پیشگامان نقاشی معاصر ایران
سید ضیاءالدین امامی دهکردی و خاطرههای قومی
<p>نگار نخعی - ضیاءالدین امامی مطرح‌ترین نگارگر دوره معاصر ایران شناخته شده است. او در سال ۱۳۰۱ در شهرکرد در یک خانواده مذهبی به دنیا آمد و در سال ۱۳۱۷ وارد هنرستان تازه‌تأسیس هنرهای زیبا شد و پس از آن برای امرار معاش در آموزش و پرورش استخدام شد.</p> <!--break--> <p>ضیاء الدین امامی در سال ۱۳۴۰ وارد دانشگاه هنرهای تزئینی تهران شد و در سال ۱۳۴۷ تحصیلاتش را به اتمام رساند و پس از آن در کنار نقاشی مشغول تدریس هنر در دانشگاه‌های هنر بود.<br /> او در دهه ۱۳۶۰ از کار تدریس کنار گرفت و تمام وقت خود را صرف نقاشی کرد. او بی‌وقفه کار می‌کرد و علاوه بر تابلو‌هایش بیش از ۱۲هزار طرح از او هزار به جا مانده است.<br /> </p> <p>آثار او دایره گسترده‌ای از رنگ‌ها و خاطره‌های قومی و افسانه‌های کهن بومی را در برمی‌گیرد <br /> ضیاالدین امامی که کار‌هایش برآمده از نگاه مذهبی و عارفانه است، آثارش در قلمرویی متنوع و شگفت‌انگیز شکل گرفته. او در کار‌هایش از قرآن و داستان‌های بومی و زندگی پیامبران الهام گرفته و دنیای بدیعی را آفریده است.<br /> </p> <blockquote> <p><img align="middle" src="http://zamanehdev.redbee.nl/u/wp-content/uploads/emami4.jpg" alt="" />سید ضیاء‌الدین امامی دهکردی</p> </blockquote> <p>او خود درباره آثارش گفته است: «آثارم پیش‌زمینه‌هایی از معارف اسلامی داشته است با این هدف که بتوانم به اجتماع کمک کنم و گره از مشکلات جامعه باز کنم، هنر اسلامی مورد نظر من بوده و هست چرا که هنر اسلامی هنرمند را به دنبال شناخت و مکاشفه روانه می‌کند.»<br /> </p> <p>بسیاری از منتقدان آثار او را یادآور سنت‌های هنر اصیل ایران نظیر قلمکاری، فرش، خوش‌نویسی، نگار‌گری و تذهیب می‌دانند.<br /> </p> <p>او دلبسته رنگ و فضای هنر قدیمی ایران بود و بدون هیچ تقلیدی با استفاده از خطوط عمودی و افقی، رنگ و ترکیب‌بندی‌های هندسی و جید و خوش‌نویسی و تذهیب، نقاشی متمایزی را خلق کرد.</p> <p>ضیاءالدین امامی خود درباره این تقسیم بندی تصویری در کار‌هایش گفته است: «به‌طور کلی این <img align="left" src="http://zamanehdev.redbee.nl/u/wp-content/uploads/emami5.jpg" alt="" />تقسیم‌بندی را طبق روایت داستان‌ها ترسیم می‌کنم و قسمت به قسمت داخل هر مربع و مستطیل یک روایت را نقاشی می‌کنم که بسیاری از تصاویر و تقسیم‌بندی تابلو‌ها و حتی استفاده از خوش‌نویسی در نقاشی‌هایم فی‌البداهه هستند، به یکباره در ذهن خلق می‌شوند و به صورت ارادی تصویر می‌شوند و از قبل اتود و پیش‌طرح ندارد، خطی به صورت جای حاشیه می‌کشم و از اول شروع می‌کنم خطوط و بقیه عناصر فی‌البداهه می‌آیند.</p> <p> </p> <p>حتی رنگ‌ها نیز ناخوداگاه هستند و بعد از اتمام تابلو متوجه چگونگی آن‌ها می‌شوم، موضوع اصلی را بزرگ ترسیم می‌کنم و حاشیه‌ها را به صورت کوچک‌تر در اطراف آن می‌آورم و دیگر اینکه کادربندی افقی و عمودی برای استقامت اثر است، وقتی تصویری داخل مربع یا مستعطیل خلق می‌شود برای استقامت کار است چون زیبا‌ترین فرم برای استقامت مربع، مستطیل می‌باشد اما دایره برای شناخت خداوند است که نه اول دارد و نه آخر.»</p> <p>نوع نگاه و اندیشه‌ای مذهبی و استفاده از روایت‌های مذهبی و عناصر سنتی هنر ایران او را در زمره نقاشان مکتب سقاخانه قرار داد، اگرچه سبک و سیاق ویژه خود را داشت.<br /> </p> <p>ضیاءالدین امامی به رغم پرکاری، میانه چندانی با برپایی نمایشگاه و نمایش آثارش نداشت، او اولین نمایشگاهش را در سال ۱۳۵۷ برپا کرد و در سال‌های ۱۳۷۲ و ۱۳۷۴ در دومین و سومین دوسالانه‌های نقاشی تهران شرکت کرد و در دومین دوسالانه با اثر تسبیح ذرات جایزه نفر اول را به خود اختصاص داد. <br /> ضیاءالدین امامی در سال ۱۳۸۷ در هشتاد و شش سالگی در اصفهان درگذشت.<br /> </p> <p>در همین زمینه:<br /> :: پیشگامان نقاشی معاصر ایران، نگار نخعی، زمانه ::<br /> </p>
کیانوش فرید
نگار نخعی - ضیاءالدین امامی مطرحترین نگارگر دوره معاصر ایران شناخته شده است. او در سال ۱۳۰۱ در شهرکرد در یک خانواده مذهبی به دنیا آمد و در سال ۱۳۱۷ وارد هنرستان تازهتأسیس هنرهای زیبا شد و پس از آن برای امرار معاش در آموزش و پرورش استخدام شد.
