Share

لیدا حسینی‌نژاد – امروز سوم خرداد ۱۳۹۱، سی‌امین سالروز آزادی خرمشهر است. این شهر که در محل تلاقی رودخانه‌های اروند و کارون قرار گرفته، به‌ دلیل مجاورت با خلیج فارس و کشور عراق و وجود ذخایر عظیم نفتی همواره از اهمیت اقتصادی، تجاری و سیاسی ویژه برخوردار بوده است. 

 

خرمشهر از دو قرن پیش چندین‌بار به اشغال قوای خارجی در آمده است؛ از جمله توسط عثمانی ها در سال ۱۸۵۷ میلادی، انگلیس در سال ۱۸۸۳ میلادی و آخرین بار هم در جنگ میان ایران و عراق در تاریخ چهارم آبان سال ۱۳۵۹ بعد از ۳۵ روز مقاومت.
 
نام این شهر در دوره اشغال، به خاطر مقاومت مردم بی‌سلاح و بی‌دفاع در برابر ارتش مجهز عراق، به «خونین‌شهر» تغییر یافت. «خونین‌شهر» آن روزها، صبح سوم خرداد ۱۳۶۱ بعد از ۵۷۸ روز اشغال، در عملیاتی به نام بیت‌المقدس آزاد شد.
 
حال از آزادی خرمشهر سه دهه می‌گذرد، اما این شهر هنوز آباد نشده است. خبرگزاری «ایلنا» به همین بهانه با چند شهروند خرمشهری گفت‌وگو کرده است. اعظم شفیعی یکی از این شهروندان خطاب به مسئولان کشور می‌پرسد: چرا صدو ۵۵ هزار نفر جمعیت فعلی این شهر با وجود کاهش جمعیت خرمشهر نسبت به سه دهه قبل (به دو دلیل شهادت شماری از مردم در طول جنگ ایران و عراق و هم مهاجرت آنها)، هنوز با انواع مشکلات زندگی می‌کنند؟
 
عماد، شهروند دیگر که هیچ‌گاه به جز روزهای اشغال خرمشهر از آن شهر دور نبوده است نیز از وضعیت کنونی خرمشهر شکایت می‌کند و می‌پرسد: «امثال محمد جهان‌‌آرا جانشان را کف دست‌شان گرفتند که امروز خرمشهر حتی آب نداشته باشد؟» عماد مسئولان حکومت اسلامی را در این میان مقصر می‌داند.
 
به بهانه سالگرد آزادسازی خرمشهر، با دو نفر از شهروندان سابق این شهر گفت‌وگو کرده‌ایم: «همایون خیری»، مدرس روزنامه‌نگاری که در استرالیا زندگی می‌کند و «هوشنگ جیرانی»، روزنامه‌نگاری که ساکن چک است. همایون خیری در زمان شروع جنگ، ۱۸ سال و هوشنگ جیرانی هشت سال داشته‌ است. آن‌ها از روزهای آغازین جنگ و آنچه بر سر مردم شهر آمد برای ما می‌گویند؛ و اینکه چطور مجبور به ترک شهر و خانه‌شان شدند و آزادی خرمشهر، شهرِ خرم دهه‌های ۴۰ و ۵۰، برای آن‌ها چه معنایی داشته است و این آزادی را چگونه تجربه کرده‌اند.
 
همایون خیری:
 

هوشنگ جیرانی:
 
 
Share