب اعتماد ملی اظهار داشت که مردم در سراسر ایران این پرسش را دارند که آیا در «آرایی که به صندوق ریختند، دخل و تصرف صورت نگرفته است؟»

به گزارش شماره امروز شنبه روزنامه اعتماد ملی، آقای کروبی همچنین به مقام‌های جمهوری اسلامی پیشنهاد کرد که «در آینده، انتخابات برگزار نکنند یا اینکه فکری به حال سلامت انتخابات بکنند.»

آن‌طور که مقام‌های پلیس ایران اعلام کرده‌اند در جریان‌ اعتراض‌های خیابانی به نتایج انتخابات، بیش از هزار نفر از سوی ماموران پلیس بازداشت شده‌اند. این در حالی است که برخی نهاد‌های فعال حقوق بشری تعداد بازداشت شدگان را بیش از دو هزار نفر می‌دانند.

در میان این بازداشت شدگان گروهی از فعالان سیاسی – مدنی و تعدادی روزنامه‌نگار وجود دارد.

احمد جنتی دبیر شورای نگهبان روز گذشته اعلام کرد که ماموران امنیتی مشغول اعتراف‌گیری از برخی بازداشت شدگان هستند؛ اقدامی که از سوی آیت‌الله یوسف صانعی محکوم و «غیر شرعی» اعلام شده است.

آقای صانعی پخش اعترافات تلویزیونی بازداشت شدگان را «از نظر شرعی، قانونی و عقلائی، فاقد هرگونه ارزش» توصیف کرد.

اعتراض‌ها به نتایج انتخابات ۲۳ خرداد ماه پس از آنکه وزارت کشور محمود احمدی‌نژاد را پیروز اعلام کرد، در تهران و برخی شهرهای ایران آغاز شد که بر اثر هجوم نیرو‌های لباس شخصی و پلیس به معترضان، بیش از ۲۰ تن جان خود را از دست دادند.

بازداشت‌های گسترده به همراه توقیف نشریات و فیلتر شدن ده‌ها سایت، از دیگر اتفاقاتی بود که طی ۲۰ روز گذشته در ایران روی داد.

۲۰ نفر به اتهام «خرید، فروش و نگهداری انواع مواد مخدر» امروز شنبه با تائید دیوان عالی کشور در زندان رجایی‌شهر کرج به دار آویخته شدند.

به گزارش خبرگزاری دولتی ایرنا، دادسرا و دادگاه انقلاب اسلامی تهران با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که پرونده این ۲۰ نفر از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۷ تشکیل شده و حکم اعدام آنها صادر شده بود.

آن‌طور که در این بیانیه آمده است، از این ۲۰ نفر در مجموع، «۷۰۰ کیلوگرم انواع مواد مخدر» کشف و ضبط شده بود.

میانگین سنی اعدام شدگان ۳۵ تا ۴۸ سال اعلام شده است. هویت کامل این افراد نیز از سوی خبرگزاری‌های ایران منتشر شده است.

اعلام هویت کامل این افراد از معدود مواردی است که از سوی مقام‌های قضایی منتشر می‌شود.

سال ۲۰۰۸ ایران مقام دوم اعدام در جهان را از آن خود کرد. سازمان عفو بین‌الملل آمار اعدام‌های ایران در سال گذشته را ۳۴۶ نفر اعلام کرده است.

اعدام‌ها در ایران در شرایطی ادامه دارد که فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر در گزارش ۶۰ صفحه‌ای خود درباره اعدام‌ها در جمهوری اسلامی که اخیرا منتشر کرده، آورده است که ایران مجازات مرگ در قوانین خود را همچنان حفظ کرده و در حال حاضر از نظر تعداد اعدام‌ها در جهان، پس از چین در رتبه دوم و از لحاظ تعداد سرانه اعدام، در رتبه اول قرار دارد.

این فدراسیون افزوده است که از روند رو به گسترش اعدام‌ها در ایران نگران است.

در بخشی از این گزارش ۶۰ صفحه‌ای آمده است که «مجازات اعدام، نقض آشکار تعهدات ایران بر اساس قانون بین‌المللی حقوق بشر» است.

گزارش فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر همچنین، کاربرد مجازات اعدام در ایران را به عنوان بخشی از سیاست دولتی «سرکوب با هدف ایجاد وحشت» در میان مردم محکوم کرده است.

وزارت خارجه بریتانیا می‌گوید گزارش یک روزنامه مبنی بر محاکمه احتمالی یکی از اعضای بازداشت شده سفارت این کشور در تهران را مورد بررسی قرار می‌دهد.

