ارتباط ناشناخته. ارتباط بدون سانسور. ارتباط برقرار نمی‌شود. سایت اصلی احتمالاً زیر سانسور است. ارتباط با سایت (های) موازی برقرار شد. ارتباط برقرار نمی‌شود. ارتباط اینترنت خود را امتحان کنید. احتمال دارد اینترنت به طور سراسری قطع شده باشد. ادامه مطلب

نمایشگاهی از دوران سیاه دهه ۶۰

<p>منیره کاظمی - هربار که در سفرهایم به بازدید نمایشگاه&zwnj;ها و مراکز یادبود جنایت&zwnj;هایی چون دوران نازی&zwnj;های آلمان و دیگر حکومت&zwnj;های فاشیستی می&zwnj;رفتم، با دیدن تنها گوشه&zwnj;های کوچکی از خشونت&zwnj;ها و دردهایی که یهودیان، دگراندیشان، همجنسگرایان، کولیان و معلولان متحمل شده بودند، حس اندوهی در وجودم شدت می&zwnj;گرفت که ای کاش در نقطه&zwnj;ای از این جهان، مرکزی نیز برای یادبود قربانبان جنایت&zwnj;های حکومت اسلامی ایران نیز برپا می&zwnj;شد.</p> <!--break--> <p>&nbsp;</p> <div dir="RTL">حال دو زن تبعیدی و مهاجر، یکی نویسنده و زندانی سیاسی جان به&zwnj;در برده از جنایت&zwnj;های دهه شصت و دیگری هنرمندی داغدیده و استوار در اجرای عدالت، ایده و عزم&zwnj;شان را باهم به اشتراک گذاشته&zwnj;اند و نمایشگاهی برپا کرده&zwnj;اند. هر دو نیز پیش از این آنچه را در مقطعی از زندگی&zwnj;شان بر آنان رفته است ثبت کرده&zwnj;اند: منیره برادران در کتاب &quot;حقیقت ساده&quot; و پرستو فروهر در &quot;سرزمینی که پدر و مادرم در آن به قتل رسیده&zwnj;اند&quot;. هر دو برای تلاش&zwnj;شان در دفاع از حقوق انسان&zwnj;ها تقدیر شده&zwnj;اند. منیره برادران با مدال &quot;کارل فون اوسیتسکی&quot; و پرستو فروهر با جایزه &quot;سوفی فون لاروشه&quot; شهر افنباخ.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">به همت آنها نمایشگاه &quot;<a href="http://www.jbs-anne-frank.de/ausstellungen/omid-ist-mein-name/">امید نام من است</a>&quot; در شهر فرانکفورت برپا شده است که تا ۳١ اکتبر ٢٠١٢ برپا خواهد بود. ایده این نمایشگاه شاید به نظر ساده بیاید: جمع&zwnj;آوری وسایل به جامانده، عکس و کارهای دستی قربانیان دهه شصت در زندان&zwnj;های ایران و یا عکس&zwnj;ها و وسایل بازمانده فعالان سیاسی در راه فرار از سرزمین مادری خود ایران.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><img align="left" width="194" height="227" alt="" src="http://zamanehdev.redbee.nl/u/wp-content/uploads/img_0201.jpg" />با نگاهی به ویترین&zwnj;هایی که مختص این نمایشگاه طراحی شده&zwnj;اند و با دقیق شدن در یادگاری&zwnj;هایی که با سلیقه هنرمندانه&zwnj;ای درون ویترین&zwnj;ها قرار گرفته&zwnj;اند، بیننده درمی&zwnj;یابد که ماه&zwnj;ها پشتکار و تحمل دشواری&zwnj;های بسیار پیش زمینه&zwnj;&zwnj;های شکل&zwnj;گیری این نمایشگاه هستند. یادگارهایی که از دور و نزدیک جمع&zwnj;آوری شده&zwnj;اند، ازجمله نقش&zwnj;هایی هستند که روی کاغذی یا تکه پارچه&zwnj;ای ترسیم شده&zwnj;اند و یا وسایلی هستند که با سکه&zwnj;های پول و هسته های خرما با عشق هدیه به دلدار، فرزند، دوست و در نهایت زندگی در زندان شکل گرفته&zwnj;اند. در این میان گاه عکس عروسی پدر ومادری هم به چشم می&zwnj;خورد که لابد مرهمی برای یکی از زندانیان سیاسی بوده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در اطلاعیه ای که چندی پیش منیره برادران و پرستو فروهر در پیوند با برپایی این نمایشگاه منتشر کردند، آمده است:</div> <div dir="RTL">&quot;تلاش نمایشگاه امید نام من است بر آن است که برای یادگارهای فردی به جامانده از آن دوران سرکوب بی&zwnj;رحمانه فضایی درخور بگشاید؛ فضایی توأمان از یادبود عمومی و سوگ شخصی که یادآوری را به عملی روشنگرانه بدل می&zwnj;کند و همزمان درک بی&zwnj;واسطۀ&zwnj; تراژدی را ممکن می&zwnj;سازد<span dir="LTR">.