محسنی اژهای: عدهای عبرت نگرفتهاند و مدام توصیه به مذاکره میکنند
گزارشها از کانالهای پنهان دیپلماتیک میان تهران و واشنگتن، شکاف گفتار رسمی و رفتار عملی در حاکمیت را پررنگتر کرده است.
بخش خبر
محسنی اژهای رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی
غلامحسین محسنی اژهای، رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی، دوشنبه ۶ بهمن در نشست شورایعالی قوه قضائیه با لحنی تند از جریانهایی در درون حاکمیت انتقاد کرد که بهگفته او همچنان «نسخه مذاکره» را تجویز میکنند. او تصریح کرد:
عدهای هنوز از گذشته عبرت نگرفتهاند و مایل به تجربه مجدد راهها و مسیرهای شکستخوردهاند؛ آنها مدام توصیه به مذاکره میکنند.
رئیس قوه قضائیه با زیر سؤال بردن منطق این رویکرد، افزود کسانی که بر مذاکره تأکید دارند، «همه مسیرهای مقابله با تعدیات و زورگوییهای دشمن را مسدود میدانند» و بدون توجه به تجربههای پیشین، بار دیگر بر گفتوگو با «دشمن غدار» اصرار میورزند. محسنی اژهای در قالب پرسشی انتقادی گفت: «مگر دشمن غدار در مقطع پیشین، در میانه مذاکره، جنگ را به ما تحمیل نکرد؟»
او «جنگ ۱۲روزه» را نقطه عطفی در مواجهه ایران و «دشمنانش» دانست و مدعی شد این جنگ در حالی به کشور تحمیل شد که مذاکرات در جریان بوده است؛ جنگی که بهگفته او «به سبب اقتدار ایران اسلامی» با عقبنشینی «دشمن» پایان یافت.
محسنی اژهای همچنین با پیوند زدن اعتراضات داخلی، اقدامات تروریستی و فشارهای اقتصادی به همان منازعه، تأکید کرد: «اغتشاشات خیابانی و فشار همهجانبه اقتصادی، مراحل دیگری از جنگ ۱۲روزه دشمن است.» او همچنین به آرایش نظامی «دشمنان» در منطقه و «عملیات روانی» درباره احتمال حمله نظامی اشاره کرد و نتیجه گرفت که هدف نهایی این اقدامات «به زانو درآوردن» حکومت اسلامی است؛ هدفی که به باور او «محال» خواهد بود.
این سخنان در حالی بیان میشود که همزمان، نشانههایی از تحرکات دیپلماتیک پشتپرده منتشر شده است. روزنامه «اسرائیل هیوم» بهنقل از یک منبع ارشد اسرائیلی گزارش داده است که استیو ویتکاف، فرستاده ویژه دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، در حال پیگیری یک مسیر دیپلماتیک با تهران است و عملاً نقش واسطه میان دو طرف را ایفا میکند.
بهگفته این منبع، ویتکاف برای متقاعد کردن ترامپ به تعویق انداختن حمله نظامی، پیامی از عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، بههمراه «یک تضمین مکتوب» از سوی مسعود پزشکیان، رئیسجمهور ایران، به رئیسجمهور آمریکا ارائه کرده است؛ ادعایی که اگرچه از سوی مقامات رسمی ایران تأیید یا تکذیب نشده، اما در تضاد آشکار با ادبیات تند ضدمذاکره در سطوح بالای قضائی و سیاسی قرار میگیرد.
همزمانی این دو روایت—یکی در تریبون رسمی که مذاکره را «مسیر شکستخورده» میخواند و دیگری در رسانهای نزدیک به محافل قدرت اسرائیل که از پیامها و تضمینهای دیپلماتیک سخن میگوید—بار دیگر این پرسش را برجسته کرده است که سیاست واقعی جمهوری اسلامی در قبال مذاکره و تقابل چیست: رد قاطع گفتوگو یا ادامه آن در سایه، بدون پذیرش هزینههای سیاسیاش در داخل.
نظرها
نظری وجود ندارد.