Share

یک دستفروش خرمشهری به نام  یونس عساکره در اعتراض به جمع کردن دکه میوه‌فروشی‌ خود در مقابل شهرداری این شهر خودسوزی کرد.

youns asakere

منابع محلی می‌گویند خودسوزی یونس عساکره در پیوند با طرح سامان دادن دستفروشان در اهواز و خرمشهر بوده

به گزارش مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران (هرانا)، خودسوزی یونس عساکره پس از آن روی داد که مأموران شهرداری در بخش مقابله با سد معبر، بساط میوه‌فروشی  او را جمع کردند. پیش‌تر، اخباری مبنی بر برخورد‌های خشن این واحد شهرداری گزارش شده بود.

بنابر این گزارش دستفروش ۳۴ ساله خرمشهری که با خالی کردن یک گالن بنزین روی بدنش خود را آتش زده، با ۷۰ درصد سوختگی در شرایط جسمی وخیمی به سر می‌برد.

کمپین صلح فعالان در تبعید در گزارش‌ خود نوشته این شهروند عرب ایرانی که تنها نا‌ن‌آور خانواده‌اش‌ بوده، پیشتر تقاضای مجوز داده بود، اما این تقاضا از سوی شهرداری خرمشهر بی‌پاسخ ماند.

این کمپین به نقل از مقام‌های محلی گفته برخورد با دستفروشان بدون مجوز با دستور اسماعیل ارزانی بیرگانی، فرماندار این شهر صادر شده است.

درگیری‌ها در بازار «ته ‌لنجی» آبادان

خبر‌ خودسوزی یونس عساکره در حالی منتشر می‌شود که سه روز پیش وب‌سایت خبری «صدای آبادان» گزارش داده بود که درگیری مأموران شهرداری آبادان با تعدادی از دستفروشان، به دخالت نیروی انتظامی کشیده شد. به ادعای مأموران شهرداری، دستفروشان در آستانه عید نوروز در بازارچه‌ای جدید‌التأسیس «سد معبر» کرده‌ بودند.

این بازارچه قرار بود وضعیت نامشخص دستفروشان را سامان دهد در بازار خیابان «امام خمینی» آبادان واقع شده بود.

بر اساس گزارش صدای آبادان، بازار خیابان «امام خمینی» که به بازار کالای «ته لنجی» نیز شهرت دارد، در روزهای پایانی سال یکی از مکان‌‌هایی است که در دست‌فروشان در آنجا کسب درآمد می‌کنند.

برخی نهادهای حقوق بشری خودسوزی یونس عساکره را در پیوند با طرح کلی سامان دادن به وضعیت دستفروشان در شهرهای خرمشهر و آبادان می‌دانند.

خودسوزی از ایران تا تونس و ویتنام

خودسوزی یونس عساکره اگرچه واکنش‌های زیادی را در شبکه‌های اجتماعی در پی نداشته، اما شباهت شرایط او با «محمد بن بوعزیزی»پرسش‌هایی را در افکار عمومی پیش کشیده است.

سال ۲۰۱۱ بود که خودسوزی یک میوه‌فروش دوره‌گرد به نام «طارق طیب محمد بن بوعزیزی» در برابر وزارت کشور تونس، مردم این کشور را به خیابان کشید. از آن پس نقطه مشخصی در خیابان حبیب بورقیبه در برابر وزارت کشور، بدل به محل دائمی تجمعات اعتراضی شد.

کمی بعد اعتراض‌هایی که از تونس و با خودسوزی یک میوه‌فروش دوره‌گرد معترض جرقه زده شده بود، اصل نظام و تغییر سیستم حکومتی را در بسیاری کشورهای عربی نشانه گرفت. آنچه بعدتر با نام «بهار عربی» شهرت یافت و شعار «الشعب یرید اسقاط النظام» (مردم خواهان برکناری رژیم هستند) را در پی داشت.

اعتراض محمد بن بوعزیزی که منجر به سقوط حکومت ۲۳ ساله زین‌العابدین بن علی شد، در ادامه تحولاتی که اکنون «بهار عربی» خوانده می‌شود، بارها تکرار شد. بعدتر چند معترض دیگر در سایر کشورهای عربی همچون مصر، الجزایر، موریتانی نیز دست به خود سوزی زدند.

خودکشی یا دیگرکشی

توجه به خودکشی به مثابه نوعی اعتراض و واکنش تحلیل‌های بسیاری را به دنبال داشته است. برخی از نظریه‌پردازان علوم انسانی و اجتماعی خودکشی را شکلی از «دیگر‌کشی» و واکنش به ستم دیگری یا جامعه نیز می‌دانند. این در حالی است که خودسوزی یکی از دردناک‌ترین انواع خودکشی و شدیدترین شکل واکنش طبقه‌‌بندی می‌شود.

نزدیک به پنج دهه پیش نیز، در سال ۱۹۶۳، عکس‌ یک راهب بودایی ۶۷ ساله به نام تیخ‌کوآنگ‌دوک که در شهر سایگون دست به خود سوزی زده بود،‌ شهرت جهانی پیدا کرد. این راهب ویتنامی در اعتراض به حکومت «ویتنام جنوبی» (که جامعه آن آیینی سنتی بودایی داشت) اما با آیین کاتولیسیم اداره می‌شد خود را به آتش کشید. در آن زمان این راهب توانست توجه زیادی را به وضعیت بودایی‌ها جذب کند.

در بسیاری از نقاط ایران نیز خودسوزی پدیده‌ای نسبتاً شایع است. طبق آمار پزشکی قانونی ایران بین سال‌های ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۱ بیش از ۳۰ هزار نفر بر اثر خودکشی جان خود را از دست داده‌اند.

سهم بالایی از این آمار، مربوط به خودسوزی زنانی است که تحت فشار خانواده خود در استان‌های غربی ایران دست به خودکشی زده‌اند. استان‌های ایلام، خوزستان، لرستان، کرمانشاه، و کهگیلویه و بویراحمد بیش‌ترین میزان خودکشی را دارند.

Share