Share

حشمت‌الله طبرزدی، روزنامه‌نگار، فعال دانشجویی و سیاسی، به دلیل طولانی شدن دوره حبس و به ویژه تحمل نزدیک به سه سال انفرادی (در مجموع)، نبود امکانات بهداشتی و رفاهی و نیز تغذیه نامناسب و فشارهای روحی دچار بیماری‌های گوناگون شده است.

 
 او از ۲۶ خرداد ۱۳۷۸ تاکنون در زندان و حال در زندان رجایی‌شهر به‌سر می‌برد و علی‌رغم بیماری‌ها اما به گفته خودش از روحیه خوبی برخوردار است. او در نامه‌ای که در روز چهارم خرداد منتشر کرده بود نوشت: "من به عنوان یک روزنامه‌نگار زندانی و کوشنده سیاسی به این دلیل که می‌دانم هیچ جرمی مرتکب نشده‌ام که مستحق این‌همه هزینه باشم، ولی احساس رضایت می‌کنم و روحیه خوبی دارم که هیچگاه از دست نخواهم داد."
 
اوین زندانی سیاسی در نامه خود همچنین نوشته است: "آگاهان دنیا باید بدانند که من فقط به دلیل ابراز عقیده و انتشار روزنامه و به دلیل تشکیل اتحادیه و حزب و به دلیل دعوت به میتینگ و تظاهرات مسالمت‌آمیز برای دفاع از عدالت و آزادی و دموکراسی و سکولاریسم و حقوق بشر این هزینه ها را می‌پردازم. من به دلیل مخالفت با ظلم و تبعیض و شکنجه و تفتیش عقیده و فسادهای بزرگ سیاسی، مالی، اداری، قضایی و اقتصادی حکومت باید ناعادلانه در زندان باشم."
 
آنچه در زیر می‌خوانید مرور فعالیت‌های حشمت‌الله طبرزدی طی بیش از دو دهه است.
 
سعید بیانی – نام او دیگر با زندان‌های جمهوری اسلامی پیوند خورده است. او در طول دو دهه گذشته مرتب در راه زندان اوین و خانه در حال رفت آمد بوده است.
 
او تمامی این زندان‌ها را یک به یک تجربه کرده و تمامی شکنجه‌های حکومت را از سفید و سیاه، روحی و جسمی آزموده و به جان خریده است؛ حکومتی که از اندیشه و فعالیت‌های او در هراس است، یک دم او را آسوده نگذاشته است. هرچند گاهی بیانیه‌ها و مقالات او از حصار تنگ و دالان‌های تاریک زندان رجایی شهر بیرون می‌آید و در فضای مجازی نقش می‌بندد. منتقد دهه ۷۰ آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای حال به یکی از سرسخت‌ترین مخالفان او و حکومت اسلامی بدل شده است و تاوان این مخالفت‌ها و عدم سکوت در برابر استبداد دینی را سال‌هاست که می‌پردازد.
 
حشمت‌الله طبرزدی بعد از پایان جنگ ایران و عراق در حالی که داغ از دست دادن دو برادر در جنگ را بر سینه داشت، وارد فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی شد. با روی کار آمدن اکبر هاشمی رفسنجانی و دولت سازندگی در شهریور سال ۱۳۷۳ خیلی زود به حوزه نقد حاکمیت در مفاسد اقتصادی کشیده شد. آن دوران مصادف بود با اختلاس ۱۲۳ میلیاردی محسن رفیق‌دوست، نماینده ولی فقیه در بنیاد مستضعفان و فاضل خداداد، نماینده بخش خصوصی. این اختلاس گسترده برای اولین بار در نشریه «پیام دانشجو» افشا و منعکس شد. حشمت‌الله طبرزدی در پی این افشاگری بهای سنگینی را پرداخت. بازداشت، یک سال حبس تعزیری، یک میلیون تومان جزای نقدی، توقیف نشریه «پیام دانشجو» و دو حمله سازمان یافته گروه انصار حزب‌الله به دفتر نشریه هزینه این افشاگری بود.
 
