عشایر دهستان حسینیه اندیمشک

<p>اندیمشک&zwnj;، یکى&zwnj; از ۱۶ شهرستان&zwnj; استان&zwnj; خوزستان&zwnj;، در شمال&zwnj; این استان&zwnj; واقع&zwnj; شده است. مراتع&zwnj; شهرستان&zwnj; اندیمشک&zwnj;، زمستانگاه&zwnj; بسیاری&zwnj; از عشایر است&zwnj; که&zwnj; به&zwnj; ترتیب&zwnj; جمعیت&zwnj; عبارتند از: ایل&zwnj; میوند (ممیوند)، ایل&zwnj; دریکوند، ایل&zwnj; پاپى&zwnj;، ایل&zwnj; ترک&zwnj; (یارم&zwnj; طاقلو)، ایل&zwnj; سگوند، طایفه مستقل&zwnj; سادات&zwnj; اهوقلندر و ایل&zwnj; حسنوند. دهستان حسینیه که محل زندگی عشایر گرمسیری است در دامنه&zwnj;های&zwnj; جنوب&zwnj; باختری&zwnj; رشته&zwnj; کوه&zwnj;های&zwnj; زاگرس&zwnj; قرار گرفته&zwnj; است. بخش&zwnj;های شمالی این دهستان کوهستانى&zwnj; و در جنوب جلگه ایست. بر مبنای&zwnj; سرشماری&zwnj;های رسمی سال ۱۳۷۵ ش. جمعیت عشایر گرمسیری اندیمشک ۴۹۲، ۲۲نفر است.&nbsp;</p> <!--break--> <p>&nbsp;&nbsp;</p> <div dir="RTL">اسکان اجباری عشایر که در قرن ۱۳ شمسی آغاز شده بود، با توسعه راه آهن سراسری ایران &nbsp;در قرن ۱۴ شدت گرفت و همچنان ادامه دارد. روستای&zwnj; صالح&zwnj;آباد که در نتیجه سرکوب&zwnj; برخى&zwnj; عشایر و اسکان اجباری آن&zwnj;ها توسط حکومت&zwnj;های قاجار و پهلوی به&zwnj; تدریج&zwnj; شکل&zwnj; گرفت&zwnj;، در ۱۳۱۴ش&zwnj;، اندیمشک&zwnj; نامیده&zwnj; شد. اسکان اجباری عشایر سیاست حکومتی سالهای اخیر نیز بوده است و امروز برخى&zwnj; خانواده&zwnj;های ایلات&zwnj; دریکوند و پاپى&zwnj; تابستان&zwnj;ها را نیز در شهرستان&zwnj; اندیمشک&zwnj; به&zwnj; سر مى&zwnj;برند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>عکس</b>: عباس عزیزپور &ndash; خبرگزاری ایسنا&nbsp;</div> <p>&nbsp;</p> <p>&nbsp;</p>