تحقیقات نشان می‌دهد که طول عمر انسان در دهه‌های آینده به شکل آشکاری افزایش خواهد یافت. مردمان کره جنوبی پیشتاز این افزایش طول عمر خواهند بود اما مردم سایر کشورهای پیشرفته جهان هم چندان عقب‌تر از کره شمالی نمی‌ایستند.

Baby girl lying down

یک نوزاد دختر. تحقیقات نشان می‌دهد که دختری که در سال ۲۰۳۰ در کره جنوبی متولد شود، به احتمال ۵۷ درصد بیش از ۹۰ سال عمرخواهد کرد.

امید به زندگی به زودی به بیش از ۹۰ سال خواهد رسید. دانشمندان می‌گویند این به معنای واژگون شدن همه فرضیات در مورد طول عمر انسان است که در آغاز قرن ۲۰ غالب شد.

پیش بینی می‌شود زنانی که در سال ۲۰۳۰ در کره جنوبی به دنیا بیایند، بیش از ۹۰ سال عمر کنند، در کشورهای توسعه یافته دیگر هم وضع تقر یبا به همین منوال است. این موضوع اما ابهاماتی را درمورد نحوه تامین امکانات پزشکی و بهداشتی و اجتماعی برای جمعیت زیاد بالای ۸۰ سال ایجاد می‌کند.

این یافته‌ها را گروهی از پژوهشگران مرکز تحقیقاتی آژانس حفاظت از محیط زیست آمریکا به دست آورده‌اند و همراه نتایج آن هشدارهایی هم منتشر شده است؛ اینکه پیش‌بینی بلایای طبیعی، شیوع بیماری‌ها یا تغییرات آب و هوایی که می‌تواند به مرگ انسان‌ها در سراسر جهان بینجامد ممکن نیست.

اما تحقیقی در ژورنال پزشکی «لنست» نسان می‌دهد که افزایش آشکار طول عمر در ۳۵کشور توسعه یافته جهان اتفاق می‌افتد. مورد استثنایی آمریکاست؛ جایی که در آنها چاقی مفرط، مرگ و میر مادران و نوزادان هنگام زایمان، قتل و دسترسی نابرابر به بهداشت و درمان این افزایش عمر را در آن کندتر از کشورهای مشابه می‌کند.

پسرانی که در سال ۲۰۳۰ در آمریکا به دنیا بیایند، احتمالا طول عمری مشابه پسرانی که در جمهوری چک به دنیا بیایند خواهند داشت و دختران متولد ۲۰۳۰ در آمریکا مشابه دختران کرواسی و مکزیک عمر خواهند کرد. امید به زندگی برای نوزادانی که در آمریکا در سال ۲۰۳۰ به دنیا بیایند، ۸۳.۳ سال برای زنان و ۷۹.۵ سال برای مردان است. این رقم افزایشی جزئی نسبت به سال ۲۰۱۰ نشان می‌دهد که در آن زنان ۸۲.۲ و مردان ۷۶.۵ سال امید به زندگی داشتند.

نویسندگان این پژوهش می‌گویند که آمریکا تنها کشور عضو سازمان همکاری‌های اقتصادی است که پوشش درمانی جامع و همگانی ندارد. نه تنها نابرابری گسترده و روبه افزایشی در آمریکا در زمینه دسترسی به خدمات بهداشتی وجود دارد، نسبت به کشورهای مشابه طول عمر در آن ثابت مانده و حتی کاهش پیدا کرده است.

موفق‌ترین کشور در این زمینه کره جنوبی است و البته برخی کشورهای اروپایی هم رتبه خوبی دارند. فرانسه، کشور دوم فهرست کشورهایی است که در آن طول عمر بالا برای زنان وجود دارد و مانند سال ۲۰۱۰، عدد آن ۸۸.۶ است. ژاپن که دهه‌ها بیشترین طول عمر را در سراسر جهان داشته، در رتبه سوم است و طول عمر در آن ۸۸.۴ است. مردانی که در سال ۲۰۳۰ در ژاپن متولد شوند و متوسط طول عمرشان ۸۴.۱ است. این رقم در کره جنوبی ۸۴.۱ و ۸۴ سال در استرالیا و سوییس است.

بریتانیا در رتبه ۲۱ کشورهایی با طول عمر بالا برای زنان قرار دارد و امید به زندگی در آن برای زنان متولد سال ۲۰۳۰، ۸۵.۲ سال پیش‌بینی می‌شود و مردان متولد آن سال، ۸۲.۵ سال عمر خواهند کرد.

این پژوهش از ۲۱ مدل برای تعیین امید به زندگی و پیش‌بینی آن در آینده استفاده کرده اما نویسندگان آن می‌گویند همچنان این نتایج قطعی نیست. ۹۷ درصد اطمینان وجود دارد که طول عمر زنان متولد کره جنوبی در سال ۲۰۳۰ بیش از ۸۶.۷ سال باشد و ۵۷ درصد احتمال دارد که عمرشان از ۹۰ سال بگذرد.

پیشتازی کره جنوبی در این زمینه به دلیل توسعه اقتصادی و آموزشی است، مرگ کودکان و بزرگسالان به دلیل بیماری‌های عفونی کاهش یافته و تغذیه بهبود پیدا کرده است. چاقی مفرط، که باعث بیماری‌هایی مانند دیابت، بیماری‌های قلبی و سرطان می‌شود، در این کشور چندان دیده نمی‌شود. همچنین در مقایسه با کشورهای غربی، زنان کره‌جنوبی کمتر سیگار می‌کشند.

کشورهای دیگری که طول عمر در آنها بالاست مانند استرالیا، کانادا و نیوزیلند هم سیستم درمانی پیشرفته‌ای دارند که از  بیماری‌های قلبی و سرطان پیشگیری می‌کند، مرگ نوزادان را کاهش می‌دهد، مصرف سیگار را پایین می‌آورد و آمار حوادث رانندگی منجر به مرگ هم در آنها پایین است. در فرانسه و سوییس تعداد زنان دارای اضافه وزن یا چاقی مفرط پایین است.

تیم تحقیقی می‌گوید که افزایش طول عمر انسان نیازمند فراهم کردن امکانات بهداشتی و اجتماعی برای این جمعیت است.

پروفسور مجید عزتی سرپرست تیم تحقیقاتی از امپرایل کالج لندن می گوید: «در آغاز قرن ۲۱ بسیاری از محققان معتقد بودند که طول عمر انسان بیش از ۹۰ سال نخواهد شد. حالا پیش‌بینی ما از طول عمر انسان بر نیاز به خدمات بهداشت عمومی و موفقیت‌های پزشکی تاکید می‌کند.»

او می‌گوید: «لازم است سیاست‌هایی برای حمایت از این افزایش عمر صورت بگیرد. به طور کلی، ما نیاز به تقویت سیستم بهداشتی و اجتماعی داریم و باید مدل‌های نوینی برای آن طراحی کنیم: چیزهایی مثل فن‌آوری‌های مراقبت در منزل.»