تداوم حملات جمهوری اسلامی به کمپ‌های کُردی؛ چرا این حمله‌ها متوقف نمی‌شود؟

در حالی‌که پس از جنگی ۴۰ روزه، ایران، ایالات متحده و اسرائیل دوره‌ای از آتش‌بس را تجربه‌ می‌کنند، حمله‌های پهپادی جمهوری اسلامی ایران به مواضع احزاب کُرد در اقلیم کردستان عراق ادامه دارد. یکی از تازه‌ترین این حمله‌ها بعدازظهر ۲۵ فروردین ۱۴۰۵ رخ داد و به کشته شدن یک پیشمرگه و زخمی شدن دو نفر دیگر انجامید.

بر اساس گزارش‌ها، «غزال مولان چپرآباد»، پیشمرگه ۱۹ ساله وابسته به حزب «کومله زحمتکشان کُردستان» که اصالتاً اهل مهاباد بود، در پی این حمله جان باخت. منابع محلی می‌گویند او پس از انتقال به چند مرکز درمانی در سلیمانیه، به‌دلیل عدم پذیرش و کمبود امکانات پزشکی، پیش از رسیدن به درمان مؤثر جان خود را از دست داد.

این حمله در شرایطی رخ داده که آتش‌بس میان ایران و آمریکا-اسرائیل وارد هفته دوم خود شده است. با این حال، به گفته منابع محلی و فعالان سیاسی، حمله‌های جمهوری اسلامی به مواضع احزاب کُرد ایرانی در اقلیم کُردستان عراق نه‌تنها متوقف نشده، بلکه در برخی موارد تشدید نیز شده است.

بنا بر گزارش منابع کُردی از آغاز درگیری‌های اخیر، بیش از ۷۰۰ حمله موشکی و پهپادی به اقلیم کُردستان عراق ثبت شده که مقرها و کمپ‌های پناهندگان از اهداف اصلی بوده‌اند. در نتیجه این حمله‌ها دست‌کم ۱۸ نفر کشته و ۹۳ نفر زخمی شده‌اند.

در روایتی که به نقل از امجد حسین پناهی، عضو کمیته مرکزی کومله زحمتکشان منتشر شده، روند انتقال غزال مولان به مراکز درمانی با تأخیر و موانع جدی توصیف شده است. گفته می‌شود آمبولانس حامل او به چند بیمارستان مراجعه کرده، اما به‌دلیل «ابعاد سیاسی پرونده» و یا «کمبود امکانات تخصصی»، از پذیرش او خودداری شده است. در نهایت، این پیشمرگه جوان پیش از دریافت خدمات درمانی حیاتی، در مسیر انتقال به بیمارستان جان باخت.

کومله زحمتکشان کُردستان در بیانیه‌ای این حمله را «تروریستی» توصیف کرده و اعلام کرده است که هدف از این اقدامات، سرکوب نیروهای مخالف و ایجاد رعب در میان جامعه کُردستان است.

در همین زمینه، هیوا مجیدزاده، فعال سیاسی چپ کورد ساکن اقلیم کردستان، شهر سلیمانیه، در گفت‌وگو با رادیو زمانه تصویری گسترده‌تر از زمینه‌ها و منطق این حمله‌‌ها ارائه می‌دهد؛ تصویری که نشان می‌دهد آنچه امروز رخ می‌دهد، نه پدیده‌ای مقطعی، بلکه امتداد یک روند چندساله است.

بشنوید:

به گفته او، از زمان خیزش «زن، زندگی، آزادی» که به‌ویژه در شهرهای کردستان ریشه داشت، احزاب کردستان ایران به‌طور مداوم هدف حملات پهپادی و موشکی جمهوری اسلامی قرار گرفته‌اند. این حملات در طول سال‌های گذشته نه‌تنها متوقف نشده، بلکه به‌تدریج شدت بیشتری گرفته و به وضعیتی دائمی از آماده‌باش در میان این احزاب انجامیده است. مجیدزاده تأکید می‌کند که در این مدت، ساختارهای سیاسی و نظامی این احزاب ناچار شده‌اند خود را با شرایطی تطبیق دهند که در آن، هر لحظه امکان هدف قرار گرفتن وجود دارد.