ضیاء الدین امامی در سال ۱۳۴۰ وارد دانشگاه هنرهای تزئینی تهران شد و در سال ۱۳۴۷ تحصیلاتش را به اتمام رساند و پس از آن در کنار نقاشی مشغول تدریس هنر در دانشگاههای هنر بود.
او در دهه ۱۳۶۰ از کار تدریس کنار گرفت و تمام وقت خود را صرف نقاشی کرد. او بیوقفه کار میکرد و علاوه بر تابلوهایش بیش از ۱۲هزار طرح از او هزار به جا مانده است.
آثار او دایره گستردهای از رنگها و خاطرههای قومی و افسانههای کهن بومی را در برمیگیرد
ضیاالدین امامی که کارهایش برآمده از نگاه مذهبی و عارفانه است، آثارش در قلمرویی متنوع و شگفتانگیز شکل گرفته. او در کارهایش از قرآن و داستانهای بومی و زندگی پیامبران الهام گرفته و دنیای بدیعی را آفریده است.
او خود درباره آثارش گفته است: «آثارم پیشزمینههایی از معارف اسلامی داشته است با این هدف که بتوانم به اجتماع کمک کنم و گره از مشکلات جامعه باز کنم، هنر اسلامی مورد نظر من بوده و هست چرا که هنر اسلامی هنرمند را به دنبال شناخت و مکاشفه روانه میکند.»
بسیاری از منتقدان آثار او را یادآور سنتهای هنر اصیل ایران نظیر قلمکاری، فرش، خوشنویسی، نگارگری و تذهیب میدانند.
او دلبسته رنگ و فضای هنر قدیمی ایران بود و بدون هیچ تقلیدی با استفاده از خطوط عمودی و افقی، رنگ و ترکیببندیهای هندسی و جید و خوشنویسی و تذهیب، نقاشی متمایزی را خلق کرد.
ضیاءالدین امامی خود درباره این تقسیم بندی تصویری در کارهایش گفته است: «بهطور کلی این تقسیمبندی را طبق روایت داستانها ترسیم میکنم و قسمت به قسمت داخل هر مربع و مستطیل یک روایت را نقاشی میکنم که بسیاری از تصاویر و تقسیمبندی تابلوها و حتی استفاده از خوشنویسی در نقاشیهایم فیالبداهه هستند، به یکباره در ذهن خلق میشوند و به صورت ارادی تصویر میشوند و از قبل اتود و پیشطرح ندارد، خطی به صورت جای حاشیه میکشم و از اول شروع میکنم خطوط و بقیه عناصر فیالبداهه میآیند.
حتی رنگها نیز ناخوداگاه هستند و بعد از اتمام تابلو متوجه چگونگی آنها میشوم، موضوع اصلی را بزرگ ترسیم میکنم و حاشیهها را به صورت کوچکتر در اطراف آن میآورم و دیگر اینکه کادربندی افقی و عمودی برای استقامت اثر است، وقتی تصویری داخل مربع یا مستعطیل خلق میشود برای استقامت کار است چون زیباترین فرم برای استقامت مربع، مستطیل میباشد اما دایره برای شناخت خداوند است که نه اول دارد و نه آخر.»
نوع نگاه و اندیشهای مذهبی و استفاده از روایتهای مذهبی و عناصر سنتی هنر ایران او را در زمره نقاشان مکتب سقاخانه قرار داد، اگرچه سبک و سیاق ویژه خود را داشت.
ضیاءالدین امامی به رغم پرکاری، میانه چندانی با برپایی نمایشگاه و نمایش آثارش نداشت، او اولین نمایشگاهش را در سال ۱۳۵۷ برپا کرد و در سالهای ۱۳۷۲ و ۱۳۷۴ در دومین و سومین دوسالانههای نقاشی تهران شرکت کرد و در دومین دوسالانه با اثر تسبیح ذرات جایزه نفر اول را به خود اختصاص داد.
ضیاءالدین امامی در سال ۱۳۸۷ در هشتاد و شش سالگی در اصفهان درگذشت.
نظرها
نظری وجود ندارد.