روایت یک زندگی در افغانستان: یک کودکم را فروختم، یکی دیگر را هم شاید مجبور شوم بفروشم

حلیمه باشنده ساکن روستای قلعه ژوبین شهر تالقان، مرکز ولایت تخار با پنج فرزند و مادر شوهرش، در زاغه‌ای تاریک زند‌گی می‌کند. حلیمه در گفت‌وگو با روزنامه ۸صبح گفت به دلیل فقر، گرسنگی و مشکلات اقتصادی مجبور شده کودک یک‌ساله‌اش را بفروشد. به گفته حلیمه، شوهر او که تنها نان‌آور خانه‌اش بوده، در نبردهای این ولایت کشته شده است. او به ۸صبح گفت:

استفان دوجاریک، سخنگوی دبیرکل سازمان ملل اعلام کرده بود که فقط دو درصد از مردم افغانستان غذای کافی دارند. دوجاریک گفته بود:

به دنبال افزایش فقر و بدبختی در افغانستان، خانواده‌هایی که حتی نمی‌توانند نیازهای غذایی روزانه خود را تامین کنند، در ازای دریافت یک تا سه هزار دلار کودکان‌شان را در بازارهای بچه‌فروشی در معرض فروش می‌گذارند. خانواده‌ها ترجیح می‌دهند فرزندانشان را به خویشاوندانشان بفروشند اما برخی خانواده‌ها نیز بدون توجه به خریدار، فرزندان خود را در ازای پول می‌فروشند. خانواده حلیمه یکی از این خانواده‌هاست. بی‌بی، مادر شوهر حلیمه به روزنامه ۸صبح گفته است روزها است که نواده‌هایش حتی یک وعده غذای گرم نخورده‌اند.  

عبدالحمید، از همسایگان این خانواده به روزنامه ۸صبح  گفت:

صبور تابش، یکی دیگر از همسایگان این خانواده محروم گفت حلیمه قصد داشت یکی دیگر از فرزندانش را بفروشد اما همسایگان مانعش شدند. روزنامه ۸صبح  می‌نویسد  اگر مسئولان محلی و یا نهاد‌های امداد‌رسان به این خانواده کمک نکنند، «فاجعه» رخ خواهد داد.

اخذ مالیات به نام زکات توسط طالبان

ملا هبت‌الله آخوندزاده، رهبر گروه طالبان، در نشست سه‌روزه سران این گروه که در قندهار برگزار شد، مدعی شد اگر توانایی داشت «برای تک‌تک مردم افغانستان حقوق ماهانه تعیین می‌کرد»، اما چون اقتصاد طالبان ضعیف است، مردم باید به این گروه زکات و مالیات بپردازند.

پنجشنبه هفته گذشته هم‌زمان با پخش گزارش‌هایی از نشست سه‌روزه میان سران طالبان در قندهار، برخی رسانه‌ها گزارش داده بودند که ملا عبدالغنی برادر، به جای ملا حسن آخوند، نخست‌وزیر طالبان شده است اما ساعتی بعد، ذبیح‌الله مجاهد در توییتر، هرگونه تغییر در کابینه طالبان را رد کرد.

آسونتا چارلز، مدیر ملی سازمان امداد ورلد ویژن در افغانستان که مسئول یک کلینیک بهداشت و درمان برای بی‌خانمان‌ها نزدیک هرات است، گفته است:

ازدواج در سنین پایین برای دختران در این منطقه شایع است و خانواده داماد هم حاضر است برای اینکه چنین ازدواج‌هایی به ثمر بنشیند، پول پرداخت کند. دختربچه‌ها تا سنین ۱۵ سالگی نزد خانواده‌ها می‌مانند. با این حال، از آنجایی که بسیاری قادر به تهیه غذا نیستند، برخی می‌گویند که به خواستگاران اجازه می‌دهند دختران را ببرند و برخی خانواده‌ها هم سعی می‌کنند پسران خود را بفروشند.