روزنامه گاردین نوشته است که یکی از اعضای سفارت بریتانیا (یک تحلیلگر سیاسی) که در تهران بازداشت شده، به «اقدام علیه امنیت ملی» متهم شده است.

روز گذشته جمعه، احمد جنتی خطیب نماز جمعه تهران و دبیر شورای نگهبان گفت که تعدادی از کارمندان سفارت بریتانیا در تهران به اتهام «ترغیب اغتشاشگران» در حوادث بعد از انتخابات در ایران محاکمه می‌شوند.

به نوشته بی‌بی‌سی نیوز، ایران می‌گوید لندن تلاش می‌کند به نظام جمهوری اسلامی با «افزایش نارضایتی» در میان مردم ضربه وارد کند، بریتانیا این اتهام را رد می‌کند.

بر اساس این گزارش، دیوید میلیبند وزیر خارجه بریتانیا با ابراز نگرانی عمیق در این خصوص، گفت که از منوچهر متکی همتای ایرانی خود درخواست مذاکره کرده است.

خبرگزاری فرانسه هم به نقل از آقای میلیبند نوشته است که وی خواستار «توضیح فوری» مقام‌های ایرانی در این زمینه شده است.

میلیبند با رد هر گونه دخالت اعضای سفارت بریتانیا در حوادث اخیر ایران، در خصوص سرنوشت دو کارمند ایرانی در بازداشت این سفارتخانه در تهران، به شدت ابراز نگرانی کرد.

این در حالی است که تلویزیون دولتی ایران اعلام کرده است که هشت تن از اعضای سفارت بریتانیا آزاد شده‌اند و تنها یک نفر از آنها در بازداشت به سر می‌برد.

وزیر خارجه بریتانیا در عین حال از تصمیم اعضای اتحادیه اروپا در احضار سفرای ایران در ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا استقبال کرد.

این اقدام در اعتراض به بازداشت کارکنان ایرانی سفارت بریتانیا در تهران، صورت می‌گیرد.

اوائل هفته گذشته مقام‌های ایران اعلام کردند که ۹ تن از کارمندان محلی سفارت بریتانیادر تهران را به اتهام «نقش‌آفرینی در اغتشاشات» بازداشت کرده‌اند.

برنامه‌های امشب رادیو زمانه
(بر روی تارنما و ماهواره)

به وقت تهران 20:30 تا 22:00

به وقت آمستردام 18:00 تا 19:30

برنامه های زنده زمانه
20:30- 22:30

تهیه‌کننده: رضا جمالی

20:30 اعلام برنامه
20:35 نگاهی به آخرین رویدادهای پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران - کیارش

20:45 گزارشی از تجمع اعتراضی امروز ایرانیان در مقابل پارلمان اروپا در بروکسل - آزاده

20:55 گفتگو با حسن مکارمی فعال حقوق بشر در پاریس درباره بیانیه امروز سازمان جهانی یونسکو در حمایت از جنبش مدنی مردم ایران - ایرج ادیب زاده
21:00 تازه ترین خبرهای ایران و جهان

21:05 بخش خبری - تحلیلی زمانه

- بررسی واکنش مقامات بریتانیایی به بازداشت کارمندان محلی سفارت این کشور در ایران در گفتگو با دکتر مهرداد خونساری - فرنگیس محبی

- گفتگو با دکتر منصور فرهنگ درباره روابط ایران و آمریکا در سالروز استقلال آمریکا - ایرج ادیب زاده

-گزارشی از کناره گیری سارا پیلین فرماندار ایالت آلاسکا و بحران داخلی در حزب جمهوریخواه آمریکا - نیک آهنگ کوثر

21:30 با خانم نویسنده - شهرنوش پارسی پور

21:40 نقد و بررسی آثار نوشتاری وودی آلن ‌کارگردان مشهور آمریکایی - سعید شکیبا

21:50 موسیقی دانان مهاجر (6 ) ویژه لوریس چکنواریان - محمود خوشنام

22:00 پایان برنامه زنده

22:00 موسیقی پاپ ایرانی


یکشنبه 14 خرداد

01:30 موسیقی پاپ
(به وقت آمستردام 23:00)

02:30 تکرار رادیو زمانه

04:30 موسیقی بی کلام

07:30موسیقی پاپ

(به وقت آمستردام 05:00)

08:30 تکرار رادیو زمانه

10:30 تازه های ترانه

13:30 موسیقی پاپ

(به وقت آمستردام 11:00)

14:30 تکرار رادیو زمانه

16:30 تازه های ترانه

19:30 موسیقی ایرانی

20:00 موسیقی پاپ

20:30 برنامه زنده رادیو زمانه

دریافت نسخه کامل برنامه

مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم با انتشار بیانیه‌ای، دولت بر آمده از «تخلف‌های گسترده» انتخاباتی در ایران را «نامشروع» اعلام کرد.

