پیمان یاریان: دیوار ونداد

در سکوت بی‌قواره‌ی این نیم روز نیمه ابری، می‌شنوم خش خش قدم‌های خودم را. عاصی از تلخ‌کامگی‌های روزگارم و خسته از بیدادهای وقت و بی وقت ذهن آشفته‌ام.