</span>&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در ادامه این اطلاعیه آمده است: &quot;نمایشگاه امید نام من است، راوی سرگذشت&zwnj;هایی است که چهارچوب&zwnj; واقعیت&zwnj;های معمول و روزمره&zwnj; زندگی در این کشور را می&zwnj;شکنند و با این وجود روایت سرگذشت شهروندان جوان این سرزمین هستند. آنها بر بیان مباحثی پافشاری می&zwnj;کنند که ذهنشان را دچار تضاد می&zwnj;کند. این نمایشگاه بر آن است که این مباحث را حضور بخشد. به این امید که حصارهای بیگانگی شکسته و این روایت&zwnj;ها در حافظه جمعی پذیرفته شوند<span dir="LTR">.</span> نمایشگاه می خواهد گفتمانی بسازد که تأثیر متقابل دهشت و زیبایی، گذشته و حال، بیگانگی و تعلق را جستجو کند<span dir="LTR">.</span>&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>خانه آنه فرانک</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">محل نمایشگاه نیزکاملاً هوشیارانه و مناسب انتخاب شده است: خانه &quot;آنه فرانک&quot;. دختری که همراه خانواده یهودی&zwnj;اش مجبور به فرار از آلمان نازی و سرانجام در هلند مستقر می&zwnj;شود. او مدتی را به طور مخفیانه با خانواده&zwnj;اش در خانه&zwnj;ای در آمستردام زندگی می&zwnj;کند. تا اینکه در روزهای آخر جنگ در سن ١۴ سالگی در بازداشتگاهی قربانی نسل&zwnj;کشی نازی&zwnj;ها می&zwnj;شود. آنه فرانک اما با نوشتن خاطرات و افکار خود، یک یادگار برای نسل&zwnj;های آینده برجای گذاشت که از یاد نرفتنی.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">از در ورودی نمایشگاه &quot;امید نام من است&quot; که وارد می&zwnj;شوی ستونی جلب توجه تو را می&zwnj;کند. این ستون سیاه رنگ در خود ویترینی را جای داده که از سقف آن قفس کوچک پرنده&zwnj;ای آویزان است. این قفس حاصل کار دست یکی از قربانیان دهه شصت در زندان است که آن را به فرزندان خود هدیه کرده. این قفس و پرنده درون آن تنها با روزنامه و نخ خیاطی ساخته شده است ولی پس از سال&zwnj;ها هنوز می&zwnj;تواند حس مستتر در عمق جان و دل سازنده خود را به مخاطبش منتقل کند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">پس از آن، &quot;فضایی تاریک&quot; بازدیدکننده را به داخل نمایشگاه دعوت می&zwnj;کند. در آنجا سه ستون وجود دارد و بر هر ستون مانیتوری نصب شده که سه فیلم&zwnj; را برای مخاطب&zwnj;های نمایشگاه به نمایش می&zwnj;گذارند: اولی درباره زنی اعدامی است. فیلم به&zwnj;وسیله دخترش تهیه شده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">او سعی کرده است با ساختن این فیلم به خصوصیات مادرش و زندگی او نزدیک شود. ویدئوی دوم روایت&zwnj;هایی از زبان فرزندان اعدامیان بازگو می&zwnj;کند؛ آنچه را که در دوران کودکی و نوجوانی از سر گذرانده&zwnj;اند؛ در ملاقات با عزیزان&zwnj;شان؛ هنگام دریافت خبر اعدام آنها؛ و بعد در دوران فرار و اینکه چگونه درد فقدان عزیزان&zwnj;شان را تحمل کرده&zwnj;اند و سپس آن را با دوستان و همکلاسی&zwnj;های خود در کشور میزبان تقسیم کرده&zwnj;اند. ویدئوی سوم از زبان سودابه اردوان و تجربه&zwnj;های دوران زندان اوست. او به ما می&zwnj;گوید که چگونه در آن شرایط دهشتناک نقاشی می&zwnj;کرده است. حال او و نقاشی&zwnj;هایش حافظ خاطرات آن دوران هستند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL"><b>دهلیز خاطره</b></div> <div dir="RTL"><b>&nbsp;</b></div> <div dir="RTL">پس از این مرحله، ورودی یک اتاق توجه را جلب می&zwnj;کند که بر بالای آن نوشته شده است: &quot;دهلیز خاطره&quot;. در حین عبور از این ورودی، نجواهایی شنیده می&zwnj;شود: صدایی اسامی بیش از چهار هزار انسان را دوباره&zwnj;خوانی می&zwnj;کنند؛ انسان&zwnj;هایی که با هزاران رویا و آرزو در دهه ۶۰&nbsp;به قتلگاه فرستاده شدند. در داخل چهارچوب این ورودی، یعنی جایی که از بلندگوها اسامی نقل می&zwnj;شوند، نوشته شده است: &quot;نام تو اعلام جرم است.