ارتباط ناشناخته. ارتباط بدون سانسور. ارتباط برقرار نمی‌شود. سایت اصلی احتمالاً زیر سانسور است. ارتباط با سایت (های) موازی برقرار شد. ارتباط برقرار نمی‌شود. ارتباط اینترنت خود را امتحان کنید. احتمال دارد اینترنت به طور سراسری قطع شده باشد. ادامه مطلب

#من_هم_شکنجه_شدم

«در زندان فقط شلاق صحبت می‌کرد»

گفت‌و‌گو با منیره برادران

منیره برادران، نویسنده و زندانی سیاسی سابق به زمانه می‌گوید که شکنجه برای زندانبان‌های جمهوری اسلامی در دهه شصت «تنبیه و تعزیر» بود و توجیه شرعی داشت.

زندانیان سابق ایرانی در کارزار آنلاین «من هم شکنجه شدم» در حال روایت تجربه اسارت در زندان‌های جمهوری اسلامی هستند. این کارزار دادخواهی شکنجه پس از افشاگری اسماعیل بخشی، کارگر نیشکر هفت‌تپه راه افتاد که مقام‌های ارشد جمهوری اسلامی در پاسخ به آن به روال همیشگی هم وعده رسیدگی داده‌اند، هم پیشاپیش آن را تکذیب کرده‌اند و هم به تهدید قضایی افشاگر پرداخته‌اند. منیره برادران، فعال سیاسی و از زندانیان دهه ۱۳۶۰ شمسی در این‌باره در گفت‌و‌گو با «زمانه» به تناقض قانونی نهفته در نظام کیفری ایران اشاره می‌کند؛ قانونی که به گفته او شکنجه را با لفظ دینی «تعزیر» عادی‌سازی کرده است.

منیره برادران درباره شکنجه در زندان‌های جمهوری اسلامی و کارزار دادخواهی قربانیان آن می‌گوید: «در زندان شکنجه چنان روزانه شده بود که دیگر تنها خود شلاق صحبت می‌کرد… نمی‌توان ادعا کرد که شکنجه در جمهوری اسلامی “فراقضایی” است. در دهه شصت آن را به عنوان تعزیر و تنبیه توجیه شرعی می‌کردند،‌ برای مردم نقشی قایل نبودند که به آنها توضیحی بدهند،‌ و در مجامع خارجی آن را انکار می‌کردند… صدای دادخواهی ما علیه شکنجه شنیده نشد. ولی ما زندانیان قدیمی نیز حالا باید به این کارزار بپیوندیم تا در جامعه حساسیت به وجود آید و اعتراض مدنی شکل بگیرد. چه بسا شکنجه در ایران برای همیشه به گورستان تاریخ برود».

برای دیدن محتوای نقل شده از سایت دیگر، کوکی‌های آن سایت را بپذیرید

کوکی‌های سایت‌ دیگر برای دیدن محتوای آن سایت‌ حذف شود

کارزار اینترنتی #من_هم_شکنجه_شدم واقعیت زندان‌های جمهوری اسلامی را در فضای مجازی آشکار کرده است. حسن شریعتمداری، تحلیل‌گر سیاسی و فعال جمهوری‌خواه دوشنبه ۱۷ دی در یک پیام توئیتری پیشنهاد این کارزار آنلاین را طرح کرد.

عبدالکریم لاهیجی، رئیس جامعه دفاع از حقوق بشر ایران و رئیس افتخاری فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر نیز سه‌شنبه ۱۸ دی در فراخوانی از «تمام قربانیان شکنجه در ایران» خواست تا «با استفاده از همه‌ی امکانات رسانه‌ای ـ از جمله وبسایت‌ها و شبکه‌هاى اجتماعى ـ به افشاى شکنجه‌هایی که بر آنان رفته بپردازند.» به گفته او، قربانیان شکنجه در ایران مرجعی برای دادخواهی ندارند.

منیره برادران، فعال، نویسنده چپ‌گرا و زندانی سیاسی سابق در گفت‌و‌گوی بالا روایت می‌کند که شکنجه‌گران در دهه شصت استفاده از لفظ شکنجه را ممنوع کرده بودند و زندانیانی که آن را بر زبان می‌آوردند، شکنجه می‌شدند.‎ به گفته او، تعزیر و تنبیه برای زندانبان‌های جمهوری اسلامی توجیه شرعی داشت.

منیره برادران نخستین‌بار در خرداد ماه ۱۳۵۷ دستگیر شد. به دو سال حبس محکوم شده بود اما پس از شش ماه در موج انقلاب از زندان آزاد شد.

جمهوری اسلامی این فعال چپ‌گرا را بار دیگر در مهر ۱۳۶۰ بازداشت کرد. برادران اینبار ۹ سال محبوس ماند، شکنجه‌های هولناک سال‌های ۶۰ تا ۶۳ را تجربه کرد، از قتل عام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ جان به‌در برد، و پس از آزادی به آلمان رفت. کتاب «حقیقت ساده» روایت بخشی از خاطرات او در زندان زنان جمهوری اسلامی ایران است.

منیره برادران در دسامبر ١٩٩٩، به اتفاق سیمین بهبهانی، مدال «کارل فون اوسیتسکی» اتحادیه بین‌المللی حقوق بشر – شاخه آلمان – را دریافت کرد.

در همین زمینه:

نظر بدهید

در پرکردن فرم خطایی صورت گرفته

نظرها

  • مهربان

    بنظر من کافی نیست که فقط شکنجه شدگان در ج ا افشاگری کنند. چه بسا شاهدانی ممکنست بوده باشند که خود شکنجه نشده باشند ولی بعنوان ناضر باید احساس مسئولیت کنند و جامعه را در جریان بگذارند. برای نمونه یکی از هموطنان در همان سالهای اول بعداز انقلاب تعریف میکرد در محله ئی در تهران بعداز در گیری با مجاهدین محله را بستند و او را هم دستگیر کردند.بجائی که برده شد او را که روزنامه جمهوری اسلامی بهمراه داشت کاری نکردند اما جوانی را که گیتار داشت وادار کردند گیتار بنوازد. وقتیکه آن جوان آماده نواختن شد او را مورد توهین و ضرب و ِشتم قرار دادند که خودش بطرفی و گیتارش بطرف دیکه پرتاب و شکسته شد. ضارب میگفت تو با چه جرئتی در جمهوری اسلامی گیتار میزنی؟