این مجمع در بیانیه خود به صراحت اعلام کرد که در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران، حق میرحسین موسوی و مهدی کروبی «ضایع» شد و از مراجع تقلید و روحانیون بلند‌پایه خواست که در خصوص این «مصیبت بزرگ» سکوت نکنند.

حزب مشارکت ایران اسلامی، سازمان مجاهدین انقلاب، مهدی کروبی و آیت‌الله جلال‌الدین طاهری اصفهانی امام‌ جمعه پیشین اصفهان نیز هفته گذشته دولت جدید را «نامشروع» دانستند.

میرحسین موسوی نیز با انتشار بیانیه‌ای مفصل، دولت برآمده از این انتخابات را «فاقد مشروعیت سیاسی» دانسته و از مردم خواسته است که به اعتراض‌های خود همچنان ادامه دهند.

در بیانیه مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم آمده است که با وجود «اشکالات» متعددی که در انتخابات اخیر وجود دارد‌، «آیا می‌شود مشروعیت انتخابات را به صرف تأیید شورای نگهبان پذیرفت؟ آیا با این وضعیت می‌توان دولت برآمده از این همه تخلفات را مشروع دانست؟»

این بیانیه همچنین می‌پرسد: «آیا دولت می‌تواند به عنوان نماینده مردم، در اموال و سرنوشت آنان دخالت نماید؟»

شورای نگهبان، دوشنبه هفته گذشته با بازشماری ۱۰ درصد از صندوق‌ها صحت دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران را تائید کرد که این امر با واکنش‌های زیادی روبرو شده است.

معترضان به نتایج انتخابات خواستار ابطال این انتخابات بودند که این درخواست با مخالفت آیت‌الله علی خامنه‌ای و شورای نگهبان مواجه شد.

مجمع مدرسین حوزه علمیه قم در بخش دیگری از بیانیه خود افزوده که شورای نگهبان بدون توجه به «استدلالات کاندیداهای معترض و اعتراضات به حق مردم و دلسوزی‌های علماء و مراجع و احزاب و مشفقان نظام» صحت انتخابات را تائید کرده است.

متن کامل بیانیه

این مجمع اضافه کرده که صحت انتخابات از سوی شورای نگهبان در حالی تائید شده که برخی از اعضای آن پیش از انتخابات «بی‌طرفی خود را در انظار مردم مخدوش نموده بودند.»

آن‌طور که در این بیانیه آمده است، اگر «در صورتی که داور و قاضی در رابطه با پرونده‌ای طرفداری کرده باشد، حق قضاوت در آن را ندارد.»

این مجمع همچنین از تائید نتایج انتخابات و سکوت قوه قضائیه در قبال تخریب‌ها علیه برخی نامزد‌های انتخاباتی اظهار «شگفتی» کرده است.

مجمع محققین حوزه علمیه قم تصریح کرده که «صدای حق‌طلبی مردم که توأم با آرامش بود، به خشونت» کشیده است و «متأسفانه» ده‌ها نفر در جریان اعتراض‌ها کشته و زخمی و صد‌ها نفر به طور «غیرقانونی» بازداشت شده‌اند.

این مجمع تمامی کشته‌شدگان حوادث اخیر را «شهیدان مظلوم» خطاب کرده است و از مقام‌های قوه قضائیه خواسته که هرچه زودتر زندانیان حوادث اخیر را آزاد کند.

همزمان با سالروز استقلال آمریکا (چهارم ژوئیه)، کره شمالی دست به یک سلسله آزمایش‌های موشکی زده است.

به گزارش خبرگزاری فرانسه بنا بر اعلام وزارت دفاع کره جنوبی، امروز شنبه، تاکنون هفت موشک بالستیک از سواحل شرقی کره شمالی شلیک شده است.

این در حالی است که شلیک این موشک‌ها به دریای ژاپن، نقض قطعنامه‌های شورای امنیت محسوب می‌شوند.

این قطعنامه‌ها هر نوع آزمایش موشکی یا هسته‌ای از سوی کره شمالی را ممنوع اعلام کرده‌ است.

