Share

جمعه یکم مه/ ۱۲ اردیبهشت روز جهانی کارگر با روز معلم همزمان شده است. به این مناسبت سندیکای کارگران شرکت واحد، تشکل‌های مستقل معلمان و تشکل‌های مستقل کارگران و بازنشستگان در بیانیه مشترکی مهم‌ترین خواسته‌های صنفی کارگران و معلمان را یادآوری کردند: آزادی کارگران، معلمان، دانشجویان و همه فعالان مدنی و سیاسی، حقوق برابر برای زنان و مردان، افزایش حداقل دستمزد متناسب با تورم، دستیابی تمام کودکان به آموزش رایگان، لغو سیاست‌های خصوصی‌سازی و ارزان‌سازی نیروی کار و توقف فوری کار کودکان.

وضع معیشتی کارگران، معلمان، بازنشستگان و سایر حقوق‌بگیران دشوارتر و بحرانی‌تر از قبل شده است. سندیکای کارگران شرکت واحد، تشکل‌های مستقل معلمان و تشکل‌های مستقل کارگران و بازنشستگان در بیانیه مشترکی می‌گویند این سیاست کلی نظام است. (عکس یک خانواده ایرانی در اصفهان. shutterstock)

سه تشکل مهم صنفی ایران در بیانیه مشترک خود به مناسبت روز جهانی کارگر و روز معلم اعلام کردند وضع معیشتی کارگران، معلمان، بازنشستگان و سایر حقوق‌بگیران در سال جاری دشوارتر و بحرانی‌تر از قبل شده است. صرف‌نظر از تأثیر همه‌گیری ویروس کرونا بر اقتصاد ایران که بیشتر صاحبان کسب و کارهای کوچک را تحت تأثیر قرار داده، کارگران، معلمان و بازنشستگان ایرانی به دلیل سیاست‌های دولت‌ها، تعدیل اقتصادی، خصوصی‌سازی‌ها و تعطیلی واحدهای تولیدی و همچنین خصوصی کردن آموزش و بهداشت عمومی در مضیقه مالی و معیشتی قرار گرفته‌اند. سه تشکل صنفی ایران یادآوری کردند:

«[این سیاست‌ها] فراتر از دولت‌ها، سیاست کل حاکمیت است و جناح‌های سیاسی بر روی آن اتفاق‌ نظر دارند.»

شورای عالی کار  پنج‌شنبه ۲۱ فروردین بدون توجه به نرخ تورم و هزینه سبد معیشت خانوار، دستمزد سال ۹۹ را با اکثریت آراء یک میلیون و ۸۳۵ هزار تومان تعیین کرد که به نسبت مزد سال ۹۸، ۲۱ درصد افزایش یافته و با توجه به نرخ تورم، به یک معنا بیش از ۲۵ درصد از قدرت خرید کارگران کاسته است. سندیکای کارگران شرکت واحد، تشکل‌های مستقل معلمان، تشکل‌های مستقل کارگران و بازنشستگان در بیانیه مشترک خود با اشاره به حداقل دستمزد نوشتند:

«دولت در همراهی کامل با صاحبان سرمایه که اکثر آنان از رانت وفاداری به سیستم برخوردارند، با افزایش ۲۱ درصدی حداقل دستمزد برای سال ۹۹، نه‌تنها چهره ‌نمایشی سه‌جانبه‌گرایی را از قبل آشکارتر نمود بلکه نشان داد که می‌خواهد وضعیت معیشت حقوق‌بگیران را از قبل سخت‌تر و سفره‌هایشان را خالی‌تر نماید.»

سه تشکل مهم صنفی ایران در ادامه این بیانیه اعلام کردند که در گام نخست برای مقابله با این سیاست‌ها لازم است که کارگران و معلمان و سایر حقوق‌بگیران با هم متحدتر شوند. آن‌ها در ادامه بیانیه مشترک خود نوشتند:

«هرچند امسال شرایط تجمع و برگزاری مراسم جشن روز جهانی کارگر و معلم به علت شیوع ویروس کرونا فراهم نیست، اما فراموش نمی‌کنیم که ما در ایران همه‌ساله به خاطر برگزاری روز جهانی کارگر و روز ملی معلم، توسط عوامل امنیتی سرکوب و بازداشت می‌شویم و حتی اجازه برگزاری مراسمی مربوط به خودمان را نداریم. در سال گذشته ده‌ها تن از اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد، تعدادی از فعالان کارگری، بازنشسته، دانشجویی و صنفی فقط به دلیل شرکت در مراسم اول ماه مه و ده‌ها تن از معلمان عضو تشکل‌های صنفی در سراسر ایران به خاطر شرکت در مراسم روز معلم بازداشت، توبیخ و بعضاً به حبس‌های طولانی‌مدت محکوم شدند که این محکومیت‌ها و روند سرکوب همچنان ادامه دارد.»

سندیکای کارگران شرکت واحد، تشکل‌های مستقل معلمان، تشکل‌های مستقل کارگران و بازنشستگان در بیانیه مشترک خود، مهم‌ترین خواسته‌هایشان را اعلام کردند: آزادی کارگران، معلمان، دانشجویان و همه فعالان مدنی و سیاسی، حقوق برابر برای زنان و مردان، افزایش حداقل دستمزد متناسب با تورم، دستیابی تمام کودکان به آموزش رایگان، لغو سیاست‌های خصوصی‌سازی و ارزان‌سازی نیروی کار و توقف فوری کار کودکان.

 خواسته‌های مشترک کارگران و معلمان:

برابری

حقوق برابر برای زنان و مردان در همه زمینه‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی

فراهم کردن شرایط لازم برای دستیابی تمام کودکان به آموزش رایگان، باکیفیت و عادلانه، خدمات بهداشتی رایگان و امکانات ورزشی و تفریحی مناسب

توقف فوری کار کودکان و بازگرداندن کودکان بازمانده از تحصیل به چرخه مدرسه

اجرای قانون مدیریت خدمات کشوری به‌صورت کامل، به‌خصوص برای بازنشستگان فرهنگی و تأمین بیمه پایه فراگیر، کارآمد و رایگان برای تمام بازنشستگان

آزادی

حق داشتن تشکیلات مستقل، تجمع، اعتراض و حق اعتصاب، سندیکایی و کانون‌های صنفی

آزادی تمامی کارگران، معلمان، دانشجویان و همه فعالان مدنی و سیاسی دربند

دستمزد

افزایش حداقل دستمزد، متناسب با تورم واقعی و هزینه‌های معیشتی واقعی خانوارهای کارگران و همسان‌سازی حقوق معلمان شاغل و بازنشسته با سایر حقوق‌بگیران

لغو سیاست‌های خصوصی‌سازی، سیاست‌های ارزان‌سازی و بی‌ثبات‌سازی نیروی کار، تعدیل اقتصادی، تعطیلی کارگاه‌ها و اخراج‌های بی‌رویه، توقف خرید خدمات آموزشی و برخورداری از امنیت شغلی معلمان خرید خدمت و نیروی کارآموزشی در بخش خصوصی

بیشتر بخوانید:

اعتراضات و مسائل عمده کارگری در ایران در یک سال گذشته

زمانه کارگری

Share