این فعال سیاسی در سال ۱۳۷۵ نیز از گزند قاضی مرتضوی بی‌نصیب نماند. قاضی جوان آن روز‌ها که تازه طعم پست و منصب حاصل از ذوب شدن در ولایت را می‌چشید، «پیام دانشجو»ی طبرزدی را برای همیشه توقیف کرد تا این نشریه دانشجویی اولین قربانی جلاد مطبوعات باشد. برگزاری میتینگ‌های دانشجویی از سوی اتحاد اسلامی دانشجویان و دانش‌آموختگان که حشمت الله طبرزدی دبیرکل آن بود مزید بر علت شد تا وی با حکم سعید مرتضوی بازداشت و راهی اوین شود.
 
این فعال سیاسی در سال ۱۳۷۵ نیز از گزند قاضی مرتضوی بی‌نصیب نماند. قاضی جوان آن روز‌ها که تازه طعم پست و منصب حاصل از ذوب شدن در ولایت را می‌چشید، «پیام دانشجو»ی طبرزدی را برای همیشه توقیف کرد تا این نشریه دانشجویی اولین قربانی جلاد مطبوعات باشد.
او اما دست‌بردار نبود. در سال ۱۳۷۶ بار دیگر به دلیل برگزاری میتینگ دانشجویی برای نقد رهبری در ارتباط با پاسخگو نبودن او به مردم، مورد ضرب و شتم شدید انصار حزب‌الله در دفتر اتحادیه قرار گرفت و به یک سال حبس تعلیقی محکوم شد.
 
دیری نپاید که مهندس طبرزدی به کلی خط و خطوط قرمز حکومت را درنوردید و در عید ۱۳۷۸ طی بیانیه‌ای از سوی اتحادیه اسلامی دانشجویان و دانش آموختگان خواستار جمهوری دموکراتیک و سکولار شد. در ۲۶ خرداد‌‌ همان سال که مصادف شد با تظاهرات دانشجویی، دبیر کل جبهه دموکراتیک ایران این بار به عنوان سردبیر هفته‌نامه «هویت خویش»، بیانیه یاد شده را در همین نشریه منتشر کرد. در پی آن حکومت «هویت خویش» را توقیف کرد و او و چندتن دیگر در بند ۲۰۹ و بازداشتگاه مخوف توحید زیر شکنجه‌های حکومت قرار گرفتند.
 
یک سال بعد در فروردین ماه سال ۱۳۷۹، در پی نامه انتقادی طبرزدی به سیدعلی خامنه‌ای و انتقاد نسبت به عملکرد رهبر جمهوری اسلامی و شکنجه‌گاه توحید، بار دیگر با جمعی از اعضای جبهه دموکراتیک ایران که او بنیانگذارش بود در دفتر کارش با حمله مسلحانه عوامل سپاه پاسداران بازداشت شد و ۹ ماه را در سلول انفرادی اطلاعات سپاه، عشرت‌آباد و وزارت دفاع زیر شکنجه قرار گرفت.
 
در ۱۸ تیر ۱۳۸۱ در پی اعلام فراخوان جبهه دموکراتیک ایران برای پاسداشت جنبش دانشجویی ۱۸ تیر ۱۳۷۸ طبرزدی به همراه تعدادی از دوستان بازداشت شد و هشت ماه و نیم در زندان بند دو الف اطلاعات سپاه زیر شکنجه قرار گرفت و چند ماه بعد ماموران اطلاعات به خانه وی یورش بردند و دو فرزند طبرزدی را با خود بردند.
 
سال بعد، در ۲۰ خرداد ۱۳۸۲ به دنبال تظاهرات شبانه دانشجویان که ۱۰ شب پیاپی در اطراف کوی دانشگاه ادامه داشت و مورد حمایت گسترده مردم تهران قرار گرفت، طبرزدی با حکم و دستور قاضی حداد در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب در خانه‌اش بازداشت و پس از سه ماه انفرادی به بند ۳۵۰ منتقل کردند.
 
فشار به خاتواده فعالان سیاسی
 
حکومت که از ادامه مبارزات بی‌امان حشمت الله طبرزدی درمانده شده بود، خانواده وی را هدف قرار داد. در سال ۱۳۸۲ محمد و علی دو فرزند مهندس را بازداشت کرد و به مدت ۲۵ روز در بند انفرادی ۲۰۹ مورد بازجویی قرار داد.
 
