بیانیهی همبستگی با جامعهی دانشگاهی ایران
سیاست دیرپای جمهوری اسلامی در اعمال نظارت ایدئولوژیک بر دانشگاه، دخالتهای نهادهای غیرآکادمیک، مجازاتها، محرومیتها و اخراجها همگی نقض آشکار اصول و معیارهای آکادمیکِ به رسمیت شناختهشدهی در دنیای امروز است.
اعتصاب دانشجویان رشته نمایش دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران واحد سوهانک پنجشنبه ۳ آذرماه ۱۴۰۱
دانشگاههای ایران شاهد موج جدیدی از فشارها، تهدیدها، مجازاتهای اداری گوناگون، اخراجها و بازنشستگی زودرس و اجباری استادانی است که ازنظرِ جمهوری اسلامی منتقد، ناراضی و مستقل به شمار میروند. تنها در چند ماه اخیر دهها استاد دانشگاه از کار برکنار شده اند. برخوردهای امنیتی و «مجازات» استادان ناهمسو با حکومت پدیدهی جدیدی نیست و از همان فردای فاجعهی «انقلاب فرهنگی» سال ۱۳۵۹ و فرایند موسوم به “اسلامی کردن” آموزش عالی آغاز شد و در همه چهل و سه سال گذشته ادامه داشته است. حکومت در پیِ هر بحران بزرگ سیاسی به سراغ دانشگاه میآید و بر شدت فشار و برخوردهای امنیتی خود با استادان و دانشجویان میافزاید. آنچه این روزها اما در دانشگاهها میگذرد شتاب گرفتن دوبارهی روند سرکوب استادان و جایگزین کردن آنها با افراد «مکتبی» و وابسته است که بدون رقابت علمی سالم و با اعمالِنظر و رانتِ قدرت به هئیتهای علمی راه مییابند.
سیاست دیرپای جمهوری اسلامی در اعمال نظارت ایدئولوژیک بر دانشگاه، دخالتهای نهادهای غیرآکادمیک، مجازاتها، محرومیتها و اخراجها همگی نقض آشکار اصول و معیارهای آکادمیکِ به رسمیت شناختهشدهی در دنیای امروز است. حکومت اسلامی از سال ۱۳۵۷ به این سو هیچگاه نخواست استقلال دانشگاه و آزادی آکادمیک استاد و دانشجو را به رسمیت بشناسد و دخالتهای پُرشمارِ نهادهای سیاسی، دینی و امنیتی، زندگی دانشگاهی متعارف و متداول در دنیایِ کنونی را در ایران ناممکن ساخته است. رشتههای علوم انسانی و اجتماعی بیش از دیگر حوزههای علمی قربانی این محدودیتها و فشارهای ایدئولوژیک و امنیتی اند.
برخوردهای حذفی و محدود کننده حکومت با استادان و دانشجویان پیآمدهای شومی برای زندگی آکادمیک و علمی، دانشگاه، فرهنگ و جامعه دارد. عمده کردن معیاریهای مکتبی و ایدئولوژیک برای انتخاب استادان و زیرپاگذاشتن آزادی آکادمیک، ناممکن کردن اندیشهی انتقادی، پرسشگری و نقد معنایی جز سقوط سطح علمی و لطمه زدن به اندیشهورزی و پویاییِ علمی دانشگاه ندارد. نزاع اصلی حکومت با دانشگاه، نزاع بر سر استقلال علمی این نهاد است، جدالی است بر سر روایتهای حقیقت و اعتبار بخشی به آنها. علم با قدرت پیوند خورده و حکومت دانشگاه مطیع، بدون آزادی آکادمیک و بدون قدرت میخواهد.
ما همکاران خود در ایران و در همه کشورهای جهان را به پشتیبانی از استادان قربانیِ سرکوب حکومتی و نیز دفاع از استقلال دانشگاه و آزادی آکادمیک در تدریس و پژوهش و یادگیری برای استادان و دانشجویان در ایران فرامیخوانیم.
نظرها
نظری وجود ندارد.