یک ستاره چگونه متولد میشود؟
<p>ساینس دیلی − تیمی از ستاره‌شناسان دانشگاه بن آلمان، با کمک شبیه‌سازی‌های دقیق رایانه‌ای نشان داده‌اند که نحوه تشکیل هر ستاره بستگی به محیط تولدش دارد.</p> <div dir="RTL">یافته‌های این تیم، در نشریه</div> <div dir="RTL" class="rteleft"><span dir="LTR">Monthly Notices of the Royal Astronomical Society</span></div> <div dir="RTL">منتشر شده است.</div> <div dir="RTL"> </div> <!--break--> <div>تصور رایج حاکی از این است که تولد یک ستاره، در ابرهای گازی و غبارین پراکنده در فضای بین‌ستاره‌ای رقم می‌خورَد. ویژگی‌های ستارگان هم احتمال می‌رود که بسته به وضعیت زایشگاه غبارآلودشان تغییر کند؛ درست همان‌گونه که دما و ترکیب ابرهای روی زمین است که تعیین می‌کند امروز نرمه‌باران می‌بارد و یا رگبار و یا تگرگ. اما برخلاف انتظار دانشمندان، نحوه شکل‌گیری ستاره‌ها ظاهراً در همه‌جا مشابه است. پروفسور پاول کروپا (<span dir="LTR">Pavel Kroupa</span>)، از اعضای این تیم است که می‌گوید: "زایشگاه‌های ستاره‌ای، همان نواحی بدآب و هوای یک کهکشان هستند و ستارگان هم، البته در تشبیهی نه‌چندان مناسب، عین قطره‌باران‌های فرونشسته بر این گرد و غبار هستند".</div> <div dir="RTL"> </div> <div dir="RTL">این گروه از دانشمندان هم‌اکنون به مدارکی دست یافته‌اند که نشان می‌دهد توزیع جرمی ستاره‌ها، در واقع به محیط تولدشان بستگی دارد. دکتر مایکل مارکز (<span dir="LTR">Michael Marks</span>)، سرپرست نویسندگان مقاله مزبور، اظهار می‌دارد "عجیب است که این مدارک، نه از زایشگاه‌های ستاره‌ای، بلکه از اجتماعاتی کهن از ستارگانْ موسوم به «خوشه‌های کروی» به دست آمده‌اند. تعداد ستارگان دیده‌شده با جرم کمتر از خورشید ما در این خوشه‌ها، با ساختار خوشه همخوانی ندارد".</div> <div dir="RTL"> </div> <div dir="RTL">خوشه‌های کروی، اجتماعاتی چندهزارتایی از ستارگان هستند که در اطراف کهکشان ما، راه شیری، پراکنده‌اند. این خوشه‌ها میلیاردها سال است که دیگر هیچ ستاره‌ای نمی‌زایند. به‌گفته مارکز، "با این‌حال از طریق شبیه‌سازی‌هایمان متوجه شدیم که پیوند موجود بین نحوه تشکیل ستارگان و زایشگاه‌شان را تنها به هنگام بررسی فرآیندی می‌شود درک کرد که در مقاطع اولیه عمر خوشه رخ می‌دهد و «دفع گاز باقیمانده» نام دارد".</div> <div dir="RTL"> </div> <div dir="RTL">یک ستاره به‌محض تولدش شروع به درخشیدن می‌کند و نور شدید این خوشه نوباوه هم فوراً همان گازی که از آن تشکیل شده بود را دفع می‌کند. پس این زایشگاهِ ستاره‌ای هم رفته‌رفته از بین می‌رود و تنها ستارگانی با جرم‌های متنوع در خوشه باقی می‌مانند. کروپا در این‌باره می‌گوید: "این فرآیند، انبساط خوشه را در پی خود دارد و این در حالیست که برخی از ستارگان خوشه نیز همزمان جذب نیروهای گرانشی کهکشان می‌شوند و لذا خوشه رفته‌رفته رقیق‌تر می‌شود. هرچه گاز با سرعت بیشتری دفع شود، ستارگان بیشتری هم از دست می‌روند. ردپای چنین فرآیندی را هنوز هم در توزیع جرمی فعلی خوشه‌های کروی می‌شود یافت". این بدین‌معناست که رصدهای دقیق از جمعیت‌های ستاره‌ایِ پراکنده در خوشه‌های کروی، امکان درک وضعیت نخستین‌شان را فراهم می‌کند.