سوگواری جمعی؛ تبدیل رنج به یک کار سترگ
در ایران پس از اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ و کشتار هزاران نفر از مردم معترض، سوگواری در آیین چهلم کشتهشدگان معنای تازهای پیدا کرده است. در این رابطه گفتوگوی زهرا باقری شاد با دکتر عباس آزادیان، روانپزشک ایرانی ساکن کانادا را بشنوید.
زهرا باقری شاد در گفتوگو با دکتر عباس آزادیان
سوگ ـ تصویر از شاتراستاک
سهشنبه ۲۸ بهمن، مراسم چهلم کشتهشدگان اعتراضات سراسری دی ماه ۱۴۰۴ در بسیاری از شهرها و روستاهای ایران برگزار شد و در چند روز اخیر ادامه یافت. با اینکه چهلم در یک سنت مذهبی ریشه دارد اما در فرهنگ عمومی ایران حتی در میان کسانی که باورهای مذهبی قوی هم ندارند جایگاه خاصی دارد؛ بهعنوان یک فرصت برای دورهم بودن خانواده و دوستان و حمایت عاطفی از بازماندگان. از نگاه روانشناسی نیز مراسم چهلم ممکن است نقطه عطفی باشد میان «سوگ حاد» و «سوگ سازگارانه»؛ یعنی موقعیتی که فرد از شوک اولیه از دست دادن یک عزیز خارج میشود و البته در معرض موجهای عمیقتری از دلتنگی قرار میگیرد.
اما سوگ در ایران، در سالهای اخیر فقط معنای اجتماعی و روانشناختی ندارد بلکه معنای عمیق سیاسی هم پیدا کرده است. شاید بهسادگی نتوانیم بگوییم که مردم ایران با برگزاری مراسم چهلم کشتهشدگان دیماه از سوگواری برای این عزیزان عبور کردهاند، شاید این چهلم جلوه دیگری از آغازی دیگر باشد. در این رابطه با دکتر عباس آزادیان، روانپزشک ایرانی ساکن کانادا گفتوگویی داشتم. از دکتر آزادیان پرسیدم چه اتفاقی میافتد وقتی سوگ برای ما معنای سیاسی پیدا میکند؟ در این شرایط عبور از سوگ را چگونه میتوانیم معنا کنیم؟ این گفتوگو را بشنوید.
در لینک زیر نیز میتوانید این گفتوگو را همینجا بشنوید.
نظرها
نظری وجود ندارد.