پل ورهوفن، کارگردان و فیلمنامه‌نویس هلندی رئیس هیأت داوران شصت و هفتمین جشنواره فیلم برلین شد. او با فیلم‌های «یادآوری کامل» ( ۱۹۹۰) و «غریزه اصلی» ( ۱۹۹۲) به یک چهره سرشناس در سینمای جهان تبدیل شد. تلفیق سینمای اکشن با سینمای مؤلف از ویژگی‌ آثار اوست. ورهوفن از اروتیسم آغاز کرد، به سینمای علمی تخیلی راه برد که سرانجام به خاستگاه اصلی‌اش بازگردد.

پل ورهوفن، کارگردان جسور هلندی: رئیس هیأت داوران برلیناله در سال ۲۰۱۷

پل ورهوفن، کارگردان جسور هلندی: رئیس هیأت داوران برلیناله در سال ۲۰۱۷

دیتر کوسلیک، مدیر جشنواره فیلم برلین درباره گزینش ورهوفن به عنوان رئیس هیأت داوران برلیناله در سال ۲۰۱۷ گفته است:

«پل ورهوفن در ژانرهای مختلف، هم در اروپا و هم در هالیوود فیلم ساخته. کارنامه هنری او از جسارت و طبع‌آزمایی نشان دارد.»

ورهوفن پس از پایان تحصیلاتش در رشته ریاضی و فیزیک در اواسط سال‌های دهه ۱۹۶۰ به فیلمسازی روی آورد. او ابتدا در سال ۱۹۶۹ یک مجموعه تلویزیونی به نام «مردی با شمشیر» را ساخت و سپس در سال ۱۹۷۱ نخستین فیلم بلند داستانی‌اش را درباره دو زن تن‌فروش که در آرزوی یک زندگی مرفه‌اند با عنوان «چی می‌بینم… چی می‌بینم» به نمایش درآورد.

تریلر «میوه‌های ترکی» با مایه‌های پررنگی از اروتیسم که در سال ۱۹۷۴ اکران شد، او را به عنوان یک سینماگر خوش‌آتیه مطرح کرد. این فیلم در همان سال نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان شد.

«سرباز هلندی» نامزد جایزه گلدن‌گلوب در سال ۱۹۷۷ شد و «مرد چهارم» (۱۹۸۳ ) نیز درهای هالیوود را به روی او گشود. از این فیلم به عنوان نقطه عطفی در سبک فیلمسازی ورهوفن یاد کرده‌اند.

فیلم‌های «پلیس آهنی» ( ۱۹۸۷) و به ویژه فیلم «یادآوری کامل» ( ۱۹۹۰) که چشم‌اندازی از آینده را به نمایش می‌گذارند، بسیار پرفروش بودند. ورهوفن با این دو فیلم ژانر علمی – تخیلی در سینمای هالیوود را متحول کرد و در همان حال به سینمای مؤلف وفادار ماند.

با تریلر اروتیک «غریزه اصلی» ( ۱۹۹۲) او مجدداً به درونمایه فیلم‌های نخستین‌اش در هلند بازمی‌گردد. با این فیلم شارون استون به شهرت رسید و نامزد دو جایزه اسکار شد.

از سال ۲۰۰۷ به بعد ورهوفن مدتی به نویسندگی روی آورد تا اینکه در سال ۲۰۱۶ با فیلم »اله» که محصول مشترک فرانسه و آلمان است یک بار دیگر به عرصه سینما بازگشت. در این فیلم ایزابل هوپرت نقش زنی را بازی می‌کند که تخیلات سادومازوخیستی دارد و تلاش می‌کند با خواهش تن، تروماهای کودکی‌اش را تسکین دهد.

«اله» همراه با فیلم‌های «تونی اردمن» (ماری آدن)، «من، دانیل بلیک» (کن لوچ)، «جولیتا» (پدرو آلمادوار) و «اتاق» (لنی آبراهامیون) نامزد بهترین فیلم اروپایی سال ۲۰۱۶ بود.

بیشتر بخوانید:

«من، دانیل بلیک»: تلاش برای حفظ کرامت انسانی