Share

با نگاهی به روند و اهدافی که جمهوری اسلامی برای برنامه هسته ای در پیش گرفته، دو پرسش اساسی پیش روی ما قرار دارد: آیا برنامه هسته‌ای آن طور که مقام‌های جمهوری اسلامی ادعا می‌کنند، یک «برنامه ملی» است؟ و چرا گروه بزرگی از روشنفکران ایرانی از بحث و گفت‌وگو درباره برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی خودداری می کنند؟

فرج سرکوهی، نویسنده و روزنامه نگار ساکن آلمان، در گفت وگو با زمانه به این پرسش ها پاسخ داد. به باور سرکوهی، برنامه هسته‌ای ایران نه تنها یک برنامه ملی نیست، بلکه علیه منافع ملی است.

▪️ گفت‌وگوی زمانه با فرج سرکوهی را بشنوید:

فعالیت‌های هسته‌ای ایران به قبل از انقلاب ۵۷ و دهه ۳۰ خورشیدی باز می‌گردد. ایران در سال ۱۳۳۶ به عضویت آژانش بین المللی انرژی اتمی در آمد و سال ۱۳۵۳ سازمان انرژی اتمی ایران تاسیس شد. در آن زمان طرحی به منظور ساخت یک نیروگاه اتمی با هدف تولید برق در بوشهر ارائه و دنبال شد.

برنامه هسته‌ای ایران با اهدافی فراتر از تولید انرژی، به طور جدی بعد از انقلاب اسلامی در دهه شصت شمسی و با فعالیت یک راکتور تحقیقی ــ آزمایشی در اراک آغاز به کار کرد. در حال حاضر ایران دارای ۱۳ سایت، تاسیسات و مراکز پژوهشی هسته‌ای در سراسر کشور است و تاسیسات هسته‌ای یا کارخانه غنی سازی اورانیوم نطنز از مهم ترین تاسیسات هسته ای ایران به شمار می آید.

تاسیسات غنی‌سازی اورانیوم نطنز صبح پنجشنبه ۱۲ تیرماه ۱۳۹۹ دچار انفجار و آتش سوزی شد. در پی این حادثه بار دیگر نام تاسیسات هسته‌ای نطنز بر سر زبان‌ها افتاد. هنگامی که اخبار انفجار در تاسیسات غنی‌سازی اورانیوم نطنز منتشر شد، ساکنین محلی و حتی ساکنین شهرهای اطراف نطنز، در شبکه‌های اجتماعی درباره ابعاد این حادثه ابراز نگرانی کردند.

▪️ نقشه اینتراکتیو تاسیسات و سایت‌های هسته‌ای ایران

در حال حاضر ایران دارای ۱۳ سایت، تاسیسات و مراکز پژوهشی هسته‌ای در سراسر کشور است. این مراکز و تأسیسات هسته‌ای شامل معادن اورانیوم و فرآوری سوخت هسته‌ای، کارخانه‌های غنی‌سازی اورانیوم، نیروگاه‌ تولید انرژی و تولید آب سنگین و مراکز تحقیقات اتمی می‌شود.


درهمین زمینه:

دادخواست مهران مصطفوی را که یک توافق ملی را درباره سیاست هسته‌ای ایران پیشنهاد می‌کند، امضاء کنید.

Share