و دیدم که عشق چگونه فرو میریزد
<p>بهداد بردبار و زهرا باقری شاد – وبلاگ‌نویسی در ایران به‌خصوص در یک دهه اخیر برای برخی از وبلاگ‌نویسان و فعالان اجتماعی دردسرساز شده است. تعدادی از زندانیان سیاسی در ایران به خاطر نوشته‌هایی که در وبلاگ‌هاشان منتشر کرده بودند، روانه زندان شدند و حتی برخی از آنان با حکم‌های سنگین مانند اعدام نیز مواجه شدند.</p> <!--break--> <p>در ششمین برنامه از مجموعه «ترانه‌های زندان» برخی از زندانیان سیاسی سابق که در سال‌های اخیر به اتهام وبلاگ‌نویسی بازداشت شدند، خاطرات زندانشان را برای ما روایت می‌کنند.</p> <p> </p> <p>مجتبی سمیع‌نژاد، فعال حقوق بشر و روزنامه‌نگاری است که به خاطر وبلاگ‌نویسی و به اتهام توهین به رهبر جمهوری اسلامی، اقدام علیه امنیت ملی کشور و توهین به پیامبر روانه زندان شد. او در این برنامه از خاطرات خود در زندان در فاصله بین سال‌های ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۵ می‌گوید.</p> <p> </p> <blockquote> <p><img align="middle" src="http://zamanehdev.redbee.nl/u/wp-content/uploads/madyaz01.jpg" alt="" />مجتبی سمیع‌نژاد، فعال حقوق بشر و روزنامه‌نگار</p> </blockquote> <p>در این برنامه همچنین گوشه‌ای از خاطرات روزبه میرابراهیمی را هم می‌شنویم. او خبرنگار و وبلاگ‌نویسی‌ست که حدود ۹ سال پیش بازداشت شد و ۶۰ روز در انفرادی بود. میرابراهیمی در چند پرونده مهم در زمینه حقوق بشر از جمله قتل زهرا کاظمی خبرنگار و عکاس کانادایی - ایرانی فعال بوده است.</p> <p> </p> <p>اما سکوت تنها زمزمه روزهای تنهایی و دلتنگی رژین محمدی در زندان بوده است. رژین محمدی وقتی از اتهاماتش حرف می‌زند به شوخی می‌گوید که به همه چیز به جز سلطنت‌طلبی متهم شده است. اما در واقع رژین هم جزو گروهی از زندانیان سیاسی بود که بعد از حوادث انتخابات سال ۸۸ به خاطر وبلاگ‌نویسی و به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت کشور، تبلیغ علیه نظام و انجام فعالیت‌های حقوق بشری» دستگیر و به بند ۲ الف زندان اوین منتقل شد.</p> <p>در ششمین برنامه از ترانه‌های زندان، بخشی از شعر احمدرضا احمدی را با صدای رژین محمدی می‌شنویم:</p> <p> <br /> ●شعر احمد رضا احمدی:</p> <p> </p> <p>در کمین اندوه هستم <br /> بانو! <br /> مرا دریاب <br /> به خانه ببر <br /> گلی را فراموش کرده‌ام <br /> که بر چهره‌ام نمی‌تابید <br /> زخم‌های من دهان گشوده‌اند <br /> همه‌ی روزگار پر از اندوه بود <br /> بانو مرا <br /> قطره قطره دریاب <br /> در این خانه <br /> جای سخن نیست <br /> زبان بستم <br /> عمری گذشت <br /> مرا از این خانه <br /> به باغ ببر <br /> سرنوشت من <br /> به بدگمانی<br /> به خوناب دل <br /> خاموشی لب <br /> اشک‌های من بسته<br /> بر صورت من است <br /> هیچکس یورش دل را <br /> در خانه ندید <br /> بانو<br /> من به خانه آمدم <br /> و دیدم <br /> که عشق چگونه فرو می‌ریزد <br /> و قلب در اوج‌‌ رها می‌شود <br /> و بر کف باغچه می‌ریزد <br /> بانو مرا دریاب <br /> ما شب‌چراغ نبودیم<br /> ما در شب باختیم<br /> </p> <p>این برنامه را می‌توانید از طریق فایل صوتی بشنوید:</p> <p> </p> <p class="rtecenter"><a href="http://www.zamahang.com/podcast/2010/20120803_Prison_songs_6_taraneha_final.mp3"><img align="middle" src="http://zamanehdev.redbee.nl/u/wp-content/uploads/musicicon_14.jpg" alt="" /></a><br /> </p> <p class="rteright">در همین زمینه:<br /> <a href="#http://radiozamaneh.com/taxonomy/term/13327"> مجموعه برنامه‌های «ترانه‌های زندان» از زهرا باقری شاد و بهداد بردبار در رادیو زمانه</a></p> <p class="rteright"> </p> <p class="rteright">ویدئو: مرا ببوس با صدای زنده‌یاد حسن گل‌نراقی</p>
بهداد بردبار و زهرا باقری شاد – وبلاگنویسی در ایران بهخصوص در یک دهه اخیر برای برخی از وبلاگنویسان و فعالان اجتماعی دردسرساز شده است. تعدادی از زندانیان سیاسی در ایران به خاطر نوشتههایی که در وبلاگهاشان منتشر کرده بودند، روانه زندان شدند و حتی برخی از آنان با حکمهای سنگین مانند اعدام نیز مواجه شدند.
