ترانه «آشوئیتس» مهدی یراحی: سندی هنری از روزگار ما
حسین نوشآذر- «آشوئیتس» تازهترین اثر مهدی یراحی، تنها یک ترانه نیست؛ پیوندی تاریخی است میان شعری از دل زندان اوین و صدای خوانندهای که طعم شلاق را چشیده است. این قطعه با زبانی نمادین اما بیپروا، از زمستان خونبار ۱۴۰۴ میگوید و در همان حال، نوید «اول سرنگونی» را سر میدهد. آمیزه پیانوی مینیمال یراحی با حماسه کلمات شنبهزاده، اثری خلق کرده که از سوگ فراتر رفته و به دعوتی برای عمل بدل شده است.
حسین نوشآذر
کار تازه ای از مهدی یراحی
ترانه «آشوئیتس» از مهدی یراحی، یکی از تازهترین و جسورانهترین کارهای اعتراضی اخیر ایران است. این قطعه با شعری قدرتمند از حسین شنبهزاده – ویراستار و زندانی سیاسی زندان اوین – در بهمن ۱۴۰۴ منتشر شد و به سرعت به عنوان یکی از اشکال موسیقی مقاومت در شبکههای اجتماعی شنیده شد. این ترانه مستقیماً به زمستان خونبار ۱۴۰۴ و اعتراضات دیماه اشاره داره و با زبانی نمادین، از سرکوب، زندان و در همان حال امید به سرنگونی حرف میزند.
این ترانه را در پادکست برنامه فرهنگی رادیو زمانه همراه با نقد و بررسی آن میشنوید.
برنامههای رادیو زمانه هر شب روی موج کوتاه (باند ۴۹ متری) فرکانس ۶۰۱۰ کیلوهرتز از ساعت ۲۳ تا ۰۰ به وقت تهران پخش میشود.
ترانه «آشوئیتس» یکی از شجاعانهترین آثار موسیقی اعتراضی اخیر ماست. شجاعانه است به این دلیل که زبان و بیان صریحی دارد، خوانندهاش در ایران و ترانه سرایش در زندان اوین زندانیست. این مصراعها از ترانه سر زبانها افتاده:
من از آشوئیتس شب انتقال
من از قتلگاه جوونی میام
من از آخر یادگار امام
من از اول سرنگونی میام
مهدی یراحی که به خاطر ترانه «روسریتو..» بازداشت شد و ۱۵ اسفند سال گذشته هم ۷۴ ضربه شلاق خورد، با «آشوئیتس» به صحنه برگشته است. آهنگسازی و نوازندگی پیانو را خودش به عهده دارد و در اینجا هم سبکی مینیمال و عمیقاً احساسی انتخاب کرده؛ ملودی آهسته روی پیانو، با تمهای حماسی که همزمان حس سوگواری و مقاومت را منتقل میکند. طبعاً ترانه «آشوئیتس» در همان سبک «روسریتو» اجرا شده، اما این بار افکتهای الکترونیک سنگین بیشتر به سمت موسیقی کلاسیک-پاپ رفته. ریتم آرام و تکرار بیتهای کلیدی باعث شده این ترانه به راحتی در شبکههای اجتماعی سر زبانها بیفتد و با مخاطب ارتباط برقرار کند.
در مقایسه با ترانههای معترضان دیگه مثل شروین حاجیپور، سبک یراحی کمتر غمبار و بیشتر عملگراست؛ در اینجا خشم و درد، هم پذیرفته میشود، و هم اینکه دعوتیست برای تغییر.
البته از نظر موسیقایی، مینیمالیسم پیانو ممکن است برای بعضی شنوندهها کمی تکراری به نظر برسد و تنوع سازها هم کم باشد، که شاید پتانسیل جهانی ترانه را محدود کند. بعضیها هم میگویند نسبت به کارهای شروین، کمتر عاطفی و بیشتر سیاسیست و ممکن است به همین دلیل تاریخ مصرف کوتاهی داشته باشد یا بخشی از مخاطبان عام را از دست بدهد.
«آشوئیتس» فراتر از یک آهنگ سادهست؛ یک فریاد مقاومت، یک سند تاریخی از روزهای سخت است، و یادآوری اینکه امید هنوز زنده است.
در ساوند کلاد، اسپاتیفای و کستباکس بشنوید.
نظرها
نظری وجود ندارد.