سپیده قلیان از زندان وکیل آباد مشهد آزاد شد
قلیان که در مراسم هفتم خسرو علیکردی، وکیل دادگستری که به شکل مشکوک جان باخت، بازداشت شده بود، بلافاصله پس از آزادی مستقیماً به مزار او رفت و در پیامی نوشت: «از زندان یک راست آمدم سر خاک خسرو... سنگ حقیقت را رها نمیکنم» و با اشاره به افسانه سیزیف بر ادامه مقاومت و حمل بار سنگین حقیقت تأکید کرد.

به گزارش هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، سپیده قلیان، زندانی سیاسی امروز(شنبه ۹ خرداد) از زندان وکیل آباد مشهد آزاد شده است.
او در مراسم هفتم خسرو علیکردی (وکیل دادگستری که به شکل مشکوکی جان باخت) در مشهد، همراه با تعدادی از فعالان زن دیگر بازداشت شد.
شعبه ۱ دادگاه انقلاب مشهد او را به اتهاماتی مانند اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام به ۶ ماه حبس تعزیری و ۵ سال حبس تعلیقی محکوم کرد. این حکم در فروردین ۱۴۰۵ (آوریل ۲۰۲۶) صادر شد و سپیده قلیان دوران این شش ماه را در بند زنان زندان وکیلآباد مشهد (بند ۶) سپری کرد.
او پس از پایان این محکومیت تعزیری، در خرداد ۱۴۰۵ از زندان آزاد شد. این پرونده جدید پس از آزادی او از زندان اوین در خرداد ۱۴۰۴ شکل گرفته بود.
او بلافاصله پس از آزادی به مزار خسرو علیکردی رفته و متنی منتشر کرده که نشاندهنده ادامه فعالیت و تعهدش به «حمل سنگ حقیقت» (اشاره به سیزیف) است.
از زندان یک راست امدم سر خاک خسرو، جور عجیبی حس میکنم چونان «سیزیف» از طرف خدایگان محکوممان کردهاند که «سنگی را به بالای تپه ببریم». پس تلاش میکنم حملش کنم و بکشم با خودم بالای تپه؛ دوباره و دوباره، به اندازه همه تکرارهای سرسامآور و ضروری جهان. بار سنگین حمل حقیقت، تمام تکههای حقیقت. جدا جدا و قطعه قطعه.
خسرو علیکردی (۱۳۵۸–۱۴۰۴) وکیل دادگستری، فعال حقوق بشر و عضو جبهه ملی ایران بود که وکالت بسیاری از زندانیان سیاسی، معترضان خیزش ۱۴۰۱ و خانوادههای دادخواه را بر عهده داشت. او شامگاه ۱۴ آذر ۱۴۰۴ در دفتر کارش در مشهد به شکل مشکوک جان باخت (مقامات علت را سکته قلبی اعلام کردند، اما بسیاری آن را قتل حکومتی مشکوک میدانند).
در مراسم هفتم او (۲۱ آذر ۱۴۰۴) در مشهد، مأموران امنیتی و یگان ویژه با حضور گسترده به مراسم حمله کردند، حاضران را مورد ضربوشتم قرار دادند، شعارهای اعتراضی (مانند «زن، زندگی، آزادی» و شعارهای ضد حکومتی) را سرکوب کردند و دهها نفر از جمله نرگس محمدی، سپیده قلیان، عالیه مطلبزاده و برادر خسرو را با خشونت بازداشت کردند.
این برخورد خشن، نمادی از سرکوب حق سوگواری و تجمعات مسالمتآمیز بود. قلیان نوشته است:
با خودم قرار گذاشتهام از هرچه خسته میشوم بشوم، اما از رسیدن به آزادی و حمل کردن این سنگهای سخت حقیقت «نه». برای همین رفتار داعشگونه جمهوری اسلامی در مراسم خسرو نباید و نمیتواند بگذارد که سنگ نیمه تمامم در آذر ۴۰۴۱ را، زمین بگذارم.
و در ادامه این پرسش را در میان آورده:
دوباره سلام خسرو! چطور سعی کردند چشمهای حقیقت را با قتل تو ببندند. اگر ما خاموش شویم؛ پس کدام شهرزاد قصه تو را بگوید؟
او این دل نوشته را با یادآوری کشتار دی خونین و فاجعه میناب به پایان برده است:
زندان بودم که کشتار عظیم دی ماه و خبر کشته شدن غیر نظامیان و کودکان میناب در جنگ به گوشم رسید. عجب دل خونی به جان یک ایران انداختند. هنوز در راهم با بار سنگین زندانیان دی ماه در وکیل آباد، نام تک تکشان را فریاد خواهم زد، کاش شهرزادشان باشم…
سپیده قلیان (متولد ۱ مهر ۱۳۷۳ در دزفول) فعال مدنی، روزنامهنگار کارگری و زندانی سیاسی ایرانی است. او به دلیل حمایت از اعتصابات کارگری نیشکر هفتتپه، گزارشگری اعتراضات کارگری و فعالیت در نشریههای کارگری مانند «گام» شناخته میشود. قلیان از سال ۱۳۹۷ تاکنون چندین بار بازداشت و محکوم شده و در مجموع به حدود ۱۹ سال زندان محکوم بوده که بخشهایی از آن اجرا شده است. او در جنبش «زن، زندگی، آزادی» نیز فعال بود و به دلیل نوشتن گزارشهای انتقادی، مصاحبه با کارگران و شعارهای اعتراضی بارها به اتهاماتی مانند «اجتماع و تبانی»، «تبلیغ علیه نظام» و «عضویت در گروههای مخالف» محکوم شده است. سپیده قلیان نماد مقاومت مدنی و کارگری در ایران محسوب میشود که علیرغم شکنجه، تبعید به زندانهای مختلف و فشارهای شدید، فعالیتهای خود را ادامه داده است.




نظرها
نظری وجود ندارد.