برگرفته از تریبون زمانه *  
Share

خورشید در سپیدار می‌درخشد …

واژه‌ها نارسایند. نمی‌دانستم چه‌طور و چگونه از زحماتتان قدردانی کنم. دانه لوبیایی از خوراک لوبیای پنج‌شنبه شب‌های انفرادی -بازداشتگاه اطلاعات- در جیب لباسم نگه داشته بودم. دانه پخته شده پس از مدتی خشک شد، به یاد هم طبقه‌ای‌هایم این یادگار را چند روزی در پارچه خیس نگهداری کردم، ناباورانه جوانه زد. دانه جوانه‌زده را در گلدان کوچکم کاشتم، سبز شد. تقدیم به همه‌تان. تابنده باد سرنوشت‌تان …

بهار ۹۸

سپیده/ گلی از سپیدار

لینک این مطلب در تریبون زمانه


  • در همین زمینه

نامه‌ سپیده قلیان از زندان: دلم از شعله‌های نور فروزان شد

Share