Share

یک رابطه عاشقانه بادوام؟ اما اگر یک طرف حافظه‌اش را ناگهان از دست بدهد، چه اتفاقی می‌افتد؟ پیتر سگال، کارگردان فیلم‌های پرفروش هالیوود در سال ۲۰۰۴ این موضوع را دستمایه یک کمدی رمانتیک قرار داد: «۵۰ قرار اول» با بازی درو بریمور و آدام سندلر در نقش لوسی و هنری. وزیر خارجه ایران در گفت‌وگو با نیویورکر رابطه ایران و آمریکا را به رابطه لوسی و هنری در این فیلم تشبیه کرده است. دست‌کم اکنون می‌دانیم که محمدجواد ظریف به کمدی‌های رمانتیک بی‌علاقه نیست.

نمایی از فیلم «۵۰ قرار اول» با بازی درو بریمور و آدام سندلر در نقش لوسی و هنری

عشق را می‌توان از یاد برد. لوسی (درو بریمور) که بعد از یک سانحه رانندگی به نوع خاصی از اختلال حافظه مبتلا شده، هر آنچه را که پیش از سانحه در زندگی برایش اتفاق افتاده به یاد می‌آورد، اما آنچه را که بعد از سانحه برایش اتفاق می‌افتد از یاد می‌برد. چنین است که زندگی را در زمان حال، در دهکده‌ای آرام و در کنار خانواده‌ای مهربان که غمخوارش است می‌گذراند.

در این میان هنری (آدام سندلر) که مردی است وفادار و پایدار در عشق و دوستی، عهد عاشق لوسی می‌شود. هر بار آن‌ها قراری برای دیدار می‌گذارند و هر بار لوسی آشنایی با هنری و دلباختگی او را فراموش می‌کند. هنری هم هر بار قرار تازه‌ای می‌گذارد با این امید که لوسی حافظه‌اش را به دست بیاورد و او را از یاد نبرد.

«۵۰ قرار اول» ساخته پیتر سیگال

مبنای عشق هنری به لوسی در «۵۰ قرار اول» این پرسش است: «آیا لوسی این بار باز هم عاشق من می‌شود؟» چنین است که هنری به «سیزیف» در یک رابطه عاشقانه بدل می‌شود.

آلبر کامو، نویسنده فرانسوی در «افسانه سیزیف» می‌نویسد:

«من سیزیف را در دامنه کوه رها می‌کنم (…) همان تلاش به سوی قله‌ها کافی است که قلب انسان را آکنده کند. باید سیزیف را خوشبخت شمرد.»

محمد جواد ظریف، وزیر خارجه ایران در بخشی از گفت‌وگو با «نیویورکر» رابطه ایران با آمریکا را به فیلم «۵۰ قرار اول» تشبیه می‌کند:

«ما عصبانی نیستیم. اگر قرار باشد به راه‌حلی دست یابیم باید بتوانیم آن را بر مبنای چیزی که در دست داریم بنا کنیم، در غیر این‌صورت می‌بایست مثل فیلم ۵۰ قرار اول همه چیز را از “روز بعد از اول” آغاز کنیم و این غیرممکن است.»

ظریف سپس توافق هسته‌ای را «مبنای» رابطه ایران و آمریکا می‌نامد و می‌گوید: «در صورت فراهم بودن شرایط لازم برای مذاکرات من احتمال گفت‌وگو را رد نمی‌کنم.»

به گفته ظریف این شرایط عبارت است از قابل اتکا بودن طرف مقابل – آمریکا و به یک معنا لوسی که به اختلال حواس مبتلا شده است و با این حال هنری – ایران او را عاشقانه دوست می‌دارد. با اتکا به کامو، یک معنای دیگر سخن وزیر خارجه ایران این است:

«تلاش به سوی قله‌ها کافی نیست که قلب انسان را آکنده کند. سیزیف را نمی‌توان یک “معشوق” خوشبخت شمرد.»

بیشتر بخوانید:

ترامپ در سازمان ملل: همه کشورها ایران را منزوی کنند

Share