&quot; روی زمین &quot;دهلیز خاطره&quot; نیز نقل قول&zwnj;هایی از میان خاطرات زندانیان سیاسی، تو را با خود به آن دوران سیاه می&zwnj;کشانند: &quot;او عکس&zwnj;های خندان بچه&zwnj;ها را از روزنامه&zwnj;ها می برید و در سلول پنهان می&zwnj;کرد. زمانی که غم بر من چیره می&zwnj;شد آن عکس&zwnj;ها را به من نشان می&zwnj;داد تا ایام خوش را به یاد داشته باشم.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <blockquote> <div dir="RTL" class="rtecenter"><img align="middle" width="200" height="133" alt="" src="http://zamanehdev.redbee.nl/u/wp-content/uploads/img_0209.jpg" /></div> <div dir="RTL">&nbsp;تلاش نمایشگاه بر آن است که برای یادگارهای فردی به جامانده از آن دوران سرکوب بی&zwnj;رحمانه فضایی درخور بگشاید؛ فضایی توأمان از یادبود عمومی و سوگ شخصی که یادآوری را به عملی روشنگرانه بدل می&zwnj;کند و همزمان درک بی&zwnj;واسطۀ&zwnj; تراژدی را ممکن می&zwnj;سازد.</div> </blockquote> <div dir="RTL">ویترین&zwnj;ها و توضیحات نوشته شده در کنار آنها نیز بسیار دیدنی&zwnj; و تامل برانگیزاند. آنها بغض&zwnj;ها و حسرت&zwnj;ها و حکایت&zwnj;هایی را بازگو می&zwnj;کنند که ذره ذره درعمیق&zwnj;ترین نقطه روح آدمی خانه می&zwnj;کنند. با تماشای این یادبودها درد و رنج پنهانی که در تک تک این اشیاء نهفته&zwnj;اند جان می&zwnj;گیرند. برای نمونه با مشاهده ماسکی که یازان وزیری، فرزند دوتن از فعالان سیاسی، ملهم از کابوس&zwnj;هایش در مدرسه ساخته است، پی به سال&zwnj;ها درد و وحشت درونی او می&zwnj;بریم؛ درد و وحشتی که در تمام این سال&zwnj;ها با خود حمل می&zwnj;کرده است.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">در کنار این ویترین نوشته شده است: &quot;یازان این ماسک را که به نظر وحشتناک جلوه می&zwnj;کند، در مدرسه&zwnj;اش در شهرکلن ساخته است. معلم هنر او برای آنکه یازان بتواند به کابوس&zwnj;هایش خاتمه دهد او را تشویق به ساختن آن می&zwnj;کند. او در این کابوس&zwnj;ها همیشه تنها در بیابانی با یک هیولا روبه&zwnj;رو می&zwnj;شود و هرچه فریاد می&zwnj;زند هیچکس صدایش را نمی&zwnj;شنود. من یازان را می&zwnj;شناختم و می&zwnj;دانستم در دوران کودکی به همراه مادرش از طریق کوه و دشت مجبور به فرار از ایران شده است.&quot;</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <div dir="RTL">با خواندن این جملات گاه بغض راه نفس را می&zwnj;گیرد و خشم از این همه بی&zwnj;عدالتی و شقاوت دوباره سربرمی&zwnj;آورد. خود را ناتوان حس می&zwnj;کنی ولی نمی&zwnj;خواهی تسلیم شوی. به آینده دل خواهی بست، آینده&zwnj;ای که شاید آن را نبینی ولی روزی خواهد رسید. امید داری به روزی که نسل&zwnj;های آینده از آن جان&zwnj;های شیفته بگویند.</div> <div dir="RTL">&nbsp;</div> <p><span dir="RTL">هیاهوی گروهی از بچه&zwnj;های دبستانی در ورودی ساختمان مرا به خود می&zwnj;آورد. آنها با مربیان خود به دیدن خانه آنا فرانک آمده&zwnj;اند. مطمئناً نه فقط به خاطر آنچه اتفاق افتاده است، بلکه برای آموختن چگونگی مقاومت در مقابل رخ دادن دوباره چنین وقایعی. از محل نمایشگاه خارج می&zwnj;شوم و فکر می&zwnj;کنم: ای کاش زمانی فرا برسد که یک محل دائمی برای جنات&zwnj;های دهه ۶۰&nbsp;حکومت اسلامی مهیا شود و البته نه فقط برای یادآوری، بلکه برای درس گرفتن و ساختن آینده&zwnj;ای به دور از هرگونه خشونت. از گذشته باید برای حال و آینده درس&zwnj;ها گرفت.</span></p> <p>&nbsp;</p>