</div> <div dir="RTL"> </div> <div dir="RTL">این ستاره‌شناسان متوحه شدند که خوشه‌های کروی، بایستی ستارگان سنگین‌وزن بیشتری را در مقایسه با سایر زایشگاه‌های ستاره‌ایِ امروز، میزبانی کرده باشند. مارکز می‌گوید "در غیراینصورت، آن زایشگاهی که خوشه کروی مزبور در آن شکل گرفته، نمی‌باستی تا به این حد برهنه شده باشد و دفع گاز هم آنقدر نبوده که به طرد تعداد قابل توجهی از ستارگانش بیانجامد. اگر چنین می‌شد، آن توزیع جرمی هم که هم‌اکنون در خوشه می‌بینیم، چیز دیگری می‌بود". اختلافی که در تعداد ستارگان سنگین‌وزن شکل‌یافته در خوشه‌های کروی، بسته به وضع اولیه ابر، استنباط شده؛ در توافق با پیش‌بینی‌های نظری‌ست.</div> <div dir="RTL"> </div> <div dir="RTL">طبق نتایج این تحقیق، اختلاف به‌دست‌آمده در توزیع جرم اولیه خوشه، تنها زمانی پیدا می‌شود که وضعیت شکل‌گیری ستاره‌، خشن‌تر از آن چیزی بوده باشد که امروزه در پهنه کهکشان‌مان می‌بینیم. به‌گفته مارکز، "ما چنین محیط‌های خشنی را امروزه نمی‌بینیم، اما حدود ۱۲ میلیارد سال پیش و هنگامی‌که این خوشه‌ها متولد می‌شده‌اند، می‌شد آن‌ها را دید". پیش‌بینی می‌شود که طبق نتایج حاصل از این پژوهش، امروزه ستارگان پراکنده در نقاط مختلف کهکشان راه شیری، به نحوی مشابه و در گستره جرمی یکسانی متولد شوند.</div> <div dir="RTL"> </div> <div dir="RTL">کروپا نتایج بررسی‌شان را اینچنین خلاصه می‌کند: "از طریق این بررسی، ما احتمالاً اختلاف سیستماتیک موجود در فرآیندهای ستاره‌سازی که مدت‌ها بود انتظار کشف‌اش می‌رفت را پیدا کرده‌ایم". اخترشناسان دانشگاه بن هم‌اکنون درصدد بهره‌گیری از شبیه‌سازی‌های هرچه‌بیشتر به‌منظور بررسی تأثیر این اختلافات بر تحول بلندمدت خوشه‌های کروی هستند.</div> <div dir="RTL"> </div> <div dir="RTL"><b>منبع: </b><b><a href="http://www.sciencedaily.com/releases/2012/05/120511101254.htm"><span dir="LTR">Science Daily</span></a></b></div> <div dir="RTL"><b> </b></div> <div dir="RTL"><b>توضیح تصویر:</b></div> <div dir="RTL">خوشه کروی <span dir="LTR">R 136</span> از دید تلسکوپ فضایی هابل. این خوشه، در مقایسه با زایشگاه‌های ستاره‌ایِ فعلی کهکشان‌ها، محل بالقوه‌ای برای ستارگان سنگین‌وزن محسوب می‌شود.</div> <p> </p>
ساینس دیلی − تیمی از ستارهشناسان دانشگاه بن آلمان، با کمک شبیهسازیهای دقیق رایانهای نشان دادهاند که نحوه تشکیل هر ستاره بستگی به محیط تولدش دارد.
نظرها
نظری وجود ندارد.