Share

شصت و هفتمین جشنواره فیلم کن که چهارشنبه ( ۲۴ اردیبهشت/۱۴ مه) با «گریس موناکو» ساخته الیور داهان گشایش پیدا کرد، برخلاف انتظار شروع خوبی نداشت. منتقدان یک‌‌صدا «گریس موناکو» را که می‌بایست به یاد آورنده جلال و شکوه کن باشد، نپسندیدند. در جشنواره کن، امسال کارگردانان شناخته‌شده اما نسبتاً سالخورده با هم رقابت می‌کنند. این جشنواره مهم سینمایی که به گفته محمد حقیقت (پخش‌کننده و منتقد فیلم) مهم‌ترین بازار خرید و فروش فیلم در جهان است، اکنون به نیمه رسیده است.

پوشش لیلا حاتمی، داور ایرانی بخش اصلی جشنواره کن، حاشیه‌ساز بود و مثل هر سال حضور هیأتی از مدیران سینمای ایران در کن هم انتقاداتی برانگیخت. به رغم این حاشیه‌ها وقتش رسیده که بپرسیم بهترین‌های جشنواره کن در این مدت کدام فیلم‌ها بودند؟ این پرسش را با پرویز جاهد و مهدی عبدالله‌زاده، دو منتقد سینمایی که این روزها در کن به سر می‌برند، در میان گذاشتیم.

خواب زمستانی

نمایی از خواب زمستانی، ساخته نوری بیلگه جیلان؛ داستان مردی که به تدریج به استبداد روی می‌آورد

نمایی از خواب زمستانی، ساخته نوری بیلگه جیلان؛ داستان مردی که به تدریج به استبداد روی می‌آورد

پرویز جاهد، از محل برگزاری جشنواره کن به «رادیو زمانه» می‌گوید: «متأسفانه نمایش‌های بخش‌های مسابقه نخل طلا و نوعی نگاه کن آن قدر فشرده است که من فرصت نکرده‌ام فیلم‌های بخش های جنبی کن مثل دو هفته کارگردان‌ها و هفته منتقدین را ببینم، اما از میان فیلم‌هایی که در بخش مسابقه اصلی و نوعی نگاه تا الان دیده‌ام فیلم “خواب زمستانی” نوری بیلگه جیلان را بیشتر از بقیه می‌پسندم و بی‌تردید لایق نخل طلاست.»

نوری بیلگه جیلان در سال ۲۰۱۱ با فیلم «روزی روزگاری در آناتولی» در کن شرکت کرد و تحسین منتقدان را برانگیخت. او در آن زمان جایزه بهترین فیلم‌نامه را برای این فیلم به دست آورد. جیلان اکنون با «خواب زمستانی» به شصت و هفتمین جشنواره فیلم کن آمده است. موضوع این فیلم توهمات مردی است که کم کم پیر می‌شود، از پدر یک هتل و چند خانه به ارث برده، مدتی بازیگر تآتر و سینما بوده و حالا خیال می‌کند که در آناتولی، «شاه آیدین» است.

پرویز جاهد در محل برگزاری جشنواره فیلم کن

پرویز جاهد در محل برگزاری جشنواره فیلم کن

پرویز جاهد درباره «خواب زمستانی» و سینمای جیلان می‌گوید: «من کلاً سینمای جیلان را خیلی دوست دارم و سبک بصری او و شخصیت‌های تنها، غمزده و پریشان او در فضاهایی که عموماً سرد و خاکستری‌اند، مرا به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. “خواب زمستانی” جیلان هم موضوع و شخصیت‌های بسیار جالبی دارد و خیلی به آثار چخوف نزدیک است. داستان یک بازیگر تئاتر و نمایشنامه‌نویس میانسال، بدبین و ازخود‌راضی است که خود را به گوشه پرتی در دل کوهستان تبعید کرده و با زنش که خیلی از او جوان‌تر است هتلی به نام “اتللو” را اداره می‌کند و در خلوت مقاله‌های خود را می‌نویسد. جیلان، این شخصیت محوری و تحول فکری او را بسیار هوشمندانه و با به چالش کشیدن نظرات و رفتارهای او به ما می‌شناساند.»

«خواب زمستانی»، ساخته نوری بیلگه جیلان، با سه ساعت و ۱۶ دقیقه طولانی‌ترین فیلم جشنواره کن در سال ۲۰۱۴ و «خداحافظ زبان»، ساخته ژان لوک گدار، با ۷۰ دقیقه کوتاه‌ترین فیلم این جشنواره است. منتقدان از طولانی بودن «خواب زمستانی» انتقاد کرده‌اند و گفته‌اند خسته‌کننده است.

پرویز جاهد در این‌باره می‌گوید: «با اینکه فیلم طولانی است و بیش از حد بر گفت‌وگو متکی است، اما درام آن‌قدر پر تنش و دیالوگ‌ها آنقدر چالش‌گرانه است که تماشاگر علاقمند به این نوع سینما را خسته نمی‌کند، اگرچه ممکن است برای خیلی از تماشاگران عادی خسته‌کننده باشد.»

با این‌حال هنوز به پایان جشنواره راه زیادی مانده و بسیاری از فیلم‌های مهم هنوز به نمایش درنیامده‌اند. پرویز جاهد درباره فراز و فرودهای کن می‌گوید: «جشنواره کن همیشه اوج و فرودهای بسیاری داشته. امسال با این‌که نام‌های بزرگی در کن حضور دارند تا این لحظه فیلمی که از هر نظر شایسته نخل طلا باشد، ارائه نشده است، هرچند هنوز فیلم‌های گدار، کن لوچ و داردن‌ها به نمایش درنیامده و نمی‌توان پیش‌داوری کرد. در بخش نوعی نگاه اما کارهای جسورانه و رادیکال از نظر روایی و استفاده از فرم‌های بیانی متفاوت سینمایی کم نیست و به عنوان نمونه باید از فیلم شگفت‌انگیز و غافلگیرکننده‌ای به نام “خوجا”، ساخته لیساندرو آلونزو، نام ببرم که مورد توجه زیادی قرار گرفت.»

صفحه بعد:

داستان‌های وحشی و اتاق آبی

Share