فراخوانی برای همبستگی فمینیستی با مردم ایران در برابر استبداد

ما، جمعی از فمینیست‌های ایرانی، در روزهایی که جمهوری اسلامی با قطع اینترنت و بستن تمام راه‌های ارتباطی به روی مردم ایران، دست به کشتار گسترده‌ معترضان زده است، می‌خواهیم برای ایستادن دربرابر این جنایت، دستانمان را به سوی جامعه مدنی و فمینیست‌های جهان دراز کنیم. ما از جامعه‌ مدنی جهانی می‌خواهیم که با تمام توان و با استفاده از همه مکانیسم‌های مستقل ملی و بین‌المللی، برای توقف ماشین کشتار و سرکوب در ایران در کنار مردمی باشند که در اعتراض به وضعیت وخیم اقتصادی کشور، و فراتر از آن، در اعتراض به تمامیت‌خواهی نظام حاکم، در دی ماه ۱۴۰۴ به خیابان آمدند.

مردم ایران نه امروز، که سال‌هاست فریاد می‌زنند که تغییر این وضعیت بدون تغییر ساختارهای کلان نظام سیاسی کشور ممکن نیست و با صراحت و روشنی خواستار سرنگونی جمهوری اسلامی در ایران هستند. بسیاری از این مردم همان معترضانی هستند که پیش از این در خیزش «زن، زندگی، آزادی» و قبل‌تر در اعتراض‌های مسالمت‌آمیز گسترده در سال‌های ۹۶ و ۹۸ هم با همین خواسته‌ها به خیابان آمده بودند.

با وجود قطع اینترنت و تماس تلفنی با خارج از ایران، خبرهای رسیده از داخل کشور حاکی از کشتار و بازداشت گسترده معترضان در شهرهای مختلف ایران است. هنوز آمار دقیقی از تعداد کشته‌شدگان در دسترس نیست، اما گزارش‌های رسیده از شلیک به معترضان با سلاح‌های سنگین جنگی، جسدهای روی‌ هم افتاده در کف خیابان‌‌ و وضعیت بیمارستان‌ها و سردخانه‌ها نشان می‌دهد که کشتاری وسیع صورت گرفته است و ادامه دارد. به‌گفته‌ نهادهای مدنی و رسانه‌های ایرانی، شمار کشته‌شدگان اعتراضات به هزاران نفر رسیده است.

حمله‌‌ ماموران امنیتی به بیمارستان‌ها، ربودن معترضان مجروح و خودداری از تحویل پیکر کشته‌شدگان به خانواده‌هایشان، بخشی دیگر از خشونت عریان حکومت ایران است. از سوی دیگر تهدیدهای مقام‌های جمهوری اسلامی، خطر اعدام‌های گسترده و فراقضایی بازداشت‌شدگان را ایجاد کرده است. هم‌زمان با تداوم سرکوب خشونت‌بار معترضان، ما نگران شنیده نشدن صدای این مردم معترض نیز هستیم. در حالی‌که قدرت‌های بین‌المللی و گروه‌هایی از اپوزیسیون ایران، هر یک بنا بر باورها، اولویت‌ها و برداشت خود از «منافع مردم ایران» در صحنه فعال‌اند، بازتاب دادن تنوع و تکثر در جامعه‌ ایران و چند صدایی موجود میان معترضان، بخش مهمی از این مبارزه برای تحقق خواسته‌های مردم به شمار می‌رود.

ما، فمینیست‌ها در برابر هر تلاش سازمان‌یافته خصوصا خشونت‌بار برای تحمیل تنها یک نگاه واحد به امروز و فردای ایران ایستاده‌ایم و باور داریم دستیابی به جامعه‌ای آزاد، تنها از مسیر شنیدن و پذیرش تنوع و صداهای گوناگون کشورمان ممکن است. می‌خواهیم صدای خود را بلند کنیم و بگوییم جنبشی که در سال ۱۴۰۱ با شعار مترقی زن، زندگی، آزادی شکل گرفت و گروه‌های گوناگون به‌حاشیه‌رانده‌شده درون ایران را در چهارراه تبعیض‌ها گرد هم آورد، هنوز زنده است. ما به‌عنوان بخشی از جامعه‌ مدنی ایران، آینده‌ای آزاد، همه‌شمول، آباد، دموکرات، سکولار، پایبند به اجرای عدالت و حقوق بشر و فارغ از هرگونه تبعیض جنسیتی را برای کشورمان خواهانیم. امیدواریم فضایی فراهم شود که تمامی مردم ایران بتوانند مطالبات و آرزوهایشان برای آینده‌ی ایران را در فضایی آزاد بیان کنند و شاهد گذاری مسالمت‌آمیز و دموکراتیک از حکومت سرکوبگر و مستبد جمهوری اسلامی باشند.

ما برای تحقق این گذار دموکراتیک، شما، همه فمینست‌های  جهان، را تصور می‌کنیم که در بزرگ‌ترین میدانی که وسعتی  برای پذیرش همه‌ی انسان‌های جهان دارد، دست‌های ما را گرفته‌اید تا در این مبارزه تنها نمانیم. ما از شما می‌خواهیم:

اگر فمینیسم به معنای ایستادن در برابر خشونت، استبداد و بی عدالتی است، امروز ایران یکی از میدان‌های اصلی آن است.

جمعی از فمینیست‌های ایرانی در دیاسپورا

۲۴ دی‌ماه ۱۴۰۴