مجیدزاده می‌گوید:

او با اشاره به جنگ اخیر میان ایران و آمریکا-اسرائیل توضیح می‌دهد که از همان روزهای نخست، جمهوری اسلامی تمرکز خود را بر ایجاد فضای رعب در اقلیم کردستان عراق قرار داده و در کنار آن، حمله به احزاب کُرد را به‌عنوان بخشی از سیاست خود دنبال کرده است. به گفته او، این احزاب نیز در واکنش، سطح هشدار را بالا برده و برای حفاظت از نیروها و خانواده‌ها، بسیاری از مقرها و کمپ‌های خود را تخلیه کرده‌اند. با این حال، حتی این اقدامات پیشگیرانه نیز مانع از تداوم حملات نشده است.

مجیدزاده می‌گوید:

مجیدزاده در ادامه بر نکته‌ای کلیدی تأکید می‌کند؛ به‌گفته او، احزاب کُردستان ایران اساساً خود را بخشی از جنگ میان جمهوری اسلامی و آمریکا-اسرائیل نمی‌دانند و از همان ابتدا نیز چنین موضعی را به‌صراحت اعلام کرده‌اند. او این تمایز را «ریشه‌ای» توصیف می‌کند و می‌گوید که مبارزه این احزاب، تاریخی طولانی و ماهیتی متفاوت دارد و به مطالبات اجتماعی و سیاسی در داخل ایران، به‌ویژه در کُردستان، گره خورده است. به باور او، همین پیوند عمیق با جامعه کُردستان است که جمهوری اسلامی را نسبت به این احزاب حساس و نگران کرده و حملات مداوم را به ابزاری برای اعمال فشار و ایجاد هراس تبدیل کرده است.

هیوا مجیدزاده می‌گوید:

او همچنین به حمله اخیر به کمپ «سورداش» اشاره می‌کند و می‌گوید این مکان اساساً یک کمپ غیرنظامی و محل اسکان خانواده‌ها بوده که بر اساس توافقات امنیتی میان دولت عراق و ایران تعیین شده بود. به گفته مجیدزاده، هدف قرار دادن چنین مکانی نشان می‌دهد که این حملات صرفاً جنبه نظامی ندارند، بلکه بخشی از یک سیاست گسترده‌تر برای تضعیف و حذف این احزاب و شکستن پیوند آن‌ها با جامعه‌شان است.

در بخش دیگری از این گفت‌وگو، مجیدزاده به بُعد تبلیغاتی و گفتمانی این تقابل نیز اشاره می‌کند. او می‌گوید جمهوری اسلامی در طول دهه‌ها، این احزاب را با برچسب‌هایی مانند «گروهک» یا «تجزیه‌طلب» معرفی کرده و همزمان تلاش کرده است با فشار بر دولت عراق، زمینه انتقال آن‌ها به کشورهای ثالث را فراهم کند. از نگاه او، چنین سیاستی در نهایت با هدف جدا کردن این نیروها از بستر اجتماعی‌شان دنبال می‌شود؛ هدفی که به‌گفته او، تاکنون متحقق نشده است.

مجیدزاده به زمانه می‌گوید:

مجیدزاده در پایان، بر نقش نیروهای مدنی و سیاسی خارج از ایران تأکید می‌کند و معتقد است که در شرایط کنونی، این نیروها می‌توانند با موضع‌گیری روشن علیه جنگ و همزمان محکوم کردن حملات به اقلیم کردستان، توجه نهادهای بین‌المللی را به این موضوع جلب کنند. به باور او، آنچه در این مناطق رخ می‌دهد، صرفاً یک منازعه حاشیه‌ای نیست، بلکه بخشی از یک روند گسترده‌تر سرکوب است که پیامدهای آن فراتر از جغرافیای کُردستان خواهد بود.

هیوا مجیدزاده می‌گوید: