Share

کانون نویسندگان ایران با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرده که «اعتراف‌گیری» و نمایش تلویزیونی آن در تاریخ جمهوری اسلامی سابقه دیرینه‌ای دارد و هدفی جز مقدمه‌چینی و توجیه سرکوب‌های مدنی و ایجاد وحشت در میان مردم نمی‌توان برای آن تصور کرد. کانون نویسندگان ایران نوشته است چنین برنامه‌هایی در یک معنای وسیع‌‌تر نمایانگر سرکوب آزادی بیان است.

کانون نویسندگان ایران

شامگاه شنبه ۲۹دی برنامه «۲۰:۳۰» سیمای جمهوری اسلامی اعتراف‌های اجباری اسماعیل بخشی (نماینده کارگران هفت‌تپه) علی نجاتی (رئیس پیشین و عضو سندیکای کارگران شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه) و سپیده قلیان (فعال مدنی) را پخش کرد. در این برنامه این افراد گزاره‌هایی را که به سبک این برنامه از طرف امنیتی‌های جمهوری اسلامی دیکته می‌شود، بیان کردند. کتمان موضوع شکنجه اسماعیل بخشی و سپیده قلیان، بخشی از مستند «طراحی سوخته» بود.  پس از پخش این ویدیو، اسماعیل بخشی و سپیده قلیان بازداشت شدند.

کانون نویسندگان ایران دوشنبه یکم بهمن در واکنش به پخش اعترافات اسماعیل بخشی و سپیده قلیان از سیمای جمهوری اسلامی با انتشار بیانیه‌ای با اشاره به سابقه پخش اعترافات تلویزیونی تحت عناوینی مانند «هویت» و «چراغ» نوشته است که چنین برنامه‌هایی همواره یک قصه را تکرار می‌کنند و با هر تکرار بیشتر به ضد خود بدل می‌شوند:

 «در توضیح این تغییر و تبدیل همین بس که اگر تا پیش از این، “اعتراف‌کنندگان” در عذاب و آزار ناشی از مصاحبه‌های اجباری و تهدیدهای همواره‌ی دستگاه امنیتی، ناگزیر سکوت می‌کردند، امروز با صدای بلند شکنجه و اعتراف‌گیری را موضوع گفت‌وگوی جامعه می‌کنند. “طراحی سوخته” که آمده است تا موضوع شکنجه‌ی بازداشت‌شدگان هفت تپه را توجیه، و به زبان دقیق‌تر، لوث کند و آن را از ذهن و زبان مردم بیندازد و سروصدایش را بخواباند، خود به موضوع دیگری برای گفت‌وگو و اعتراض بدل شده است.»

کانون نویسندگان ایران در این بیانیه «اعتراف‌گیری» را نمایانگر سرکوب آزادی بیان دانسته است:

«”اعتراف‌گیری” در ساده‌ترین نقش خود سرکوب آزادی بیان است. آزادی بیان فقط آزادی در “گفتن” نیست، آزادی در “نگفتن” نیز هست. اگر کسی را به هر دلیل مجبور کنند بگوید، بنویسد، به نمایش درآورد آنچه را نمی‌خواهد و نمی‌پسندد، آزادی بیانش نقض شده است. سخنی که با سلب اختیار و آزادی از انسان به زبان بیاید بی‌اعتبار و بی‌ارزش است و باید آن را در ردیف هذیان قرار داد. زیرا عامل اعتباربخش سخن، یعنی اختیار آدمی، در آن وجود ندارد.»

 بهمن کشاورز، حقوق‌دان و رئیس اسبق کانون وکلا نیز در گفت‌وگو با دیده‌بان ایران با استناد به ماده ۹۱ قانون آئین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ گفته است در مدتی که پرونده ای در مرحله بازپرسی و تحقیقات مقدماتی قرار دارد، هیچگونه اطلاعاتی در مورد متهم یا اجزای پرونده یا آنچه که در تحقیقات گذشته است ویا می‌گذرد نباید افشا شود و این شامل گفته‌های متهم، اقرار و مانند آن هم می‌شود و بنابراین پخش اعترافات تلویزیونی بر اساس قوانین داخلی جمهوری اسلامی نیز غیر قانونی است.

بیشتر بخوانید:

هدف، پیام، مخاطب و کارکردِ موثرِ اعتراف‌های تحمیلی اخیر

Share