Share

afshin osanlooاکبر محمدی، زهرا بنی یعقوب، امیر حشمت ساران، امیدرضا میرصیافی، هدی صابر، محسن دکمه چی، ستار بهشتی و هفته پیش هم افشین اسانلو، همگی در زمره زندانیان سیاسی بودند که در سال‌های اخیر و در طول دوران محکومیت خود، در زندان، جان خود را از دست دادند. این فهرست را کماکان می‌توان ادامه داد و به سال‌های قبل‌تر رفت.

مقامات قضائی ایران، عمدتاً علت مرگ این افراد را «ایست قلبی» اعلام کرده‌اند. صرف نظر از اینکه خانواده‌ها و نزدیکان این افراد (برای نمونه خانواده افشین اسانلو) منکر هرگونه سابقه بیماریِ جان باخته خود هستند. جای این پرسش هست که چرا مسئولان زندان، بیماری زندانی را جدی نگرفته‌اند و به عنوان نمونه در مورد هدی صابر آن قدر دیر اقدام کردند که کار از کار گذشته بود.

رژیم حقوقی ایران درباره‌ حفاظت از سلامت و جان زندانی چه می‌گوید؟ چه مکانیسم‌ها یا سازوکارهایی در دست هست تا جلوی تکرار این حوادث گرفته شود؟ آیا در این زمینه می توان به سازوکارهای بین‌المللی امید داشت؟

در گفت‌وگوی حقوق بشری این هفته رادیو زمانه، به بهانه انتشار خبر درگذشت افشین اسانلو، از فعالان کارگری در زندان رجایی‌شهر کرج، با مهناز پراکند، حقوقدان و وکیل‌ دادگستری که خود سال‌هایی زیادی را در زندان‌های ایران گذرانده است صحبت کرده‌ایم و در نخستین پرسش از او درباره ضمانت‌های موجود رژیم حقوقی ایران درباره‌ی سلامت و جان زندانی پرسیده‌ایم.

[podcast]http://www.zamahang.com/podcast/2010/20130625_HoghoughBashar_MahnazParakand_BehnamDaraiezadeh.mp3[/podcast]

Share