این موشک‌ها از پایگاهی موشکی در نزدیکی بندر ونسان در استان گوانگ وون این کشور شلیک شده است.

موشک‌های یادشده از نوع بالستیک اسکاد گزارش شده‌اند که ۴۰۰ تا ۵۰۰ کیلومتر برد دارند.

مقام‌های ژاپن و کره جنوبی این اقدامات کره شمالی را «تحریک‌آمیز» خوانده و آن را محکوم کرده‌اند.

کره جنوبی در عین حال اعلام کرده است که برای مقابله با هر گونه تهدید از سوی پیونگ یانگ آمادگی کامل دارد.

پنجشنبه گذشته نیز پیونگ یانگ اعلام کرد که چهار موشک کوتاه برد آزمایش کرده است.

این در حالی است که شورای امنیت سازمان ملل متحد به تازگی به خاطر دومین آزمایش هسته‌ای پیونگ یانگ، تحریم‌های جدیدی را علیه کره شمالی به تصویب رسانده است.

تحلیلگران معتقدند آزمایش‌های موشکی امروز و پنجشنبه کره شمالی، در پاسخ به تهدیدهای شورای امنیت صورت گرفته و همزمانی آن با سالروز استقلال آمریکا، پیامی برای واشینگتن است.

یوکیا آمانو مدیر کل آینده آژانس بین‌المللی انرژی اتمی از ایران خواست قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل متحد را اجرا کند.

آقای آمانو که تابعیت ژاپنی دارد، روز پنجشنبه گذشته، با کسب اکثریت آرای شورای حکام به عنوان جانشین محمد البرادعی مدیر کل فعلی آژانس انتخاب شد.

شورای حکام آژانس، ۳۵ عضو دارد که ۱۴۶ عضو آژانس نیز انتخاب دبیر کل آینده را تائید کرده‌اند.

جانشین محمد البرادعی با این حال افزود که همه تلاش خود را برای حل پرونده هسته‌ای ایران به کار می‌بندد.

آمانو تاکید کرد که در اسناد رسمی آژانس، مدرکی دال بر تلاش ایران برای دستیابی به سلاح هسته‌ای مشاهده نکرده است.

این نخستین اظهار نظر وی در خصوص پرونده هسته‌ای ایران است.

شورای امنیت سازمان ملل و نیز شورای حکام بارها با صدور قطعنامه‌هایی از جمهوری اسلامی خواسته‌اند غنی‌سازی اورانیوم را متوقف کند، با این حال ایران با اعلام این که فعالیت‌های هسته‌ای صلح‌آمیزی را دنبال می‌کند، به این درخواست‌ها اعتنایی نکرده است.

مدیر کل آینده آژانس در پاسخ به پرسش خبرنگاری در خصوص این که چه رویکردی را در قبال فعالیت‌های هسته‌ای ایران و سوریه اتخاذ می‌کند، اظهار داشت که وی «مدیر کلی ملایم یا سخت‌گیر» نخواهد بود.

آقای آمانو در نوامبر ۲۰۰۹ فعالیت خود را به طور رسمی آغاز خواهد کرد.

انتقاد ایران از روند انتخابات آژانس
ایران پس از انتخابات یوکیا آمانو به عنوان مدیر کل آینده آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، روند انتخابات این نهاد نظارتی را «نگران» کننده و «ناقص» برشمرد.

به گزارش خبرگزای مهر، علی‌اصغر سلطانیه نماینده ایران در آژانس گفت: «وجود گروه‌بندی و چند قطبی شدن اعضای شورای حکام متعلق به بلوک‌های شمال و جنوب و نیز شرق و غرب» در روند انتخابات «نگران» کننده است.

آقای سلطانیه همچنین افزود که «تبعیض» در اساسنامه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی که به تعدادی از کشورها «اختیارات ویژه و کرسی دائمی» داده، ار دیگر نگرانی‌های ایران است.

این دپیلمات ایرانی اظهار داشت که انتظار‌ها از مدیر کل جدید آژانس «بسیار بالا» است و وی امیدوار است که آقای آمانو در مسئولیت جدید خود موفق باشد.

انتقاد از روش دولت در عرصه جهانی
سرمقاله امروز روزنامه آفتاب یزد با عنوان «خود موفق‌بینی دولت و امتیاز گیری خارجی‌ها!» در خصوص حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران به خصوص در عرصه بین‌الملل نوشته شده است.

