ادعای تازه صادق خرازی: کمال خرازی را در بیمارستان و با «استنشاق» کُشتند

نزدیک به سه ماه پس از کشته شدن کمال خرازی، وزیر امور خارجه اسبق ایران در حملات اسرائیل و ایالات متحده آمریکا، برادرزاده او مدعی شد که عمویش را در بیمارستان کشته‌اند.

محمدصادق خرازی که در دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی سفیر ایران در سازمان ملل بود، در گفت‌وگو با «همشهری» گفت «ابهاماتی» در باره کشته شدن کمال خرازی ــ عموی او ــ وجود دارد و خانواده خواستار «بررسی» و «رفع ابهام» هستند.

او ادعا کرد که یک سرویس اطلاعاتی خارجی به آنها اطلاع داده است کمال خرازی را در بیمارستان و «به روش استنشاقی شهید کردند».

صادق خرازی بدون بیان جزئیات گفت که عمویش در بیمارستان «مورد نفوذ قرار گرفته است».

به گفته او حال جسمی کمال خرازی بعد از بمباران ۱۲ فروردین «خیلی وخیم نبود» و او «بهبود پیدا کرده بود».

کمال خرازی در حمله روز ۱۲ فروردین به منطقه آجودانیه تهران مجروح شد و هشت روز بعد در بیمارستان مُرد.

پس از اعلام خبر مرگ کمال خرازی که در از دیپلمات‌های جمهوری اسلامی ایران بود، نیویورک تایمز به نقل از منابع بدون نام مدعی شد که او خرازی از سوی حکومت ایران با پاکستان در ارتباط بود تا مقدمات دیدار احتمالی نمایندگان ایران با جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهوری آمریکا، را فراهم کند.

نفوذی‌ها «خودی» هستند؟

قصه نفوذی‌ها و نفوذ در درون حکومت ایران تازه نیست؛ علی خامنه‌ای، رهبر پیشین جمهوری اسلامی بارها در باره نفوذ دشمن هشدار داد اما از نظر او خطر «نفوذ فرهنگی» بود و نه «سیاسی» و «امنیتی». در سالهای پایانی دهه ۸۰ و کشمکش محمود احمدی‌نژاد با علی خامنه‌ای بر سر وزیر اطلاعات بحث بر سر «نفوذ» بالا گرفت تا آنجا که برخی از نزدیکان احمدی‌نژاد لقب انحرافی گرفتند.

در همان سالها چند تن از پژوهشگران برنامه هسته‌ای و موشکی ایران به فاصله‌های کوتاه در ایران ترور شدند و اسناد محرمانه حکومت به اسرائیل رسید تا مشخص شود قصه نفوذ امنیتی فقط یک شایعه نیست. ترور محسن فخری‌زاده و اختلاف نظر وزارت اطلاعات و ستاد کل نیروهای مسلح در باره حفاظت از او و بعد هم ربودن چند تن از اعضای سپاه پاسداران از سوی اسرائیل ترک بزرگ «دژ امنیتی» جمهوری اسلامی را نمایان‌تر کرد.

حمله اسرائیل در خرداد ۱۴۰۴ به ایران و ترور چندین تن از مقام‌های نظامی ارشد و همچنین افراد مرتبط با برنامه هسته‌ای و موشکی نشان داد هشدارهای پیشین بیهوده نبود. ابراهیم یونسی، وزیر اطلاعات در دولت محمد خاتمی گفته بود نفوذ آنقدر بالا است که مسئولان باید وقت خواب هم نگران باشند.

حکومت در جنگ ۱۲ روزه برای اتهام‌زدایی از دست‌اندرکاران خود انگشت اتهام را به سوی افغانستانی‌ها گرفت و به همین بهانه در فاصله‌ای کوتاه آنها را دسته‌جمعی اخراج کرد. در حمله اسفند موج «شناسایی و دستگیری جاسوس» آنقدر بلند و وسیع شد که قوه قضاییه بازداشت بیش از چهار هزار نفر را به این اتهام تایید کرد. در میان بازداشت‌شدگان حداقل تا به حال نامی از مقام‌ها و یا حتی کارکنان رده پایین نهادهای امنیتی و نظامی افشاء نشده است.

با بالا گرفتن اختلاف‌نظر بر سر متن تفاهم‌نامه شکننده میان تهران و واشنگتن بار دیگر جناح‌های درون قدرت یکدیگر را به «نفوذی» بودن متهم می‌کنند؛ و این بار انگشت اتهام نه به سمت اصلاح‌طلبان سابق بلکه به طرف تندروترین لایه درون حکومت گرفته شده است.

در جنگ بر سر قدرت جناح‌ها به ویژه پس از کشته شدن خامنه‌ای حتما در آینده افشاگری‌ها رونق خواهد گرفت و شاید آن زمان مشخص شود واقعا نیروی نفوذی در بالاترین رده‌های نظام چه کسانی بودند؟