ارتباط ناشناخته. ارتباط بدون سانسور. ارتباط برقرار نمی‌شود. سایت اصلی احتمالاً زیر سانسور است. ارتباط با سایت (های) موازی برقرار شد. ارتباط برقرار نمی‌شود. ارتباط اینترنت خود را امتحان کنید. احتمال دارد اینترنت به طور سراسری قطع شده باشد. ادامه مطلب

گنکور ۲۰۱۴ برای یک نویسنده زن: لیدی سلویر

شکل‌گیری فاشیسم و وقایع جنگ جهانی دوم از مهم‌ترین موضوعات گنکور ۲۰۱۴ بود. سرانجام «نباید گریست» نوشته لیدی سلویر مهم‌ترین جایزه ادبی فرانسه را به دست آورد. یک انتخاب غیرمنتظره.

لیدی سلویر، نویسنده و روانپزشک اسپانیایی‌الاصل ساکن فرانسه برای رمان «نباید گریست» برنده جایزه ادبی گنکور سال ۲۰۱۴ شد.

بزرگ‌ کنید
جایزه ادبی گنکور سال ۲۰۱۴ برای لیدی سلویر به خاطر رمان «نباید گریست»

در «نباید گریست» سلویر سرگذشت والدینش و هم‌نسلان آن‌ها در جنگ داخلی اسپانیا را روایت می‌کند. این رمان در تابستان ۱۹۳۶ اتفاق می‌افتد. اسپانیا در آستانه سقوط به ورطه فاشیسم قرار گرفته و لحظه تعیین‌کننده‌ای در زندگی مادر نویسنده فرارسیده است. جنگ داخلی اسپانیا و صدای کسانی که کمتر شنیده شده، بهانه‌ای می‌شود برای پرداختن به کشمکش بین‌ دو نسل؛ به‌ویژه کشمکش فرهیختگان با بی‌فرهنگ‌ها.

لیدی سلویر ۶۶ سال دارد، در تولوز زندگی می‌کند، پدر او از اسپانیایی‌های اندلس و مادرش از اسپانیایی‌های کاتالان است. خانواده او در ۱۹۴۸ به فرانسه آمدند و به جمع جمهوری‌خواهان تبعیدی ساکن این کشور پیوستند. زبان فرانسه، زبان مادری او نیست، بلکه چنانکه خودش می‌گوید از طریق ادبیات با زبان فرانسه آشنا شده است. سلویر پس از تحصیلات ادبی، به دانشکده پزشکی رفت و در رشته روانپزشکی تخصص گرفت و اکنون به عنوان روانپزشک در تولوز کار می‌کند.

بزرگ‌ کنید
«نباید گریست» نوشته لیدی سلویر

منتقدان از اهدای گنکور ۲۰۱۴ به سلویر استقبال کردند. در صفحات فرهنگی روزنامه‌های فرانسوی اما از او به عنوان نامزد جایزه گنکور یاد نشده بود.

یکی از رقبای اصلی سلویر، کمال داود، نویسنده و روزنامه‌نگار الجزایری متولد ۱۹۷۰ بود که در «مرسو»، نخستین رمانش، روایتی دیگر از «بیگانه» آلبر کامو به دست داده است. این بار او ماجرا را از منظر عربِ کشته شده به دست مُرسو روایت می‌کند.

داوید فوئنکینوس، نویسنده رمان‌های پر فروش احساسی هم یکی دیگر از رقبای سلویر بود که در «شارلوت»، آخرین رمان‌اش سرنوشت غیر معمول (و جذاب) هنرمند یهودی آلمانی شارلوت سلومون را بازگو می‌کند. او در سال ۱۹۴۳، هنگامی که فقط ۲۶ سال داشت، در حالی‌که باردار بود در آشویتش به قتل رسید.

از پولین دریفوس هم به عنوان یکی از نامزدهای گنکور یاد شده بود. او در رمان «این چیزهایی است که پیش می‌آیند»، از ورای سرنوشت یک زن اشراف‌زاده به نام دوشس دو سورنت به جنگ جهانی دوم می‌پردازد. دوشس دو سورنت با مردی ازدواج می‌کند و به جمع بورژوا‌ها می‌پیوندد و به طور تصادفی به نامشروع بودن‌اش و نیز یهودی‌ بودن‌اش پی می‌برد.

جنگ جهانی دوم حضوری پر رنگ در این دوره‎ گنکور داشت: سه رمان از چهار رمانی که به مرحله نهایی راه یافتند، وقایع جنگ جهانی دوم در سه کشور آلمان، فرانسه و اسپانیا را دستمایه قرار داده بودند. می‌توان گفت «نباید گریست» نوشته لیدی سلویر هم به یک معنا با سرآغاز نازیسم دست و پنجه نرم می‌کند.

سلویر در سال‌های پایانی سال‌های دهه ۱۹۷۰ به رمان‌نویسی روی آورد. آثار او به ۲۰ زبان ترجمه شده‌اند. دریافت جایزه گنکور البته به فروش رمان‌های او رونق فراوان خواهد داد. امسال به دنبال دریافت جایزه نوبل توسط پاتریک مودیانو که گفته می‌شود تنها در ماه اکتبر ۹۹ هزار نسخه از آخرین رمان او با عنوان «برای آن‌که در محله گم نشوی» به فروش رفته است، پیشاپیش فضای پر شوری بر کتابفروشی‌های فرانسوی حکمفرماست. رمان «نباید گریست» نوشته سلویر، بی‌شک بر شوق کتابخوانی در فرانسه خواهد افزود.

نظر بدهید

در پرکردن فرم خطایی صورت گرفته

نظرها

نظری وجود ندارد.