در بخشی از سرمقاله امروز این روزنامه نوشته شده است: «حامیان محمود احمدی‌نژاد اصرار زیادی دارند که پرونده انتخابات دهم ریاست جمهوری را مختومه اعلام کنند. این اصرار در چهار سال گذشته در عرصه‌های دیگری نیز قابل مشاهده بود.»

به نوشته روزنامه آفتاب یزد، «پس از برگزاری انتخابات دهم ریاست جمهوری، نوعی تلاش بی‌سابقه در عرصه جهانی آغاز شده تا ایران را در موضع ضعف قرار دهند. البته این تلاش، سابقه‌ای دیرینه دارد اما آنچه می‌تواند موجب نگرانی باشد، روش دولت نهم در مواجهه با مسائل بین‌المللی است.»

سرمقاله نویس آفتاب یزد افزوده است: «این نگرانی وجود دارد که نوعی تفاهمات غیرعلنی صورت گیرد که هدف اصلی آنها القای کارساز بودن سیاست خارجی دولت از طریق کاهش چنگ و دندان نشان دادن‌های علنی سران زیاده خواه کشورهای عربی، غربی و شرقی است.»

متن کامل سرمقاله

حمله شدید کیهان به موسوی
سرمقاله امروز روزنامه کیهان با عنوان «حزب یا ستون پنجم ؟!» به بهانه یک اس.ام.اس ادعایی از جانب ستاد موسوی برای داوطلبان کنکور مبنی بر خودداری از پیگیری شکایات خود از طریق سازمان سنجش، به انتقاد از وی پرداخته است.

سرمقاله نویس کیهان نوشته است: «بی‌حساب نبود که آمریکا، اسرائیل، اتحادیه اروپا، تمامی گروه‌های ضدانقلاب- بدون استثناء- مفسدان اقتصادی، کلان سرمایه‌داران غارتگر و... در حمایت از موسوی و دارودسته‌اش یقه چاک می‌کردند و تمامی توان سیاسی و رسانه‌ای خود را در پشتیبانی از این جماعت به کار گرفته بودند.»

به نوشته این روزنامه «موسوی اگر اسناد و مدارکی که حاکی از تقلب در انتخابات! باشد در اختیار دارد، چرا علی‌رغم درخواست چندباره مراجع قانونی، از ارائه این اسناد خودداری ورزیده است؟! و چنانچه هیچ‌یک از مراجع قانونی را قبول ندارد، چرا دم از قانون‌گرایی می‌زند؟»

کیهان در ادامه افزوده است: «هدف موسوی از بیانیه آخرش، فرار از مجازات قطعی به جرم قتل انسان‌های بی‌گناه، برپایی آشوب و بلوا، اجیر کردن اراذل و اوباش برای تعرض به جان و مال و ناموس مردم، همکاری آشکار با بیگانگان و ایفای نقش ستون پنجم آمریکا در داخل کشور و ده‌ها جرم مشهود دیگر است.»

متن کامل سرمقاله

«به آخر خط نرسیده‌ایم»
سرمقاله امروز روزنامه مردمسالاری با عنوان «رویش دوباره و همچنان امیدوار به آینده» به محدودیت‌های رسانه‌ای اخیر در ایران و برنامه‌های این روزنامه در آینده اختصاص دارد.

در ابتدای این سرمقاله نوشته شده است: «با توجه به برخی محدودیت‌ها برای برخی رسانه ها اعم از مکتوب یا الکترونیک، حتی آن دسته از رسانه‌ها هم که تمایل به تداوم اطلاع‌رسانی دقیق داشتند، با رکود فعالیت‌های خود مواجه شده‌اند.»

به نوشته این روزنامه «با این وجود با پایان انتخابات این دوره، بر خلاف دوره‌های قبل عطش مردم برای دانستن و آگاه شدن از زوایای مختلف رخدادهای سیاسی، کاهش نیافته است.»

مردمسالاری در پایان آورده است: «ما می‌خواهیم باز هم امید را بی‌صدا فریاد کنیم. می‌خواهیم بگوییم که با پایان انتخابات به آخر خط نرسیده‌ایم. این تازه اول راه است.»

متن کامل سرمقاله

سایر مطبوعات:
سرمقاله امروز روزنامه رسالت با عنوان «کسری بودجه را چگونه تامین کنیم»

سرمقاله امروز روزنامه قدس با عنوان «شفافیت در مرزبندی با جنایتکار جنگی»

سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد با عنوان «شاخص کل بورس کافی نیست»

سرمقاله روزنامه وطن امروز با عنوان «از فرار مغزها تا فرار دزدها!»