منیره کاظمی - هربار که در سفرهایم به بازدید نمایشگاه‌ها و مراکز یادبود جنایت‌هایی چون دوران نازی‌های آلمان و دیگر حکومت‌های فاشیستی می‌رفتم، با دیدن تنها گوشه‌های کوچکی از خشونت‌ها و دردهایی که یهودیان، دگراندیشان، همجنسگرایان، کولیان و معلولان متحمل شده بودند، حس اندوهی در وجودم شدت می‌گرفت که ای کاش در نقطه‌ای از این جهان، مرکزی نیز برای یادبود قربانبان جنایت‌های حکومت اسلامی ایران نیز برپا می‌شد.

هیاهوی گروهی از بچه‌های دبستانی در ورودی ساختمان مرا به خود می‌آورد. آنها با مربیان خود به دیدن خانه آنا فرانک آمده‌اند. مطمئناً نه فقط به خاطر آنچه اتفاق افتاده است، بلکه برای آموختن چگونگی مقاومت در مقابل رخ دادن دوباره چنین وقایعی. از محل نمایشگاه خارج می‌شوم و فکر می‌کنم: ای کاش زمانی فرا برسد که یک محل دائمی برای جنات‌های دهه ۶۰ حکومت اسلامی مهیا شود و البته نه فقط برای یادآوری، بلکه برای درس گرفتن و ساختن آینده‌ای به دور از هرگونه خشونت. از گذشته باید برای حال و آینده درس‌ها گرفت.

نظر بدهید

در پرکردن فرم خطایی صورت گرفته

نظرها

نظری وجود ندارد.