در ششمین برنامه از مجموعه «ترانههای زندان» برخی از زندانیان سیاسی سابق که در سالهای اخیر به اتهام وبلاگنویسی بازداشت شدند، خاطرات زندانشان را برای ما روایت میکنند.
مجتبی سمیعنژاد، فعال حقوق بشر و روزنامهنگاری است که به خاطر وبلاگنویسی و به اتهام توهین به رهبر جمهوری اسلامی، اقدام علیه امنیت ملی کشور و توهین به پیامبر روانه زندان شد. او در این برنامه از خاطرات خود در زندان در فاصله بین سالهای ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۵ میگوید.
مجتبی سمیعنژاد، فعال حقوق بشر و روزنامهنگار
در این برنامه همچنین گوشهای از خاطرات روزبه میرابراهیمی را هم میشنویم. او خبرنگار و وبلاگنویسیست که حدود ۹ سال پیش بازداشت شد و ۶۰ روز در انفرادی بود. میرابراهیمی در چند پرونده مهم در زمینه حقوق بشر از جمله قتل زهرا کاظمی خبرنگار و عکاس کانادایی - ایرانی فعال بوده است.
اما سکوت تنها زمزمه روزهای تنهایی و دلتنگی رژین محمدی در زندان بوده است. رژین محمدی وقتی از اتهاماتش حرف میزند به شوخی میگوید که به همه چیز به جز سلطنتطلبی متهم شده است. اما در واقع رژین هم جزو گروهی از زندانیان سیاسی بود که بعد از حوادث انتخابات سال ۸۸ به خاطر وبلاگنویسی و به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت کشور، تبلیغ علیه نظام و انجام فعالیتهای حقوق بشری» دستگیر و به بند ۲ الف زندان اوین منتقل شد.
در ششمین برنامه از ترانههای زندان، بخشی از شعر احمدرضا احمدی را با صدای رژین محمدی میشنویم:
●شعر احمد رضا احمدی:
در کمین اندوه هستم
بانو!
مرا دریاب
به خانه ببر
گلی را فراموش کردهام
که بر چهرهام نمیتابید
زخمهای من دهان گشودهاند
همهی روزگار پر از اندوه بود
بانو مرا
قطره قطره دریاب
در این خانه
جای سخن نیست
زبان بستم
عمری گذشت
مرا از این خانه
به باغ ببر
سرنوشت من
به بدگمانی
به خوناب دل
خاموشی لب
اشکهای من بسته
بر صورت من است
هیچکس یورش دل را
در خانه ندید
بانو
من به خانه آمدم
و دیدم
که عشق چگونه فرو میریزد
و قلب در اوج رها میشود
و بر کف باغچه میریزد
بانو مرا دریاب
ما شبچراغ نبودیم
ما در شب باختیم
این برنامه را میتوانید از طریق فایل صوتی بشنوید:
ویدئو: مرا ببوس با صدای زندهیاد حسن گلنراقی
نظرها
نظری وجود ندارد.