Share

چند روز بیشتر به ۲۰ ژوئیه باقی نیست. در این روز مهلت شش ماهه توافق موقت ژنو پایان می‌گیرد و طرفین باید به توافق جامع و نهایی دست یافته باشند. رفت و آمدهای دییلماتیک در دور ششم مذاکرات هسته‌ای در وین هم‌چنان ادامه دارند.

حضور وزرای خارجه آمریکا، فرانسه، بریتانیا و آلمان در آخر هفته گذشته در وین، انتظار و امیدواری برای رسیدن به توافق را افزایش داده بود اما این امیدواری زیاد طول نکشید.

Kerry zarif

در پایان نشست‌ یکشنبه، وزیران خارجه اروپایی در اظهارنظرهایی مشابه، از وجود شکاف میان دو طرف و اختلافات جدی سخن گفتند و  وین را ترک کردند. خبرگزاری فرانسه در گزارشی نوشت: آن‌ها نتوانستند قفل مذاکرات هسته‌ای را بشکنند.

وزیران خارجه روسیه و چین نیز به وین نرفتند و دلیل عدم حضورشان، برگزاری اجلاس «بریکس» در برزیل عنوان شد. روزنامه بریتانیایی گاردین نوشت : هنوز پنج مساله اصلی در برنامه هسته‌ای حل نشده باقی مانده است. موضوع غنی‌سازی و تعداد سانتریفوژها برای غربی‌ها و چگونگی برداشتن تحریم‌ها از سوی تهران، مهم‌ترین موضوعات مورد اختلاف ظرفین هستند.

جان کری وزیر خارجه آمریکا که در گفت‌وگوها به همراه ظریف و کاترین اشتون حاضر بود، روز دوشنبه در پاسخ به این پرسش که آیا پیشرفتی به دست آمده گفت : مذاکرات سختی‌ست و هنوز داریم روی آن کار می‌کنیم . محمد جواد ظریف هم گفت: یک هفته کار سنگین پیش روست، ولی می‌توان به نتیجه رسید.

چه تحولی در این فاصله کم برای رسیدن به توافق پایانی در جریان است؟

با توجه به شرایط اقتصادی،سیاسی و اجتماعی کنونی ایران و نیز وضعیت منطقه آیا جمهوری اسلامی ناگزیر به توافق با قدرت‌های بزرگ برسر پرونده اتمی است ؟

آیا مهلت تعیین شده در توافق ژنو، تمدید می‌شود؟

سخن محمدجواد ظریف در باره «تاریخ‌ساز» بودن روز یکشنبه ۲۰ ژوئیه را چگونه می‌توان ارزیابی کرد؟

این پرسش ها را رادیو زمانه با دو کارشناس مسایل ایران و پرونده هسته‌ای، رضا تقی‌زاده در گلاسکو و حسن هاشمیان در استانبول در میان گذاشت.

Share