قاضی حداد در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب، حشمت الله طبرزدی را به ۱۳ سال حبس در برازجان و ۱۰ سال محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی محکوم کرد که با اعتراض وکیل وی این محکومیت به هفت سال حبس و ۱۰ سال محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی تغییر یافت.
 
در سال ۱۳۸۷ حشمت الله طبرزدی و گروهی از فعالان سیاسی داخل کشور به منظور ایجاد همبستگی و انسجام وسیع مبارزاتی، شورایی را با حضور شخصیت‌های سیاسی جبهه‌ها و جریان‌های سیاسی گوناگون و چهار جنبش زنان، دانشجویی، معلمان و کارگران تشکیل دادند و خود او به عنوان سخنگوی همبستگی وارد کارزار مبارزه شد.
 
حشمت‌الله طبرزدی، در بخشی از پیام خود در دی ماه ۱۳۹۰ در زندان رجایی شهر نوشت: «در این سی و دو سال ما می‌توانیم داوری کنیم که بین جمهوریت و حاکمیت مردم (حاکمیت ملی) با اسلامیت البته به معنای فقاهت یا کار‌شناسی فقهی که بخشی از روحانیون انجام می‌دهند، همواره یک نوع ناسازگاری وجود داشته است (عکس: حشمت‌الله طبرزدی در میان معترضین به انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۹).
دی ماه سال ۱۳۸۸بعد از تظاهرات گسترده مردم تهران در روز عاشورا به دلیل حمایت از جنبش سبز از طریق نوشتن مقاله‌ها و صدور بیانیه و شرکت در مصاحبه‌ها و تظاهرات مسالمت‌آمیز بار دیگر توسط وزارت اطلاعات در منزل خود بازداشت شد و چهارماه در بند ۲۰۹ و ۲۴۰ تحت انواع شکنجه‌های روحی و جسمی قرار گرفت و قاضی پیرعباس وی را به ۹ سال حبس و ۷۵ ضربه شلاق محکوم کرد. به دلیل اعتراض وی، در دادگاه تجدید نظر حکم وی به هشت سال تقلیل یافت. حشمت الله طبرزدی پس از آن به بند ۳۵۰ و زندان کچویی و دست آخر به زندان رجایی‌شهر منتقل شد.
 
او در زندان نیز دست از مبارزه علیه حکومت ولایی برنداشته است. در زندان رجایی‌شهر، نامه‌ای خطاب به مجامع بین‌المللی حقوق بشری در ده بند تدوین و علیه سیدعلی خامنه‌ای اعلان جرم کرد. در این دادخواست وی از نبودن و سلب حق آزادی بیان، تفتیش عقاید، شکنجه، بازداشت خودسرانه، توقیف نشریات، اخلال در تشکیلات، فشار به خانواده و ضرر و زیان مالی و جسمی که به او و خانواده‌اش وارد شده، اعلام شکایت و دادخواست کرده است.
 
این فعال و زندانی سیاسی در بخشی از پیام خود در دی ماه ۱۳۹۰ در زندان رجایی شهر می‌گوید: «در این سی و دو سال ما می‌توانیم داوری کنیم که بین جمهوریت و حاکمیت مردم (حاکمیت ملی) با اسلامیت البته به معنای فقاهت یا کار‌شناسی فقهی که بخشی از روحانیون انجام می‌دهند، همواره یک نوع ناسازگاری وجود داشته است. حکومت دینی که در واقع ناسازگاری بین حاکمیت ملی و قوانین فقهی تعیین شده از سوی فقها را در بر دارد در یک بن‌بست قرار گرفته است و فکر می‌کنم راه دمکراسی‌خواهی و راه مبارزه مسالمت‌آمیز برای حقوق بشر پیش روی ملت ایران است.»
 
حال او و دیگر زندانیان سیاسی در شرایط نگران‌کننده‌ای به‌سر می‌برند، وضعیت زندان رجایی‌شهر کم از اردوگاه مرگ آشویتس زمان نازی‌ها ندارد. در چنین شرایطی خبر مرگ تدریجی زندانیان سیاسی در زندان‌های جمهوری اسلامی می‌رود تا به امری عادی و معمول تبدیل شود. 

 

Share