سرمقاله امروز روزنامه اعتماد ملی با عنوان «خلأ امنیتی در عراق»

آفتاب یزد:
● سایت خبری اقلیت مجلس فیلتر شد
● جنتی: اعتراف از دستگیر شدگان دارد گرفته می‌شود
● اوباما: مدودف با تبدیل ایران به قدرت هسته‌ای مخالف است
● ‌ابوترابى‌فرد: کمیته حقیقـت‌یاب مجلس در مورد کوی دانشگاه هنوز فعال است

ابتکار:
● جنتی: انتخابات واقعا سالم بود
● شکاف در اتحادیه اروپا بر سر ایران
● تحلیل ضرغامی از پوشش رسانه‌ای ناآرامی‌های اخیر
● صدام: از ایران بیش از آمریکا می‌ترسیدم

ابرار:
● یک نماینده: بیکاری در کشور ما بیداد می‌کند
● یوکیا آمانو جانشین البرادعی شد
● انتشار جزئیات جدید از بازجویی‌های صدام
● قانون مالیات بر ارزش افزوده عجولانه تصویب شده است

اعتماد:
● تنش در روابط تهران- لندن به اتحادیه اروپا رسید
● ضرغامی: تصویر قتل ندا آقاسلطان ساختگی است
● مدیران نفتی خودشان خواستند برکنار شوند
● هشدار دولت درباره طرح دوفوریتی مجلس

اعتماد ملی:
● احضار سفیران ایران در اروپا
● جانشین البرادعی از ژاپن آمد
● مهدی کروبی به دیدار خانواده بازداشت شدگان رفت
● اعتراف گیری‌ها آغاز شده است

ایران:
● انتشار حداکثر ۱.۵ میلیارد یورو اوراق مشارکت برای پارس جنوبی
● طرح الزام‌آور مجلس به زیان مردم است
● آمادگی بانک‌ها برای پرداخت یارانه نقدی
● شکست انگلیس در تعیین ضرب‌الاجل خروج سفرای اروپایی از تهران

جام جم:
● اولویت‌های دولت دهم
● واکنش دولت به مصوبه مجلس درباره بودجه ۸۸
● ۸۰۰ هزار دلار برای ۱۸ ماه هدایت تیم ملی
● ضرغامی: جنگ سایبری علیه ملت ایران بی‌فایده است

جمهوری اسلامی:
● کارگران روزمزد ساختمانی بیمه می‌شوند
● اعتراض شدید حزب‌الله لبنان به دبیر کل سازمان ملل
● افتتاح مرکز تحقیقات علوم و فنون لیزر در ایران
● جاسبی: نتایج دانشگاه آزاد نیمه دوم شهریور اعلام می‌شود

رسالت:
● جنتی: ما همه برادریم وحدت کلمه را حفظ کنیم
● قطبی: من عاشق وطنم هستم
● «آمانو» جانشین البرادعی شد
● قانون الزام دولت به تجدیدنظر در روابط با کشورهای حامی تروریسم ابلاغ شد

دنیای اقتصاد:
● جانشین البرادعی از ژاپن آمد
● اعتراض دولت به طرح متفاوت مجلس برای بودجه ۸۸
● معضلات تولید از پول تا واردات
● پنج برنامه برای افزایش نقدشوندگی بازار سهام

سرمایه:
● نامه دولت به جنتی برای لغو مصوبه مجلس
● احضار سفرای ایران در ۲۷ کشور اروپایی
● دعوت بشار اسد از اوباما برای سفر به دمشق
● درآمدزایی جدید مخابرات پس از آزاد سازی پیامک

کیهان:
● کره‌شمالی با آزمایش موشک‌های جدید پاسخ تحریم‌های غرب را داد
● وزیر نیرو: آب و برق دستگاه‌های دولتی پرمصرف قطع شد
● نماینده ژاپن در آژانس انرژی اتمی جانشین البرادعی شد
● شکست توطئه لندن علیه ایران، انگلیس در اروپا تنها ماند

مردمسالاری:
● جشن خودکفایی گندم با افزایش ۱۰۰ درصدی واردات
● تندر به رنوپارس پشت می‌کند
● حذف دفتر رسیدگی به تخلفات
● صدام: از ایران بیشتر از آمریکا می‌ترسیدم

گفتگوهای روز:
● روزنامه رسالت در شماره امروز خود گفتگویی با علی جعفری منتشر کرده است.

● روزنامه اعتماد در شماره امروز خود گفتگویی با احسان شریعتی به چاپ رسانده است.