Share

نمایشگاه مجسمه‌های پوشیدنی پرویز تناولی، مجسمه‌ساز ایرانی و شاگردان وی در نگارخانه دارالفنون کویت گشایش یافت.

 

خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) نوشت، ٢٧ آذرماه سال جاری نمایشگاه "مجسمه‌های پوشیدنی" شامل یک‌صد اثر هنری دارای شکل‌ها و نقش‌مایه‌های ایرانی ساخته پرویز تناولی، مجسمه‌ساز، نقاش و پژوهشگر ایرانی و جمعی از شاگردان حلقه مجسمه‌سازی وی با اقبال بسیار هنردوستان و علاقه‌مندان در نگارخانه دارالفنون کویت گشایش یافت.

 

در این نمایشگاه، شاگردان تناولی از جمله علی و امیر موسوی‌زاده،‌ آناهیتا عناصری، آتنا اخوان، آزاده طبیبان، فریش البرزکوه، حسنا اربابی، لیلی طاهری، مهروز بلادی، مهسا خیرخواه، مریم طبایی، نریمان نخجیری، نازمریم شیخ‌ها، نیلوفر صالحی، روشنک رمضانی، سحر دوستار، سارا رمزی، سارا ویژه، سپیده نوری، شبنم ارفند، سوگل جامدار و سوزان مصطفوی در کنار آثار این هنرمند مجسمه‌های خود را ارائه کرده‌اند.

 

آثار ارائه شده در این نمایشگاه، افزون بر ارزش و کیفیت هنری، دارای جنبه کاربردی نیز هستند و می‌توان از آن‌ها به‌عنوان زیورآلات تزئینی نیز استفاده کرد.

 

پرویز تناولی معتقد است هنر جواهرسازی از جمله هنرهای از یاد رفته ایرانی است که پس از دوران قاجار، به‌کلی از رواج افتاده است

در این نمایشگاه با نگاهی روزآمد و پست‌مدرنیستی نمونه‌هایی از زیورآلات هنری برگرفته از نقش‌های ایران باستان مانند سر اسب، و یا نقش‌مایه‌های ایرانی رایج در قرن‌های هفتم و هشتم هجری ارائه شده است.

 

در میان آثار ارائه شده در این نمایشگاه می‌توان به نمونه‌هایی از آثار شناخته شده پرویز تناولی چون زیورمجسمه‌های "هیچ" و یا شیرهای گبه‌ای این هنرمند اشاره کرد.

 

مجموعه مجسمه‌های "هیچ" از محبوب ترین و معروف‌ترین سری کارهای پرویز تناولی هستند.

 

به گفته تناولی، نخستین بار در سال ١٣۴٣در سکوت و خاموشی، "هیچ" به سراغش آمده است و حاصل آن ترکیبی شد از یک دایره و کلمه هیچ از جنس پلاستیک در بالا و یک جفت دست گچی در پایین.

 

این اثر نخستین بار در نمایشگاه "بورگز" در تهران به نمایش گذاشته شد.

 

مجسمه‌های "هیچ" پرویز تناولی در سال های اخیر همراه با دیگر مجموعه آثارش در حراجی های مهم دنیا از جمله حراج کریستی جایگاه ویژه ای داشته و از نظر قیمت آثار به فروش رسیده نیز رکوردهای بی سابقه ای را بر جا گذاشته است.

 

به گزارش تارنمای روزنامه اعتماد، ایده جواهرسازی و پرداختن تناولی به ساختن مجسمه‌های کوچک به سال ١٣۴١ برمی‌گردد.

 

وی معتقد است هنر جواهرسازی از جمله هنرهای از یاد رفته ایرانی است که پس از دوران قاجار، به‌کلی از رواج افتاده است. این هنر از هزاران سال پیش تا دوره قاجار بدون وقفه جریان داشته، اما از زمانی که رفت‌وآمدهای ایرانیان به فرنگ اتخاذ شد، هنر جواهرسازی نیز جای خود را به جواهرسازی غربی داد.

 

 

Share